Yaaay! Finally an update!

Zodat het even duidelijk is, dit verhaal speelt zich af naar de tweede film en voor de derde! U will see xD

Warning: te veel om op te noemen.

Disclaimer: I OWN EVERYTHING!

Jack: She wishes…

Ems: Shut up or I'll rape u!

Jack: … oO ur kidding right…?

Ems: Nope.

Hoofdstuk vier: Zwart Oor

Jack was er nog steeds niet van overtuigt dat theezakjes geen plannen hadden tot wereldoverheersing. Anouk, Sophie en Emma hadden het allang opgegeven en probeerden een plan te bedenken om de keuken te redden, of eigenlijk, zichzelf te redden.

Terwijl Jack de theezakjes in een hoekje had gedreven en er nu hersenspoelend mee zat te discussiëren, werd alle rotzooi uit het keukenraam gegooid. Want dat viel minder op, volgens Emma, uiteindelijk had de rotzooi de hele voortuin bedekt en dat was niet al te handig. Iedereen die langsreed keek verbaast om om te kijken wat er in hemelsnaam aan de hand was.

Anouk hing half uit het raam om alles aan te stampen, Sophie gooide een pak melk de straat op, die Emma dan weer moest gaan halen, want het pak melk was zo'n beetje het enige dat nog heel en netjes was… met de nadruk op was.

Nadat er een kettingbotsing was ontstaan in het normaal rustige dorpsstraatje doordat alle automobilisten meer aandacht hadden voor het spektakel in Emma's thuis dan de weg hadden Anouk, Sophie en Emma gevonden wat ze zochten…

Iets om de schuld te geven.

Jack.

"Maar als mijn moeder hem ziet moet hij misschien wel weg!" Zei Emma, toen ze hun plan nader bekeken.

"Dat is waar en dat mag NEVER NOOIT GEBEUREN!"

Jack keek hen beangstigd aan, terwijl hij zich probeerde te verschuilen achter de theezakjes. Ineens leek hij ze wel handig te vinden.

"Dus misschien moeten we iets anders bedenken." Besloot Anouk.

"Dat lijkt me redelijk Logisch…" Vulde Sophie aan.

"Maar wat…"

Op dat moment klonk er een vreemd kokhalzend geluid en de drie meiden en Jack keken met opgetrokken wenkbrauwen naar het plafond, het geluid leek van boven te komen.

"What the hell…" Was Anouk's plechtige toespraak.

"Jack, ga eens kijken wat dat was." De drie keken hem aan. Hij keek om zich heen, alsof hij hoopte dat ze het tegen een andere Jack hadden. Hij gooide een theezakjes, die recht tegen Sophie's voorhoofd kwam en daar bleef plakken.

"Eeeh, bedankt…" Sophie wilde het zakje van haar voorhoofd afvegen, maar op dat moment klonk er opnieuw een vreemd geluid van boven. Dit keer een kokhalzend krakend geluid.

Jack sprong op en keek verdenkend om zich heen.

"Ik ken dat gekraak!"

"Ik ook!" Riep Anouk die geen idee had waar ze het over had. Emma keek gefascineerd naar het theezakje dat de zwaartekracht nog steeds negeerde en op Sophie's voorhoofd plakte, wat Sophie allang was vergeten. Jack liep voor hen uit de trap op en wat ze daar aantroffen was…

…onbeschrijfbaar.

Maar toch ga ik het beschrijven, want anders dan word het zo verwarrend voor jullie lezers.

De overloop lag vol met stukken houd, ijzer en hier en daar stukjes glas.

"RUM!" Riep Jack, die een stukje glas pakte.

"Nee Jack, dat is glas. God, dat weet zelfs ík nog te onderscheiden!" Legde Emma uit.

"Nee, dít is geen rum, dit was een gedeelte van een geheel waarin rum zát." Antwoordde Jack.

"En wat doet dat hier?" Vroeg Sophie.

"Wat doet dit alles hier?" Vroeg Anouk, om die vraag ook meteen gesteld te hebben.

"HEY EEN LETTER!" Riep Emma hyperactief heen en weer bouncend, en ze pakte een plankje op waar 'LA' op geschreven stond.

"Dat is niet een letter, dat zijn er twee." Merkte Jack op.

"Los Angeles." Antwoordde Sophie. "Dat is een plaats. Ja. Dat ken ik wel. Ja. Ben er nooit geweest. Nee. Maar ik weet wel waar het licht. Ja."

"Waarom ligt er een plankje in mijn huis met een plaatsnaam erop?" Vroeg Emma en ze keek Jack aan, die tussen alle rotzooi aan het zoeken was, waarschijnlijk naar een nog hele fles. Hij hielt er één omhoog. Een hele fles die ook nog eens vol was… hij gooide de lege fles over zijn schouder en zocht verder.

Vervolgens haalde hij een plankje onder de rotzooi vandaan waarop nog meer letters stonden.

"EAR." Las Sophie op.

"Nou… dat is… behulpzaam." Verklaarde Anouk.

"OMG EEN LEDEMAAT!" Riep Ems.

"WAAR?" Riep Sophie geschrokken en ze viel bijna achterover de trap af, Jack kon haar net tegenhouden, waar hij achteraf natuurlijk grote spijt van kreeg.

"Op het bordje!" Antwoordde Emma.

"WAAR?"

"Ear…" Anouk rolde met haar ogen. "Ben je nou echt zo DOM? Jullie allebei?"

"JA!" Riepen Sophie en Emma in koor.

"Waarom zouden hier twee bordjes liggen? Een met LA erop en een ander met EAR."

"That doesn't make any sense."

"Nee!" Riep Emma, "en ik haat dingen die niet logisch zijn!"

"Ik wist niet dat je het uberhaubt uit elkaar kon houden… logisch en onlogisch that is." Emma kuchte en was ineens heel geïnteresseerd in alle andere stukken hout. Wat natuurlijk niet erg vreemd was, maar wel voor Emma. Want die was nooit geïnteresseerd in hetgeen waar de interesse naartoe uit hoort te gaan.

"HEY! NOGEEEEEEN!" Riep Emma en ze greep een stuk hout. "CK. Fuck, waarom kunnen ze niet gewoon omroepen wat ze ons willen vertellen ofzo. En waarom moet mijn huis er steeds onder leiden… we hebben net de keuken schoon!"

"En nu ligt zowel de overloop als de voortuin vol…!" Riep Sophie, die het totaal met Emma eens was natuurlijk.

"Ja! Owh shit… de VOORTUIN!" Maar voor ze naar beneden konden rennen, greep Jack het stuk hout uit haar handen en staarde ernaar met grote donkere schattie oogjes.

Hij legde het naast de andere twee stukken hout, waardoor er 'BLCKEAR' kwam te staan. Het was even stil, tot Sophie vroeg:

"Black ear?"

Will they ever be able to clean the house?

Will they manage to keep their marbles?

Will they survive this ultimate random story?

I don't think so…

Do you?

To be Continued (if you review)