Weer een nieuw chapter, i hope you like it!

Thanks SirWalsingham voor de reviews en de hulp

Green

Gebroken glas POV Emelie

Ik loop in een van de vele gangen in de kerkers, alles om me heen is donker. Net ben ik boos het lokaal van Sneep uitgebeend, de hele klas heeft me nagestaard. Ik ben gewoon ergens heengelopen, want ik ken de weg hier niet zo goed.

Het blijkt dat er behalve de lokalen in de kerkers ook nog vele gangen zijn. Ik kom al voor de derde keer bij hetzelfde portret van een brunette, die rustig in haar fauteuil zit. "Zoek je wat meisje" vraagt de brunette. " Ja, weet u toevallig hoe ik uit de kerkers kom? " vraag ik haar.

De vrouw schudt haar hoofd en zegt "het spijt me lief, maar dat weet ik niet". Ik zucht en begin weer te lopen. Links, dan rechts, opeens stop ik. Nu sta ik in een ronde kamer, te midden van die kamer staat een grote wenteltrap die naar boven leidt.

Ik loop de trap op en kom in een enorme hal, de hal wordt verlicht door het vele licht dat door de langwerpige ramen komt. Ik ga rechtdoor en ik kom een meisje tegen van ongeveer mijn leeftijd "weet je waar de grote zaal is? " vraag ik haar. "Ja, ik liep er net naartoe, je kan meelopen? " zegt ze me. Dankbaar neem ik de hulp aan en ik loop met het meisje mee.

Samen lopen we de grote zaal binnen en het meisje neemt afscheid en gaat naar de tafel van Ravenklauw, zelf loop ik naar mijn eigen afdelingstafel. Veel mensen zitten al aan hun lunch, op de tafels staan grote manden met broodjes en nog veel meer. Ik ga naast Draco zitten, die geschokt naar me kijkt. "Wat is er? " vraag ik hem. "Weet je dat dan niet? " vraagt hij.

Ik kijk hem vragend aan en ik zeg "wat weet ik niet? "."Je had opeens een soort van scepter in je handen en het uiteinde daarvan stond tegen de keel van professor Sneep! " fluistert hij zachtjes. "En? " vraag ik. Draco kijkt me verbaasd aan "toen jij de klas zomaar uitliep was hij niet een boos, hij keek juist erg verdrietig. Sneep kijkt nooit verdrietig." zegt hij. "Dan moet professor Sneep dat maar eens leren" zeg ik en ik breng mijn glas met pompoen sap naar mijn mond. Het glas is bijna bij mijn lippen als ik iets raars ruik.

Slaapdrank!, ik herken de geur die uit mijn glas komt. Er kan maar één iemand zijn die dat in mijn drinken zou stoppen en dat is Sneep! Boos sta ik op, met mijn glas pompoensap nog in de hand. "Wat ga je doen? " vraagt Draco. Woedend sis ik "Het Severus betaald zetten! ".

Woedend, nee laaiend, loop ik naar Sneep die aan de lerarentafel zit. Hij kijkt op van zijn lunch en kijkt mij vragend aan. "Van jou? " vraag ik enkel en ik hou het glas pompoensap voor zijn neus. "I-ik nee eeh" stottert hij. Woedend kieper ik mijn glas boven zijn hoofd op zijn kop, het pompoensap stroomt over zijn haar, zijn gezicht en ook zijn gewaad is besmeurd.

"Probeer mij nooit, en dan ook echt nooit, zonder mijn toestemming toverdrank toe te dienen! " sis ik "Waarom heb je slaapdrank in mijn pompoen sap gedaan? ". Sneep zegt niets, maar staat op en loopt de grote zaal uit, en nu staart iedereen niet mij, maar hem na. Mijn ogen vullen zich met vocht, Waarom?, die gedachte spookt door mijn hoofd.

Tranen lopen nu over mijn wangen en ik laat het glas vallen, dat in scherven uit elkaar spat. Snel ren ik de grote zaal uit, zo snel mogelijk hier weg. Links, rechts, rechts, links, ik weet niet waar ik heen ga of wat ik wil doen.

Mijn benen worden het rennen langzamerhand beu, en ergens in een van de nooit bezochte gangen van Zweinstein, zak ik als een huilend hoopje in elkaar. Mijn tranen maken mijn schooluniform nat, en mijn mascara is vast en zeker uitgelopen. Ik huil mezelf in slaap, en laat het onbekende mijn gedachten overspoelen…