Jay! Ik heb besloten om eens verder te gaan met dit verhaal. Het is al maanden niet up gedate. Dus….. HET SPIJT ME! I'm so sorry! Maar ja, ga nu maar lezen, want dit hoofdstuk maakt het misschien een beetje goed.

"Meneer Potter en mevrouw Wemel zijn er aardig in geslaagd om de heer Park toe te takelen." Observeerde Anderling. "Ik stuur u straks langs de verpleegster, meneer Park. Maar nu eerst wat andere dingen. Wat is de reden dat u hem zo toetakelde, mevrouw Wemel?" Ginny keek woedend naar Peter.

"De reden is dat HIJ een za… " toen herinnerde ze de puntenaftrek voor vloeken. "sorry, de reden is dat hij mij ook toetakelde." Ze deed een plukje achter haar oor en een grote blauwe plek kwam tevoorschijn. "De andere reden is dat ik niet graag een 'slet' genoemd word." Ginny spelde het woord 'slet' in angst dat men anders punten ging af trekken.

"En wat bewoog u, meneer Potter, om aan deze kwalijke praktijken mee te werken." Sirius bewoog even ongemakkelijk onder de priemende blik van zijn vader. "Nou, ik heb ook niet graag dat ze mijn nichtje een 'slet'" ook hij spelde het woord. "noemen. En bovendien deed hij haar pijn." Sirius keek Anderling met zulke grote ogen aan van verontwaardiging aan dat ze moeite moest doen om niet te lachen.

"En, meneer Potter, rechtvaardigt dat het gebruik van geweld jegens meneer Park?" Sirius knikte zo snel dat je zijn hoofd haast niet meer zag. Pieter keek niet alsof hij het er mee eens was en wreef met een pijnlijk gezicht over zijn rechterzij.

"En u, meneer Park, wat waren uw beweegredenen om geweld jegens juffrouw Wemel te gebruiken?" Pieter toverde een sluwe glimlach op zijn gezicht. "U moet weten mevrouw, zij is een echte mannenverslinder. En nou wil het geval dat ze mijn vriends hart heeft gebroken. Dat kon ik niet toe staan."

Ginny keek hem verbijsterd aan. "Jij hebt vrienden?" De zin klonk enigszins verbitterd. "Welke Zwadderaar? Die blonde, van vorige week? Of die met het donkere haar, van eh, eergisteren? Die had prachtige ogen, overigens." Harry en Sirius wisselden een blik. Ze mochten dan beiden dol op Ginny zijn, ze hadden ook wel lichtelijk het idee dat ze meer vriendjes had dan strikt noodzakelijk.

Pieter begon te sissen. Hij spuugde woorden uit die niet voor herhaling vatbaar zijn. Laten we zeggen dat het woord 'slet' er niets bij was. Anderling ging door het lint. Vloeken had ze nota bene zelf verboden. En dan ging deze jongen tegen die regel in? HA, ze zou het hem willen zien proberen!

Harry keek toe hoe meneer Park min of meer werd afgebroken door een woedende Anderling. Hij bedacht zich dat Anderling Schots was en daar waarschijnlijk haar temperament vandaan haalde. Maar waar haar furie ook vandaan kwam, het was niet prettig om het te aanschouwen. Hij zou bijna medelijden krijgen met die jongen. Even vroeg hij zich af of hij moest ingrijpen, toen hij Anderlings gezicht zag besloot hij van niet.

Ginny zag eruit of ze in extase verkeerde. Als een voldane kat keek ze hoe Pieter onderuit de pan kreeg. Het zou Harry niet verbazen als ze zou gaan spinnen van genoegen. Pieter daarentegen vond deze preek blijkbaar niet zo prettig. Hij maakte zich zo klein mogelijk, terwijl Anderling een kleur aannam die vast niet gezond was.

Harry, die mensen veel kleuren had aan zien nemen –oom Herman werd meestal eerst rood, dan paars en, als het meezat, werd hij daarna ook nog zo donkerrood dat het bruin leek- had nooit geweten dat een naar zwartneigende donkerpaarse teint ook tot de mogelijkheden behoorde. Hij vond het indrukwekkend.

Sirius bekeek Anderling met hernieuwd respect. Ze zei wel waar het op stond, om het zwak uit te drukken. Hij vroeg zich af of ze zo zou gaan bijten, maar hij achtte de kans dat de anders zo gereserveerde vrouw zich zo zou laten gaan klein. Zeer klein. Maar toch, het had leuk geweest. Dat moest hij op zijn 'don't list' zetten: Anderling NOOIT OF TE NIMMER zo boos maken dat ze veranderd in een furieuze glamorgana.

Opeens was het over. Anderling streek rustig een plukje achter haar oren en ging weer zitten. "Waar waren we gebleven? Oh ja, over welke vriend heb je het?" "Michaël Jansen, die met het bruine haar." Voegde hij er in de richting van Ginny aan toe. "Ze zoende met hem, maakte hem blij, voor één dag en toen…. Hij was blijkbaar niet meer interessant. Ze dumpte hem. Zijn hart was gebroken."

Ginny trok haar wenkbrauwen op. "Ik heb nooit tegen hem gezegd dat we iets hadden, dus technisch gezien kon ik hem helemaal niet dumpen, wat ik dan ook niet gedaan heb. Bovendien, hij had het kunnen weten. Ze zeggen niet voor niets: 'twee afdelingen op een kussen, daar ligt de duivel tussen'. (A.N. In het echt is het: '2 geloven op 1 kussen daar ligt de duivel tussen, ik heb 'verzuiling' met geschiedenis) Alhoewel je in een tweepersoonsbed praktisch gezien nooit op één kussen ligt."

Sirius rolde zijn ogen. Maar Harry keek gealarmeerd naar zijn nichtje. Dat gedeelte over samen op bed liggen, dat was toch niet al te letterlijk bedoeld, hé? Daar was zijn nichtje nog veel te jong voor. Herinnering aan zichzelf; Ginny zeggen dat ze even met haar nichtje moest gaan praten.

"Maar toch…" begon Pieter. "Je deed hem pijn. Ik kon het niet meer aanzien." Waarom geloofde Harry hem niet? Misschien omdat die Jansen helemaal geen verdriet scheen te hebben de laatste tijd? Of was het het feit dat Pieter het gezicht trok van iemand die zich uit de problemen probeerde te redden.

"Nou heel gevoelig van je, geweldig. Maarrrrr, jij bent helemaal niet zo'n lieverdje. Herinner je nog die vriendin van mij? Die waar je als ik het me goed herinner heel close mee was, een avondje lang?" Pieter schudde zijn hoofd. "Dat bedoel ik nou!" riep Ginny uit. "Jij bent zelf minstens net zo erg, of misschien zelfs wel erger. Die arme meisjes die jij date zijn weerloos. Die jongens die ik date kunnen voor zichzelf opkomen. Die zijn mijn gelijke."

Pieter lachte schalks. "Jou gelijke? Maybe baby, maar dan roep je dat kleine," hij keek uitdagend in Sirius richting, "neefje van jou er weer bij. En dan is het niet gelijk meer." "Ik roep niemand nergens bij." Protesteerde Ginny. "Je hebt natuurlijk door dat er een dubbele ontkenning in deze zin zit en je dus eigenlijk zegt: 'ik roep iemand ergens bij'." Pieter grijnsde vals.

"Oh ja!" stoof Ginny op. "En jij bent zeker de koning der hooggeëerde Grammatica?" Pieters glimlach was sluw toen hij antwoordde. "Fijn dat je me op waarde kan schatten, schat." Ginny kreeg de kleur van haar haar. "N-O-E-M M-E G-E-E-N S-C-H-A-T!" brieste ze. Anderling vond dat dit teveel op een puberruzie ging lijken en greep in.

"Jullie moeten allebei twee weken lang nablijven en, geloof me, ik zal wel wat rotkarweitjes voor jullie verzinnen." Sirius probeerde zich minder opvallend te maken zodat de ronde strafwerk aan hem voorbij zou gaan. Helaas voor hem had hij een overdosis genen van zijn moeder en was opvallend zijn niet één van zijn sterke punten. "En ú meneer Potter, mag die eerste week komen. Jullie mogen nu gaan."

Ik wil een heel speciaal iemand bedanken; iemand die weer terug in space is! Joehoe!

Amandille: Je bent een schat! Ik hou van je! Ik verklaar je mijn eeuwigdurende liefde… oeh, dat klinkt wel heel erg fout. Zo bedoelde ik het niet! Ik wou je gewoon bedanken voor je lieve review op dit verhaal, maar ook voor al die andere reviews die ik van je heb gehad! Ik ben bang dat dit verhaal de wedstrijd verloor, maar speciaal voor jou heb ik toch nog eens geupdate! En oké dat duurde misschien eeuwen, ik zal het goed met je maken…. Ik zal de volgende keer écht sneller op daten. Hoop ik… Maar goed, ik zal het in iedergeval proberen