Reviews for It's Alright to Hate You
LepirX chapter 6 . 7/7/2014
Umm... I am really confused about the story because i don't know who's P.O.V your talking about? . Sorry if i didn't missed it :P Great story btw
gimmefood chapter 7 . 5/1/2012
Great story! :) I'm a bit curious of what Ueno was going to do with that concoction and why she brought his shirt home... Lol Atobe's a total molehead XD

It'd be great if you'd update! :D
Devilishly Annoying chapter 7 . 3/12/2011
I look forward to what's going to happen next. Your fic is now two years old (just noticed). You should update soon! Ahahaha.
Devilishly Annoying chapter 6 . 3/12/2011
Sweet! Is it just me or am I sensing Chemistry between Hiyoshi and Miyo? xD
Devilishly Annoying chapter 5 . 3/12/2011
This is so cute! So that's what kind of past Miyo had with her cousin. Ahaha.
Devilishly Annoying chapter 4 . 3/12/2011
That was an interesting date. Miyo's adorable for being two-faced. xD
Devilishly Annoying chapter 3 . 3/12/2011
I wonder how Miyo will fair without her cousin...
Devilishly Annoying chapter 2 . 3/12/2011
Ahaha. That's a nice turn of events. Looking forward to the date.
Devilishly Annoying chapter 1 . 3/12/2011
I just recently bumped into this. (I saw it on your blog.)

I must say that I like your concept. I'm going to check the rest now.
00Hiruma chapter 4 . 9/19/2010

Awesome date. Is this Hiyoshi? Bcause in the anime Hiyoshi and Mukahi end up as doubles partners..
00Hiruma chapter 1 . 9/19/2010

No, she is not a sue.
PurePrincess chapter 7 . 9/18/2010
Very intersting story I wanna know what happened next ?

i really wanna know so try to update soon.
xxTemarixx chapter 7 . 8/17/2010
Hm, this story is... interesting. It's different then the other AtobeOC stories I have read. I am curious to see what might happen next.

I am curious as to why you used Hiyoshi. Is it just so we can see other peoples opinion on her? As for Atobe, I think he would have seemed more mad, but who knows, it's Atobe after all. xD

As for Ueno Miyoko, she isn't how other authors portray most siblings to canon characters, and that's good. She is quite different, and I'm surprised she is going to Hyotei but she can afford it? Hm...

She also gives me mixed feelings. I can't really say I love her or hate her, but she doesn't give me any reason to like hate her with a fiery passion. Not that I hate her, because I don't. I'm just not sure about her, but I'll just wait for more chapters - whenever they come out.

And lastly, if Tezuka is her role model and she looks up to him and respects him, I would think she would be more depressed/sad when he left, especially since she is going through all this trouble(or maybe fun for her, I'm not sure, but you know what I mean) to get Atobe to apologize. That makes it seem like her and Tezuka are really close, and she would feel sad that he left. Sad as in family member sad, even though he is coming back.

But overall, it is a really good story, and I hope to learn more. I also know some of the chapters are aren't beta-ed, and I hope they do get beta-ed eventually. I would love to see the results.

(I hope this didn't sound to harsh, it was meant to be. And I'm just a novice writer and don't know much -whistles-)
Sasuke chapter 1 . 5/22/2010
Όλος ο κόσμος γύρω μου χάνεται κι εσύ είσαι μακρυά μου. Να 'ξερες πόσο μου λείπεις. Λένε πως ο κόσμος είναι μικρός μα εσύ είσαι τόσο μακρυά μου. Η καρδιά μου χτυπάει και στους χτύπους της ακούω τ' όνομά σου. Όλες οι σκέψεις μου κινούνται σ' έναν τροχό που πυρήνας του είσαι εσύ. Οι αναμνήσεις από τις καταπληκτικές μας στιγμές γίνονται κάθε βράδυ τ' όνειρα μου. Γι' αυτό θα περιμένω υπομονετικά να περάσει ο χρόνος για να ξαναπέσω στην αγκαλιά σου, για να σε ξαναφιλήσω και τέλος να βρω το κουράγιο να σου πω το σ' αγαπώ και θα στο πώ μόλις έρθω εκεί που με περιμένεις... Αλλά τι να κάνω για να χαμογελάσεις και να μην μου στενοχωριέσαι; Α ναι... Άν ήσουν κήπος, θα σε πότιζα καθημερινά μα το μόνο που θα μου έδινες θα ήταν αγκάθια για να με πληγώσεις. Άν ήσουν ένα οποιοδήποτε ζώο, θα σε έβαζα σπίτι μου και το μόνο που θα έκανες θα ήταν να με δαγκώνεις για να με πληγώσεις κι άλλο. Έπειδή όμως είσαι ψυχούλα θα κάνω τα πάντα για 'σένα αλλά θα με πληγώνεις με έναν οποιοδήποτε τρόπο.Σε παρακαλώ μην το κάνεις γιατί όταν βλέπω το χαμόγελο σου η καρδιά μου αναπαλαιώνεται. Όταν φεύγεις αρχίζει η ταχυπαλμία. Σε παρακαλώ μην με κάνεις καρδιακό γιατί σ' αγαπώ πιο πολύ από το αρκουδάκι μου αλλά σσσσσ... Μην του το πεις γιατί θα ζηλέψει και θα κάνει τα πάντα για να μας χωρίσει.Πόσο θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχω ακόμα στο μυαλό σου, στη καρδιά σου! Να νιώσω για ακόμα μια, τελευταία ίσως, φορά ότι είμαι και 'γώ εκεί που είσαι και 'σύ, με τις ίδιες εικόνες που εσύ αντικρίζεις, τις ίδιες σκέψεις που εσύ κάνεις. Μου λείπουν όλα σου... Τα μάτια σου, το βλέμμα σου, το χαμόγελο σου... Μα πιο πολύ η αγκαλιά σου, εκείνη η αγκαλιά σου...! Μαζί με 'μένα έκλεινε μέσα της τον κόσμο όλο.Θυμάμαι τότε που δεν μπορούσα, δεν άντεχα, δεν ήθελα να ζήσω άλλο πια. Κι εσύ με αγκάλιασες, μου έδειξες πως όσα ήθελα και δεν μου είχε δώσει αυτός, δίκαια τα ζητούσα.Εσύ με έκανες να μην φοβάμαι να λέω το σ' αγαπώ, εσύ μου έμαθες πως είναι σωστό να θέλω να αγκαλιάζω αυτήν που αγαπάω, πως είναι φυσιολογικό να νευριάζω και να έχω άλλη άποψη. Εσύ με σεβάστηκες σαν άνθρωπο και σαν ψυχή όταν μου η άλλη στο παρελθόν μου είχε πάρει όλη την ψυχή μου. Εσύ μου έδωσες όση αγάπη δεν είχα πάρει ποτέ στη ζωή μου, ώσπου άρχισα να σ' αγαπώ... Στην αρχή όλα ήταν υπέροχα, ζούσα την ωραιότερη περίοδο της ζωής μου. Όλα έμοιαζαν με όνειρο μόνο που... Δεν κοιμόμουν. Σ' αγάπησα και σ' αγαπάω ακόμα με όλη μου την καρδιά. Όταν έρχομαι στη σκέψη του δακρύζω στα κρυφά. Δακρύζω γιατί ξέρω πως μακριά σου δεν μπορώ να ζήσω ούτε λεπτό και αισθάνομαι ότι το τέλος πολύ σύντομα θα μου χτυπήσει την πόρτα. Σε λατρεύω και δεν θέλω να σε χάσω.Είσαι ό,τι πιο σημαντικό έχω, το νόημα της ζωής μου, όλο μου το είναι, είσαι όλη μου η ζωή. Κάθε γλυκιά σου λέξη μου χαρίζει το χαμόγελο, κάθε σου χάδι με ανατριχιάζει και με κάνει να παραλύω. Τρελαίνομαι, κάθε σου φιλί με αναστατώνει, με ταράζει. Όταν μου γελάς μου γελάει όλος ο κόσμος, όταν είσαι λυπημένος η καρδιά μου σπάει σε χίλια κομμάτια. Όταν μου αφιερώνεις τα καλύτερα σου γκολ με κανεις υπερήφανη. Σαν ανταπόδοση σου έδωσα την αγάπη μου. Την δέχτηκες, την αξιοποίησες, την έκανες να υπάρχει, να έχει νόημα. Με έχεις κάνει να σε αγαπήσω όπως δεν έχω ξανά αγαπήσει ποτέ πάλι στο παρελθόν μου.Μέσα απο την αχτίδα των ματιών σου έδινες φως στις σκοτεινές μέρες της ζωής μου. Το χάδι της φωνής σου τροφή για μένα, το γλυκό των χειλιών σου ανάσα και αέρας. Πίστευα πως δεν ζούσα μέχρι να σε γνωρίσω, ένα άψυχο σώμα χτυπήμενο από της ζωής τα κύματα. Ήρθες εσύ όμως αγάπη μου και γνώρισα τη ζωή. Κάθε στιγμή μαζί σου, στιγμή ξεχωριστή, στιγμή μοναδική. Πόσες φορές θυμώσαμε, κλάψαμε, αλλάξαμε και γελάσαμε! Ποτέ όμως δεν αρνήθηκα το σ' αγαπώ μου... Ποτέ δεν σε έβγαλα από την καρδιά μου. Η αγάπη μας δυνάμωνε, γινόταν αλλιώτικη, διαφορετική. Μοιράστηκα μαζί σου τις σκέψεις μου, τα προβλήματα μου, τις ανησυχίες μου... Τα απέραντα συναισθήματα μου για σένα.

Πίστεψα σε σένα, στην αγάπη σου, στην λατρεία σου... Πίστεψα στο όνειρο που πλάσαμε μαζί. Ένα όνειρο φτιαγμένο από λουλούδια, ήλιο και απέραντη αγάπη. Ένα όνειρο γεμάτο φλόγα και πάθος. Τώρα που είσαι ζωή μου... όνειρο μου... Να μπορούσα να σου δώσω ένα χάδι από μέλι να γλυκάνω τις πληγές σου... Αχ! και να μπορούσα! Να μπορούσα να γίνω αγέρας να 'ρθω κοντά σου, να φύσηξω δυνατά και να διώξω όλες τις άσχημες σκέψεις που σε βασανίζουν... Θα είμαι όμως πάντα πλάι σου, όταν γελάς, όταν κοιμάσαι, όταν κλαις! Θα είμαι εκεί να σκουπίζω τα δάκρυα σου... Θα το νοιώσεις! Σε χρειάζομαι. Μην μαχαιρώνεις μια καρδιά που σ' αγαπά... Μην σκοτώνεις το όνειρό μας! Ο χειμώνας που πέρασε ήταν απο τις πιο δύσκολες φάσεις τις ζωής μου, καταστάσεις δυσκολες, παράξενες. Μέσα στην ψυχή μου πόνος. Μια καρδιά χαραγμένη. Μια ζωή μουντή, ένα γκρίζο σκηνικό, η σκέψη μου χλωμή... Ήρθες εσύ εντελώς ξαφνικά από τη πρώτη στιγμή ένιωσα σα να ήξερα καιρό, χρόνια. Δέθηκα μαζί σου. Στη ζωή μου τώρα ήρθε καλοκαίρι... Πόσα πολλά ήξερες για μένα; Λες και ήσουν ένας αθόρυβος παρατηρητής... Το ένιωθα ότι σ' αγαπούσα από τη πρώτη στιγμή από όταν μου κράτησες το χέρι με κοίταξες στα μάτια και είπες "Χάρηκα για τη γνωριμία, με λένε μελένια!" Εκείνη τη στιγμή που τα βλέμματά μας συναντήθηκαν διάβασα τη ψυχή σου και μέσα βρήκα γαλήνη, ζεστασιά κ έμεινα εκεί, η ψυχή σου για μένα είναι μια θέση από την οποία δε θέλω να φύγω ποτέ ένα λιμάνι που κρατάει την τρικυμία μακριά... Μου έμαθες ότι στο ζυγό της αγάπης δεν πρέπει μόνο να δίνεις αλλά και να παίρνεις... λοιπόν αφού μου έδωσες την καρδούλα σου, σου έδωσα και εγώ τη δική μου τώρα που πατσίσαμε, τώρα μάτια μου ήταν, είναι και θα είναι αγάπη! Αγαπούλα μου, γλυκιά παραδεισένια ο ουρανός είναι μέσα στα δύο σου μάτια, είσαι η άνοιξή που γεμίζει την καρδιά μου αγάπη, εκείνη την αγάπη που με κυριεύει που είναι πάντοτε μέσα στην καρδιά μου, που με αγγίζει με το πιο απαλό τρόπο των ονείρων μου, που μου μεθάει το νου. Τα λόγια μου δεν είναι φενάκη, αγάπη μου για σένα γλυκό μου κοριτσάκι είναι κι από τον ήλιο πιο ζεστή, πιο βαθιά από τις θάλασσες και τους ωκεανούς, περισσότερη και από τα αστέρια που υπάρχουν στον ουρανό πιο γοητευτική και από το φεγγάρι.Ήρθες σαν όνειρο μες τη ζωή μου, της έδωσες νόημα και ομορφιά. Δεν ξέρω αν το χαμόγελο σου είναι αυτό που μου δίνει τη γλύκα ή αν τα μάτια σου είναι αυτά που με καίνε. Περίμενα μέρα τη μέρα να ακούσω αυτή τη γνώριμη φωνή που άκουγα μέσα μου και μου ψυθίριζε στ' αυτιά πως μ' αγαπά.Ένιωθα να κρατάω στα χέρια μου τη δική σου όψη και να γεύομαι τα χείλη σου τα βράδια στο όνειρό μου. Αισθανόμουν την παρουσία σου σε κάθε βήμα μου, σε κάθε ανάσα μου. Πρωτού ακόμα σε γνωρίσω, αγαπούσα τη μορφή σου. Τώρα ξέρω πως σ' αγαπούσα και θα σ' αγαπώ. Τώρα αγάπη μου ξέρω πως εσύ ορίζεις την καρδιά μου γι' αυτό και σου ανήκει. Είσαι κάτι μοναδικό στη ζωή μου! Μέσα στη γλυκιά μελωδία της αγάπης που πηγάζει από τον πιο ρομαντικό σταθμό του ραδιοφώνου, ο κάθε άνθρωπός ονειρεύεται το απρόσμενο εκείνο που την καρδιά του θα κάνει να πετάξει από χαρά και ευτυχία, σαν ένα άσπρο περιστέρι ελεύθερο στον ουρανό και θα ζήσει ένα μεγαλείο με όλο του το είναι... "Το μεγαλείο της αγάπης" αυτό που συγκινεί κάθε νέο και γέρο, κάθε κοντινό και ξένο, κάθε άντρα και καθε γυναίκα καθετί που έχει ζωή μέσα του. Αγάπη είναι ένα συναίσθημα δυνατό που το ζουν και μικροί και μεγάλοι και πηγάζει μέσα από ερωτική ψυχή.Η αγάπη δεν γνωρίζει μίσος παρά μόνο ζεστασιά. Η αγάπη όμως δεν είναι μόνο γλύκα αλλά και πόνος. Πόνος βαθύς, γλυκός που το συναίσθημα αυτό δυναμώνει σαν να ζεις σε παιχνίδι μαγικό που τα πιόνια είναι εσύ κι αυτός... Αυτή και εσύ. Αγάπη γνωρίζει αυτός που στην αγκαλιά του έρωτα πέφτει και αφήνεται στη γλυκιά μελωδία της ψυχής που του λέει σ' αγαπώ. Τυχερός ο άνθρωπός αυτός που ξέρει ν' αγαπάει, τυχερά τα συναισθήματα που μ' αυτή την εκδήλωση κανείς κερδίζει.Τυχερή και 'γω που για την έννοια της αγάπης μιλώ, γιατί πιστέψτε με πως είναι το σημαντικότερο συναίσθημα για το οποίο ζω...Πρώτη φορά αγαπάω πραγματικά! Κοιτάζω τον ουρανό και δακρύζω δίχως λόγο. Φέρνω την εικόνα σου στο μυαλό μου και ραγίζω σαν μωρό. Κοιτάζω την φωτογραφία σου μάτια μου και η μόνη αντίδραση μου είναι να την χαζέυω με τις ώρες! Κοιτάζω τις ώρες, τα λεπτά ακόμα και τα δευτερόλεπτα αγάπη μου, για να έρθει η στιγμή που θα σε αντυκρίσω στην πραγματικότητα στα μάτια μου και όχι μοναχά στα όνειρά μου...αλλά υπομονή...εξάλλου γι'αυτό είσαι εκεί στο μέλλον και με περιμένεις... γιατί είσαι σταλμένη από το πεπρωμένο σου την στιγμή της γεννησης σου-την στιγμή της διμιουργίας σου...Ξύπνιος είμαι αλλά ονειρεύομαι εσένα, εσένα με την βελούδινη επιδερμίδα τα μελένια μάτια που σαν το ολόγιομο του φεγγαριού αστράφτουν. Τα μαλλιά σου, τα μαλλιά σου είναι τόσο κόκκινα όπως το ωραιότερο ηλιοβασίλεμα του κόσμου. Εσύ είσαι αυτή, αυτή που πήρε από την καρδιά μου την ψυχή και την κομμάτιασε. Δεν πειράζει... Εγώ την πρόσφερα σε εσένα για να δεις τι νιώθω εγώ για 'σένα.Η αγάπη μου για 'σένα είναι σαν ένας μεγάλος κήπος γεμάτος από κίτρινα τριαντάφυλλα. Όσο πιο πολύ προσπαθώ να τον φροντίσω, τόσο πιο πολύ πληγώνομαι από τα αγκάθια τους. Η ομορφιά τους, δίνει την εντύπωση ότι ο κόπος που κάνω δεν θα πάει χαμένος. Όμως τελικά, το μόνο που κερδίζω απ' αυτή τη προσπάθεια, είναι οι πληγές. Πληγές που πονάνε το κορμί μου. Μα εγώ δε το βάζω κάτω.Επιμένω ν' αγαπάω και να θέλω να φροντίσω αυτόν τον κήπο. Όμως, ο κήπος σταμάτησε να ανθίζει. Άρχισε να γίνεται άγριος και εγώ φοβάμαι, διστάζω να τον πλησιάσω. Τον κοιτάζω από μακριά και νιώθω πόνο. Παλιά, όταν ήμουν κοντά του, άκουγα όμορφες μελωδίες από πιάνο. Τώρα, δεν ακούω τίποτα. Ο κήπος δεν θέλει τη φροντίδα και την αγάπη μου. Με διώχνει μακριά του και δεν ανθίζει πια. Θύμωσε μαζί μου κι εγώ μαράθηκα. Έπρεπε να σκεφτώ νωρίτερα πως τα κίτρινα τριαντάφυλλα είναι του μίσους. Ο κήπος με μίσησε. Μα τι έκανα; Απλά ήθελα να μ' αφήσει να τον αγαπώ. Το μόνο που ζήτησα ήταν να νοιάζεται για μένα και να με κάνει να χαμογελάω. Όπως νοιάζομαι εγώ για εκείνον. Να ανθίζει. Τα πράγματα άλλαξαν όμως τόσο πολύ. Ήρθε ο χειμώνας και πάγωσα απ' την κατάληξη που είχε η σχέση μου με τον κήπο. Μα ακόμα. Σ' αγαπώ...Aγάπη θα πει να σε νοιάζει μόνο η ευ
ansonozaki chapter 7 . 4/28/2010
update soon
really interesting!
105 | Page 1 2 3 4 .. Last Next »