Note to English-speaking readers: Hey guys, thanks for dropping by! I just wanted to say I hate what translating websites do to my story. I mean, their results are funny, but they're also ridiculous and there is no way they can reflect the exact meaning of phrases and the story altogether. If you are interested in this fanfic, please contact me, via PM, or reviews, to let me know. I can try to translate the story myself, if a number of people would like to read it in English.

A/N: Γειά σας ελληνόφωνοι φίλοι του Crash και των fanfiction! (πόσοι είστε, βρε αδελφέ; 5; 6;) Αυτή είναι η πρώτη ιστορία που ανεβάζω στα ελληνικά και ομολογώ πως νιώθω αρκετά περίεργα, μίας και είναι απο τις κάπως πιό παιδικές μου ιστορίες και έδωσα περισσότερη έμφαση στην προσωπική, συναισθηματική αξία, παρά στην απήχηση του κοινού. Δεν γράφτηκε με σκοπό τη δημοσίευση, αλλά αποφάσισα να τη βάλω εδώ, για εσάς που μεγαλώσατε παίζοντας Crash Bandicoot και θα θέλατε να τη διαβάσετε.

Πρόκειται για την ιστορία του πρώτου Crash (the one that started it all!), που κυκλοφόρησε για το PlayStation στις 31 Αυγούστου 1996. Όσα θα διαβάσετε παρακάτω είναι συνδιασμός των στοιχείων που οι ίδιοι οι δημιουργοί μας δίνουν (αυτά τα ολίγα) και όσων φανταζόμουν όταν ήμουν μικρή για την υπόθεση του παιχνιδιού (στο περίπου, όσα θυμάμαι). Επίσης, είπα να συμπληρώσω το πακέτο, αφήνοντας διάσπαρτα και μερικά (ας τα πούμε) τραγούδια, έτσι για να θυμίζει ταινία κινουμένων σχεδίων της εποχής. Ελπίζω να σας αρέσει! Περιμένω τα σχόλια σας! (παρακαλώ να είστε επιεικείς...) Καλό διάβασμα! -Cinerea Mayia

Disclaimer: Ο Crash Bandicoot είναι δημιούργημα της Naughty Dog και δεν ανήκει σ' εμένα!

*CM*

Εισαγωγή: Ένας Ήρωας Δημιουργείται

Κάπου στην Άκρη της Γης, νοτιοανατολικά της Αυστραλίας, υπήρχαν τρία εξωτικά νησιά. Στο τρίτο και μεγαλύτερο νησί ήταν χτισμένο ένα ψηλό κάστρο. Σε αυτό το κάστρο ζούσε ένας κακός επιστήμονας που τον έλεγαν Νέο Κόρτεξ. Μαζί με τον βοηθό του, τον Νίτρους Μπρίο, δημιούργησαν πολλές κακές εφευρέσεις και έκαναν πειράματα σε ζώα. Μάλιστα μία απο αυτές τις εφευρέσεις μπορούσε να κάνει τα ζώα να περπατούν στα δύο πόδια και να μιλούν, όπως οι άνθρωποι. Ο Κόρτεξ ήθελε αυτά τα ανθρωπόμορφα ζώα για στρατιώτες. Με τη δύναμη τους σκόπευε να κατακτήσει τον κόσμο.

Μιά νύχτα που έβρεχε και έπεφταν κεραυνοί, ο Κόρτεξ και ο Μπρίο βρίσκονταν στο εργαστήριο τους, στην κορυφή του ψηλότερου πύργου στο κάστρο. Ετοιμάζονταν να δημιουργήσουν ένα ακόμη ανθρωπόμορφο ζώο για το στρατό τους. Ο Κόρτεξ ήθελε όλα να είναι τέλεια, γιατί την τελευταία φορά το πειραματόζωο τους, ένα καγκουρό, είχε βγει εκτός ελέγχου και θεωρώντας οτι είχε τρελαθεί, το ξεφορτώθηκαν. Το λάθος ήταν του Κόρτεξ, μα φυσικά κατηγόρησε τον Μπρίο για την αποτυχία. Τώρα τίποτα δεν έπρεπε να πάει στραβά. Το καινούριο πειραματόζωο ήταν ένα μικρό πορτοκαλί μπάντικουτ.


"Μα δόκτωρ Κόρτεξ, ακόμη δ-δ-δεν ξέρουμε τι προκάλεσε την τελευταία α-α-α-αποτυχία-"

"Ανόητε! Αυτό το μπάντικουτ θα γίνει ο στρατηγός μου! Και θα οδηγήσει το στρατό των Κόρτεξ-Κομάντο στην κατάκτηση του κόσμου!"


Οι δύο επιστήμονες δούλευαν με τις ώρες. Που και που έρχονταν στο εργαστήριο κάτι ρομπότ με χοντρά γυαλιά και εργαστηριακές στολές και τους βοηθούσαν. Ύστερα απο πολλούς υπολογισμούς, χτύπησαν το ζωάκι με μία ακτίνα και περίμεναν να δούνε τι θα γίνει. "Είμαι σίγουρος οτι αυτή τη φορά θα πετύχω. Ας το γιορτάσουμε! Τώουνα, έλα εδώ!" φώναξε ο Κόρτεξ χτυπώντας τα χέρια του και σε λίγο μπήκε στο εργαστήριο μία απ' τις πιο όμορφες δημιουργίες του.

Η Τώουνα ήταν ένα θηλυκό ανθρωπόμορφο μπάντικουτ. Ήταν ψηλή και αδύνατη, με πλούσια ξανθά μαλλιά και πράσινα μάτια. Φορούσε μπλε μίνι φούστα, κόκκινη μπλούζα και αθλητικά παπούτσια. Στα χέρια της κρατούσε έναν ασημένιο δίσκο με δύο ποτήρια σαμπάνιας. "Με ζητήσατε, δόκτωρ Κόρτεξ;" ρώτησε, προσπαθώντας να ακουστεί ευχάριστη.

"Φυσικά και σε ζήτησα." αποκρίθηκε αυτός, θεωρώντας περιττή την ερώτηση της, αλλά συνέχισε με κάπως πιό ρομαντικό ύφος: "Όπως ξέρεις, η δουλειά εδώ είναι δύσκολη και δεν τελειώνει ποτέ."

"Ω, το γνωρίζω κύριε, όμως είμαι σίγουρη οτι θα τα καταφέρετε περίφημα σε ο,τι κι αν κάνετε." απάντησε προσποιητά αυτή "Κανένας δεν μπορεί να φτάσει το μυαλό και το ταλέντο σας." πρόσθεσε με θαυμασμό.

"Σ' ευχαριστώ, αγαπητή μου!" έκανε ο Κόρτεξ κολακευμένος. "Πάλι καλά, που κάποιος, εδώ μέσα, με στηρίζει." συνέχισε, ρίχνοντας δήθεν τυχαία, το βλέμμα του στον νευρικό βοηθό του.

"Τι μπορώ να κάνω για εσάς;"

"Φέρε εδώ τα ποτήρια, χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα προτού υποδεχτούμε τη νέα μας δημιουργία."

"Κι άλλος μεταλλαγμένος;" ξαναρώτησε η Τώουνα κάπως πιο περίεργη. "Τι είναι;"

"Μπ-μπ-μπάντικουτ, σαν εσένα." απάντησε ο Μπρίο με την τσιριχτή φωνή του. Αφού η Τώουνα τους σέρβιρε, γύρισε στην ακτίνα και ύστερα της είπε: "Ά-ά-άντε, φύγε τώρα! Όπου να' ναι το πείραμα θα ολοκληρωθεί." έκανε όπως της είπε, γιατί δεν της άρεσε καθόλου να της βάζουν τις φωνές. Αφού η αυτόματη πόρτα έκλεισε πίσω της, αναστέναξε λυπημένα και απομακρύνθηκε απο το εργαστήριο.

"Γοητευτική, δεν είναι;" ρώτησε ο Κόρτεξ τον βοηθό του, όταν έμειναν μόνοι.

"Π-πράγματι είναι. Μα ο χαρακτήρας της μου φαίνεται επικίνδυνος."

"Ποιός νοιάζεται για τον χαρακτήρα; Είναι όμορφη, η τέλεια γυναίκα. Ακριβώς αυτή που μου αξίζει. Όταν γίνω κυβερνήτης του κόσμου, η Τώουνα θα γίνει η βασίλισσα μου!" είπε ο Κόρτεξ, σίγουρος οτι αυτό θα συνέβαινε πολύ σύντομα. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή η ακτίνα σταμάτησε να εκπέμπει, σημάδι οτι η εξέλιξη είχε ολοκληρωθεί. Ο Μπρίο και ο Κόρτεξ πλησίασαν το σημείο όπου βρισκόταν το πείραμα και τώρα ήταν ολοσκότεινο. Δύο πράσινα ματάκια κοίταζαν μέσα απ' τις σκιές με μεγάλη περιέργεια.

Ο πρώτος άνθρωπος που αντίκρυσαν ήταν κοντός με λευκή εργαστηριακή ποδιά, μαύρα μαλλιά και ένα τεράστιο Ν στο μέτωπο του. Ο άλλος φορούσε πράσινη ποδιά και είχε ένα φαλακρό κεφάλι που έμοιαζε με μπανάνα. Το πλάσμα τέντωσε τα αυτιά του φοβισμένο και το πρώτο πράγμα που άκουσε ήταν η φωνή του πρώτου ανθρώπου να λέει επιτακτικά: "Σε διατάζω να έρθεις στο φως, μπάντικουτ!" κατάλαβε οτι αυτό έπρεπε να κάνει, αλλά ήθελε να κάνει κάτι άλλο: να στριφογυρίσει. Βλέποντας την αγριεμένη έκφραση του πρώτου ανθρώπου, αποφάσισε να τα κάνει και τα δύο.

Δίχως καμιά προειδοποίηση, πετάχτηκε εμπρός στριφογυρίζοντας. Γύριζε αδιάκοπα σαν τον ανεμοστρόβιλο, σπάζοντας ο,τι έβρισκε στο πέρασμα του. Μέσα απο αυτή την αναστάτωση, άκουσε τον άλλο άνθρωπο να τσιρίζει "Όχι! Όχι! Τα φίλτρα μου! Σταμάτα αναθεματισμένο ζώο!" σύντομα το πλάσμα άρχισε να ζαλίζεται και σταμάτησε τις σβούρες. Μόνο τότε οι δύο επιστήμονες μπόρεσαν να δουν πως έμοιαζε.

Ήταν ένα αρσενικό πορτοκαλί μπάντικουτ με καστανοκόκκινα όρθια μαλλιά και πράσινα μάτια. Φορούσε στα χέρια του μαύρα γάντια, που άφηναν τα δάχτυλα έξω. Επίσης φορούσε μακρύ σκούρο μπλε παντελόνι και κόκκινα αθλητικά παπούτσια, σαν της Τώουνας. Απο τις πολλές σβούρες τα μάτια του γύριζαν γύρω-γύρω και η γλώσσα του είχε βγει έξω.

Ο Κόρτεξ τον χάζευε έκπληκτος, ενώ ο Μπρίο προσπαθούσε να σώσει ό,τι απέμεινε απο τα φίλτρα του. "Χμ, πολύ ενδιαφέρον..." μουρμούρησε ο Κόρτεξ "Είναι μικρόσωμος, μα και δυνατός. Αν δουλέψει τις ικανότητες του, σύντομα θα είναι η καταστροφή όλου του πλανήτη!"

"Προς το παρόν, είναι η καταστροφή του εργαστηρίου μας." παρενέβη ο Μπρίο, νευριασμένος. "Κ-κ-κοιτάξτε χάλι δόκτωρ Κόρτεξ. Σχεδόν όλες οι φιάλες μου σπάσανε. Και δεν αντέχω με τίποτα αυτό το κρας που κάνουν τα σπασμένα γυαλιά."

"Κρας..." σκέφτηκε ο Κόρτεξ και γέλασε δυνατά "Αυτό είναι Μπρίο! Αυτό είναι το τέλειο όνομα για τη νέα μου δημιουργία!"

Ο βοηθός του δεν φάνηκε να ενθουσιάζεται το ίδιο. Πλησίασε το μεταλλαγμένο ζώο, φωνάζοντας του για τις ζημιές που προκάλεσε. Τότε μονάχα, το μπάντικουτ συνήλθε απο τη ζάλη. Κοίταξε πάλι τους δύο ανθρώπους και άρχισε να μιλάει. "Γειά σας!" ήταν οι πρώτες του λέξεις, πριν ξεκινήσουν οι ερωτήσεις. "Ποιός είμαι; Τι είναι εδώ; Και ποιός είσαι εσύ με το Ν στην κεφάλα;"

Αν και δεν του άρεσε να δίνει εξηγήσεις, ο Κόρτεξ του απάντησε: "Εσύ είσαι το νέο μας ανθρωπόμορφο ζώο. Είσαι ο Κρας Μπάντικουτ!" ο Μπρίο τον κοίταξε με γουρλωμένα μάτια μόλις άκουσε το όνομα. "Βρίσκεσαι στο Κάστρο Κόρτεξ. Όσο για μένα, είμαι ο δόκτωρ Νέο Κόρτεξ, άρχοντας των Νησιών Γούμπα και σύντομα όλου του κόσμου!" ανακοίνωσε γελώντας με κακία την ώρα που έξω έπεφτε ένας ισχυρός κεραυνός. Ο Κρας τον κοίταξε με τρόμο και απορία.

"Και γιατί ρε μεγάλε περνιέσαι για τόσο σπουδαίος;" ρώτησε γελώντας, όμως ο Μπρίο τον κοίταξε άγρια, πιάνοντας τον απ' τους ώμους.

"Πρόσεξε πως μιλάς, η-η-ηλίθιο ζώο! Ο δόκτωρ Κόρτεξ κάνει κουμάντο εδώ πέρα και θα του φέρεσαι με περισσότερο σεβασμό, αν δεν θες να σε βρέξω με οξύ, κατάλαβες;" αμέσως ο Κρας κούνησε πάνω-κάτω το κεφάλι του.

Τότε ο Κόρτεξ, που μέχρι πριν στεκόταν σιωπηλός μπροστά στο παράθυρο και θαύμαζε τους κεραυνούς, γύρισε στον Κρας και του είπε: "Νομίζω οτι δεν έχεις καταλάβει τι συμβαίνει, μικρέ μου φίλε. Επίτρεψε μου, λοιπόν να σου εξηγήσω."

Ένας μονάχα σαν εμένα μπορεί
Ο,τι θελήσει στον κόσμο να βρει!
Να τ' αποκτήσει με τέτοιο μυαλό.
Ένας μονάχα! Αυτός είμαι εγώ!

Σπουδαίος, ξακουστός! Επιστήμων λαμπρός!
Ιδέες είχα επί παντός.
Μα οι άλλοι ζηλέψαν, με βγάλαν τρελό
και όρκο πήρα να εκδικηθώ!

Ο Κρας άρχισε να ξύνει το κεφάλι του, προσπαθώντας να βγάλει νόημα απο το τραγούδι του δημιουργού του.

Ναι, του κόσμου αρχηγός θα γίνω εγώ
κι όλοι θα εκλιπαρούν να τους λυπηθώ!

"Έλα να σε ξεναγήσω στο κάστρο!" είπε ο Κόρτεξ και τράβηξε τον Κρας έξω απο το εργαστήριο, στο διάδρομο, που ήταν γεμάτος με πορτραίτα του.

Σαν κυνηγημένος σ' αυτά τα νησιά
τα μεγάλα μου σχέδια βάζω μπροστά.
Τα μέσα, λένε, αγιάζει ο σκοπός
κι η ιδιοφυία μου δεν έχει όριο-

-Σαφώς!

άρχισε να τραγουδάει και ο Μπρίο, που περπατούσε λίγο πίσω τους και ήθελε το τραγούδι να μιλά και γι' αυτόν.

-Μα τι θα' κανες άμα δεν είχες βοηθό;

-Θα τα κατάφερνα μόνος, το ξέρεις αυτό!
Είμαι προικισμένος για να δοιηκώ
κι όλοι θα κάνουν ο,τι διατάξω εγώ!

Οι τρεις τους μπήκαν σε έναν μεγάλο χώρο, γεμάτο καλώδια και σωλήνες, αρκετούς ορόφους πιό κάτω. Εκεί, τα ρομπότ με τα χοντρά γυαλιά συνέχισαν το τραγούδι με τις φάλτσες φωνές τους.

Είναι απο τη φύση του κακός!
Ο Νέο Κόρτεξ είναι τρομερός!

Τη συνέχεια τραγούδησαν κάποιοι μυώδεις μεταλλαγμένοι, που κουβαλούσαν κάτι μεγάλα βαρέλια.

Αυτός μας έτυχε για δημιουργός,
μα κάποια μέρα θα γίνει αρχηγός.
Τι κι αν πολύ σκληρά μας τιμωρεί;
Μαζί του θα κυριεύσουμε τη Γη!

Στο τέλος, Ο Κόρτεξ ανέβηκε σε ένα βάθρο και έκατσε σε μιά καρέκλα, που έμοιαζε με θρόνο. Όλοι, μπροστά τα ρομπότ και πιό πίσω οι μεταλλαγμένοι, παρατάχθηκαν μπροστά του. Ο Κρας βρισκόταν ακριβώς στη μέση και αισθανόταν ανήμπορος μπροστά σε αυτή την αυτοκρατορία του δημιουργού του. Ο Κόρτεξ στράφηκε κάτω, εκεί όπου στεκόταν ο Κρας και κοιτάζοντας το μπάντικουτ μέσα στα μάτια, έκανε το φινάλε του...

Μαζί μας, άμα θα' ρθεις, θ' ανταμειφθείς!
Μα αν τ' αρνηθείς, θα καταστραφείς!
Γιατί του κόσμου αρχηγός θα γίνει αυτός
κι όποιος αντισταθεί, θα γίνει καπνός!

Ο Κρας ένιωσε τα εχθρικά βλέμματα πάνω του, καθώς τα ρομπότ και οι μεταλλαγμένοι έστησαν χορό και είπαν τους τελευταίους στίχους, αφήνοντας τον κακό δημιουργό τους να γελάσει στο τέλος. Σίγουρα οι πρώτες στιγμές του ανθρωπόμορφου μπάντικουτ στον κόσμο ήταν απίστευτα τρομακτικές.