Noodlot

Titel: Noodlot

Schrijfster: Mara202 ()

Genre: romance/angst

Disclaimer: I do not own Gundam Wing or any of its characters, nor do I own the novel 'Eline Vere' by Louis Couperus or any of its characters. (*zucht* het lijkt erop dat al die Engelse fanfiction m'n Nederlands erg verslechterd heeft ^__^ )

Pairings: 1+R+1 (hoewel ik echt een grote hekel aan haar heb, dus be warned!), 3+4+3, uiteindelijk 1+2+1. (voor degenen die niet familiar zijn met deze afkortingen: 1=Heero, 2=Duo, 3=Trowa, 4=Quatre, R=Relena).

Waarschuwingen: depressie, zelfmoord, waanzin, gehersenspoelde Heero's, slijmballerigheid, shonen-ai. Niet lezen als je het idee van twee jongens die een relatie met elkaar hebben niet aankan. En zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!

Author's notes: nou, dit is m'n eerste Nederlandstalige fic, ik heb er 3 in het Engels geschreven, maar deze wilde ik toch eerst in het Nederlands doen, waarschijnlijk omdat het op een Nederlands boek gebaseerd is... Ah well, ik hoop dat mensen 'm lezen... Ik gaat 'm waarschijnlijk toch naar het Engels vertalen zodra ie af is, dan heeft ie een iets groter publiek...

Deze fic is gebaseerd op het boek Eline Vere van Louis Couperus. Ik neem aan dat veel van jullie die wel voor school of iets dergelijks hebben moeten lezen, en zo niet, ach tja, zo ingewikkeld is deze fic niet ^__^

*zucht* ik schrijf normaal gesproken geen non-shonen-ai, dus deze fic gaat een ware marteling voor me worden (Relena en Heero... eeeeewwwww... *gaat bijna over d'r nek* ) Uhm jullie *weten* wat shonen-ai is, right? Zo niet: shonen-ai betekend letterlijk ´boy love´, dus een relatie tussen 2 jongens. Als je daar niet over wilt lezen, adviseer ik je om niet verder te lezen. 1+2 forever! YAY!

Enjoy!

Owja, als je deze fic leuk vindt, please review! Ik vind het leuk om te weten dat mensen mijn fics waarderen.

Nog een ding: het verhaal speelt aan het eind van de 19e eeuw, vandaar dat sommige situaties een beetje vreemd over kunnen komen (bijvoorbeeld dat ze elkaar de hele tijd meteen ten huwelijk zitten te vragen, maar dat gebeurt in het boek ook).

___________________________________

Relena keek uit het raam, de lucht was grauw en het miezerde. Ze zuchtte. Dit weer werkte haar echt op de zenuwen.

Ze wilde zich net overgeven aan allerhande diepzinnige overpeinzingen, toen de deur open ging en haar broer Milliardo de kamer binnen kwam lopen.

Ze woonde nu al drie jaar in huis bij haar broer en zijn vrouw. Ze kon niet altijd even goed overweg met haar broer, maar ze was dankbaar dat ze bij hen mocht wonen. Waar had ze anders heen moeten gaan na de dood van haar ouders?

"Relena," zei hij, vergezeld door een vriendelijk hoofdknikje. "Hoe was je dag?"

Ze keek op, verveeld. "Zoals altijd, geliefde broer. Dit weer nodigt niet echt uit om meer te doen dan alleen maar te zitten."

Milliardo glimlachte lichtjes. "Je hebt gelijk, deze grauwe lucht is deprimerend. Gelukkig gaan we vanavond bij de familie Winner dineren, dan heb je wat afleiding. Ik geloof dat de families Yuy en Maxwell er ook zullen zijn."

Ze legde het nagelvijltje dat ze zojuist gepakt had weer weg en richtte nu haar volle aandacht op haar broer. "Ah, dat was ik even vergeten."

"Nu, we vertrekken over ongeveer twee uur, dus je hebt ruim tijd om jezelf helemaal op te tutten," zei haar broer, wetend dat zij er altijd op haar best uit wilde zien als er anderen bij waren.

Ze probeerde dankbaar te lachen, maar ze wist niet meer dan een mager glimlachje tevoorschijn te toveren. "Dank je, Milliardo."

Vervolgens ging ze verder met het vijlen van haar nagels. Ze was erg precies op haar nagels, ze moesten altijd de juiste vorm en lengte hebben en als er een brak was ze diep ongelukkig. [0]

****

Twee uur later zaten ze in de koets, op weg naar het huis van de Winners. Hun eigen huis was groot, maar dit huis was echt enorm. Nu was dit ook niet onpraktisch, want het gezin bestond uit een vader, een zoon en maar liefst tien dochters. [1] Het begon nu net wat rustiger te worden in huis, omdat een deel van de dochters inmiddels getrouwd en het huis uit was.

Toen ze het huis bereikten, kwam de knappe blonde Quatre hen al tegemoet. "Relena!" riep hij, oprecht blij met haar komst. "Wat leuk dat je kon komen!"

Ze accepteerde zijn aangeboden hand en liet hem haar helpen uit de koets te stappen. Hij omhelsde haar en vervolgde: "Ik ben echt blij dat je er bent, zonder jou is een diner niet compleet."

Relena begreep alleen zijn gezichtsuitdrukking niet helemaal, het leek alsof hij iets wist dat zij *niet* wist. Wel ja, heel interessant kon het niet zijn. Ze haalde haar schouders lichtjes op en probeerde zo elegant mogelijk naar de deur te lopen. Ze wist dat ze er goed uitzag, ze had erg veel tijd aan haar uiterlijk besteed. Deze moeite werd gewaardeerd, blijkens de bewonderende blikken die ze van onder meer Heero Yuy en Duo Maxwell ontving. Ze zwaaide naar hen, doch niet vrolijk, maar meer uit plichtsbesef.

Inmiddels waren haar broer Milliardo en diens vrouw, Lucrezia, ook uitgestapt en begroet door Quatre Winner.

"We kunnen over een kwartier aan tafel," zei de blonde gastheer.

"Dank je wel, Quatre," antwoordde haar schoonzus, vriendelijk glimlachend naar hem.

Relena was lichtelijk jaloers. Lucrezia zag eruit alsof dit alles volkomen natuurlijk voor haar was en, niet zoals zijzelf, bij alles na moest denken.

Ze gingen aan tafel. Aan Relena's rechterkant zat haar broer, links van haar zat Mary-Ann Yuy, de zus van Heero. Om een of andere reden vonden beide meisjes elkaar niet zo aardig. Relena had altijd de indruk gehad dat Mary-Ann om een of andere reden een hekel aan haar had, en had daarom nooit geprobeerd vriendelijk tegen haar te zijn.

Duo Maxwell zat schuin tegenover haar. Hij was zoals altijd druk aan het praten met de mensen om hem heen en had de hele tijd een brede glimlach op zijn gezicht. Iedereen mocht hem, ook al vonden ze het soms irritant dat hij vrijwel nooit zijn kop hield. Relena vond hem ook aardig, hoewel ze eigenlijk niet vaak met hem omging, ze ontmoette hem alleen af en toe wanneer ze ergens ging dineren, zoals vandaag.

Quatre zat aan het ene eind van de tafel, aangezien hij een van de gastheren was. Zijn vader zat aan het andere eind, vijf van zijn zussen, degenen die nog niet getrouwd waren, zaten aan een aparte tafel, drie van de anderen zaten met hun respectievelijke echtgenoten aan dezelfde tafel als Relena.

Het eten was, zoals altijd, voortreffelijk. Helaas kon Relena er niet erg van genieten; ze had nooit veel trek, maar nu kon ze zich er echt niet toe brengen om meer dan ongeveer tien lepels naar binnen te lepelen. Zelfs het hoofdgerecht, lamskoteletjes met bonen en aardappelen, kon haar niet bekoren.

Ze had de neiging om het eten maar gewoon te laten staan, maar na een waarschuwende blik van haar broer besloot ze om toch maar zoveel mogelijk ervan te eten, zij het met tegenzin.

Toen het diner afgelopen was, vroeg Quatres vader haar of ze samen met Hilde, de zus van Lucrezia, iets wilde zingen. Relena had zingen altijd al leuk gevonden en ze kon het ook erg goed, dus zij stemde hierin toe.

Op de momenten dat ze zong, kon ze even al haar negatieve gedachten vergeten en was ze even een gelukkig meisje. Ze bloosde lichtjes toen ze van alle kanten gecomplimenteerd werd met haar zang. Ook Heero Yuy, die ze altijd maar een beetje vreemd had gevonden, zo stil en afstandelijk als hij altijd leek, zei haar dat hij vond dat ze erg goed had gezongen. [2]

Duo klopte haar vrolijk op de schouder. "Briljant gedaan, Lena!" zei hij, met zijn gepatenteerde lach. Hij was de enige die haar zo durfde te noemen, de rest was allemaal te zeer onder de indruk van haar bevalligheid en elegantie om zich zo'n vrijheid te veroorloven. [3]

****

's Avonds, toen ze weer thuis waren, kon Relena de slaap niet vatten. De adrenalinekick die het zingen voor zoveel mensen haar had gegeven, maakte dat ze nog klaarwakker was. Ze keek op de klok die aan de muur tegenover haar bed hing, het was al half één.

Nog een half uur later besloot ze om maar op te geven te proberen in slaap te vallen. Relena stond op en liep doelloos wat rondjes door haar kamer. Ze liep naar de deur naar het balkon en opende deze. Het was zo stil en vredig buiten, de stad leek haast mooi zoals hij er bijlag; de volle maan versterkte het plaatje.

Na een poosje voelde ze langzaam vermoeidheid haar bekruipen. Ze ging weer naar bed en viel eindelijk in slaap...

****

"Goedemorgen, Relena," zei Lucrezia, toen Relena kwam ontbijten. "Heb je niet goed geslapen? Je ziet er zo moe uit," vervolgde ze op bezorgde toon.

Relena glimlachte zwakjes. "Ik kon de slaap niet vatten, het is niets ernstigs. Dank je voor je bezorgdheid."

Ze pakte een witte boterham en besmeerde deze met een dun laagje roomboter en wat aardbeienjam. Ze keek even in afkeer ernaar, haar hoofd stond niet naar eten, maar ze kon haar schoonzus toch niet ongerust maken?

Lucrezia zelf was met smaak een boterham met honing aan het eten. Tussen twee happen door zei ze: "Over twee dagen is het al Sinterklaas, we gaan het dit jaar bij de familie Yuy vieren."

Sinterklaas. Ze had al cadeautjes voor haar broer en schoonzus gekocht, en had ook al een bos bloemen voor mevrouw Noin besteld. Ze moest nog bedenken wat ze de anderen die zouden komen zou gaan geven.

"Wie komen er eigenlijk allemaal?" vroeg ze.

Haar schoonzus keek op. "Even denken... ik neem aan dat de Maxwells wel zullen komen, Heero en Duo zijn goede vrienden, verder neem ik aan de Winners en waarschijnlijk hun nichtje Dorothy ook. Mijn moeder en Hilde komen natuurlijk ook." Het was even stil. "Oh, en ik heb gehoord dat de Bartons ook komen, zelfs Trowa, maar dat weet ik niet zeker."

Trowa Barton, hem kende ze niet zo goed. Ze kende zijn ouders en zus Catherine wel, die woonden in de buurt, maar hijzelf woonde, voor zover ze wist, in Amsterdam, voor zijn studie. Relena had hem echt in geen jaren meer gezien.

****

Het was de dag van Sinterklaas, ze zouden 's middags rond drie uur naar het huis van de Yuys vertrekken. Relena had inmiddels alle cadeautjes die ze moest hebben gekocht en was klaar om te gaan.

Even later stapten ze in de koets. Het had gesneeuwd die dag, zodat het glad was op de wegen. Het paard liep langzaam en probeerde om niet uit te glijden.

Tegen de tijd dat ze het huis bereikt hadden, was het weer begonnen te sneeuwen. Geen kleine vlokjes, maar echte, grote, dwarrelende sneeuwvlokken. Relena vond dit een verbetering, nu werd de grauwe lucht aan het zicht onttrokken door de sneeuw. Die eeuwige grijze wolken boven Den Haag drukten altijd zo op haar, maakten dat ze zich opgesloten voelde.

Ze waren de laatsten die arriveerden. Zoals Lucrezia al had gezegd waren de Maxwells, de Winners, de Bartons en de Noins aanwezig. Mevrouw Noin groette Relena vriendelijk, ze had altijd een zwak gehad voor het elegante, doch breekbare meisje.

Duo zwaaide vrolijk naar haar, maar maakte geen aanstalten om naar Relena toe te komen. Hij was blijkbaar in een interessant gesprek met Heero en iemand die ze niet kende betrokken. Toen ze de derde persoon beter zag, herkende ze hem. Het was Trowa! Wat was hij veranderd! Hij was heel erg gegroeid, was zelfs langer dan Heero, en die was al niet klein. Zijn haar was ook gegroeid en bedekte nu zijn ene oog, wat hem een mysterieuze uitstraling gaf.

Terwijl ze naar hen keek, kwam de blonde Quatre Winner aanlopen en raakte ook in het gesprek verzeild. Al gauw was hij met Trowa aan het praten en waren Heero en Duo ergens anders heen gegaan.

Na ongeveer een half uur kondigde meneer Yuy aan dat ze over zouden gaan tot het uitpakken van de cadeautjes.

Toen het haar beurt was om een pakje open te maken, stond ze helemaal versteld. Het was de mooie waaier, beschilderd door Bucchi, die ze ergens in de etalage had gezien! Ze keek naar haar broer, met de bedoeling hem te bedanken voor dit geweldige cadeau, maar hij haalde vragend een wenkbrauw op en gaf daarmee aan niet de gever te zijn. Maar wie dan wel? Ze keek de groep rond, niemand gaf ook maar enig teken dat het cadeau van hem of haar kwam.

"Ohhh! Wat mooi!" riep Hilde, "Van wie heb je hem gekregen?"

Relena hief haar handen vragend op. "Ik weet het niet," bekende ze.

"Wow, je hebt een geheime aanbidder, Relena!" zei Hilde, met een vrolijke, parelende lach. "Wat spannend!"

Relena voelde zichzelf rood worden. Ze vond dit maar niets, om niet te weten van wie het cadeau kwam. Maar aan de andere kant, het was wel een hele mooie waaier...

****

Een paar dagen later waren Hilde en Catherine op bezoek bij Dorothy. Ze waren er ook en ze waren natuurlijk hevig aan het roddelen over wie de mysterieuze gever zou kunnen zijn van de waaier die Relena had gekregen.

"Hebben jullie enig idee wie het ding aan haar gegeven zou kunnen hebben?" vroeg Hilde. "Het moet wel een of andere stille aanbidder zijn, zo'n mooie waaier geef je niet zomaar aan iemand."

Dorothy ging zich er nu ook mee bemoeien. "Hij is inderdaad erg mooi." Toen vervolgde ze met een superieure glimlach: "Ik weet wie het ding aan haar gegeven heeft."

Alle twee de meisjes keken haar aan. "Wie dan?" riep Catherine.

"Ik heb uit betrouwbare brom vernomen," ze pauzeerde even om de spanning nog wat verder te laten stijgen, "dat Heero hem gegeven heeft."

"HEERO?!?" riepen ze in koor.

"Ja, waarom niet? Mary-Ann vertelde het me. Ze leek er niet echt blij mee te zijn."

Catherine zei bedachtzaam: "Maar ik heb nooit ook maar één teken gezien dat hij haar zelfs maar aardig vond! Hij is altijd zo stil en teruggetrokken."

"Stille wateren hebben diepe gronden!" zei Hilde. "Ik denk dat Dorothy wel eens gelijk zou kunnen hebben. Weet je nog, hij zei toen met Sinterklaas nog tegen je dat hij vond dat Relena zo goed had gezongen, dat deed hij eerst nooit!"

Ze knikte bedachtzaam. "Ja, dat is waar."

Dorothy leek beledigd. "Natuurlijk heb ik gelijk! Ik heb *altijd* gelijk!"

Hilde sprong op. "Oh, wat spannend! Zou hij haar ten huwelijk gaan vragen? Ze heeft er inmiddels wel de leeftijd voor."

De rest van de middag waren de meisjes druk aan het praten over geheime aanbidders en huwelijken.

****

"Ga je haar ten huwelijk vragen?" vroeg ze haar broer.

"Ja," was het antwoord. Ondanks de stelligheid van dat ene woordje, werd het toch met aarzeling uitgesproken.

"Weet je het wel zeker?" zei Mary-Ann met een frons. "Je klinkt niet echt zeker van je zaak."

Geen antwoord, Heero was naar de grond aan het staren, alsof deze heel erg interessant was.

"Nu ja, als jij echt van haar houdt, dan zal ik je niet tegenhouden. Ik wil alleen maar dat je gelukkig bent."

Heero keek op. "En jij denkt niet dat zij mij gelukkig kan maken?"

Waarom moest hij dat nou vragen? Ze kon niet tegen haar bloedeigen broer liegen. Ze zuchtte. "Nee, ik denk van niet. Ik weet niet waarom, maar ik mag haar niet."

Hij glimlachte naar haar en omhelsde haar kort. "Ann, ik weet dat je het beste met me voor hebt, maar ik denk echt dat dit is wat ik moet doen."

Ze gaf zich gewonnen. "Dan zal ik je, zoals ik al zei, niet tegenhouden, geliefde broer."

****

Op een avond waren ze naar Scheveningen, naar het strand gegaan. De hele club was er weer, ook Trowa. Het leek erop alsof hij weer vast in Den Haag woonde. Hij en Quatre waren goede vrienden geworden. Eigenlijk waren ze zelfs zulke goede vrienden, dat Dorothy en de andere meisjes bijna begonnen te denken dat ze meer dan vrienden waren. Ze hadden deze 'verdenkingen' met Relena gedeeld.

Relena bekeek de twee jongemannen aandachtig, en inderdaad deden ze wel heel slijmerig tegen elkaar. Toen vertrokken de twee naar buiten, om een strandwandeling te maken.

Een paar minuten later kwam Heero naar haar toe lopen. Relena's adem stokte even. Ze moest toegeven dat hij er erg goed uitzag in zijn pak. Hij was uitzonderlijk knap met zijn doordringende donkerblauwe ogen en zijn rommelige bruine haar.

"Relena," groette hij haar, "heb je zin om even over het strand te lopen?" [4]

Ze aarzelde, maar stemde uiteindelijk toe. "Natuurlijk."

Ze liepen een poosje in stilte over het strand, het enige geluid kwam van de meeuwen en het klotsende water tegen de pier. Na een poosje schraapte Heero zijn keel.

"Relena," begon hij, duidelijk onzeker.

Ze keek hem aan en glimlachte even bemoedigend. Ze had inmiddels van haar goede vriendin Hilde gehoord wie de vermoedelijke gever van de waaier was, dus ze besloot om het hem maar direct te vragen, mede omdat hij niet de indruk maakte zijn zin af te gaan maken. "Jij hebt me de waaier gegeven, nietwaar?"

Hij keek naar de grond, maar knikte toen, haast onzichtbaar. "Ja," fluisterde hij. "Ik... ik vind je al een tijdje erg aardig. En heel erg knap," voegde hij er lichtelijk blozend aan toe. Relena's blik verzachtte, hij was echt een schatje als hij zo verlegen deed.

"Relena, wil je met me trouwen?" gooide hij er toen maar in één keer uit.

Ondanks dat ze de vraag verwacht had, en ook al over het antwoord had nagedacht, wist ze niet wat ze moest zeggen. "Ik... ik... vind je het goed als ik daar even over nadenk?"

Hij knikte even. "Zullen we maar weer terug gaan naar de rest?"

****

Ondertussen waren Trowa en Quatre ook op het strand, zij het dat zij de andere kant op waren gaan lopen. Ze waren inmiddels al een behoorlijk eind verwijderd van de pier. Quatre had verteld over zijn leven in Den Haag, en Trowa had verteld over zijn studie in Amsterdam, die hij pasgeleden voltooid had.

Op een gegeven moment kwam Quatre tot de ontdekking dat ze de pier niet meer konden zien. Hij stopte. Trowa, die even niet had lopen opletten, botste tegen hem aan. Voordat hij ook maar enig idee hadden wat hij precies aan het doen was, had Trowa zijn armen om de iets kleinere blonde jongen heengeslagen en kuste hij hem.

Quatre had geen idee wat hem overkwam, maar toen hij eenmaal van de verbazing bekomen was, zoende hij Trowa vol overgave terug.

Toen ze realiseerde wat ze aan het doen waren, lieten ze elkaar haastig los en keken angstvallig naar de grond.

"S-sorry, ik heb geen idee waarom ik dat deed, het spijt me vreselijk!" zei Trowa, een geschokte uitdrukking op zijn gezicht. Opeens was er een windvlaag, die zijn haar uit zijn gezicht waaide en voor het eerst zag Quatre Trowa's beide ogen tegelijk.

"Het geeft niet," zei hij, zelf even geschokt kijkend. "Het spijt mij ook."

Eind van deel één
___________________________________

OK, wat vinden jullie ervan? Please review! Danke! Weet iemand by the way of het toegestaan is om hetzelfde verhaal er in twee talen op te zetten? Ik weet dat 'multiple entries of the same material' niet toegestaan zijn, maar geldt dat ook voor twee talen?

[0] Haar nagel-obsessie is gebaseerd op die van mij ^^ hoewel ik niet 'diep ongelukkig' ben als er een breekt, hoogstens zwaar geïrriteerd.

[1] 29 dochters leek me niet erg realistisch in die tijd... vooral ook omdat adoptie in die tijd naar ik meen niet echt vaak voorkwam... dus heb ik er maar 10 van gemaakt, nog steeds veel maar niet onmogelijk ^__^

[2] *gaat over haar nek* arme Heero...

[3] *gaat nog een keer over d'r nek* hoe kan Duo nou aardig zijn tegen dat serpent?!?

[4] *kotsneigingen*