Zo, dames en heren, dit is hem eindelijk dan: het laatste hoofdstuk, waar sommigen van jullie al lang naar hebben uitgekeken. Ik hoop dat jullie de afgelopen weken van mijn verhaal hebben genoten, ik heb er zeker wel van genoten om het te schrijven.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor het posten van de vele reviews, zowel de positieve als de negatieve. Ik was erg trots om te horen en zien dat sommige mensen zo erg van mijn amateuristische verhaaltje genoten. Ik verzoek jullie dan ook allemaal nog voor een laatste keer een review te plaatsen, met daarin wat je leuk en niet leuk aan het verhaal en wat ik volgende keer er zeker in moet houden en wat ik moet verbeteren, zo weet ik wat mijn publiek wil.

Ik bedank hier geen personen in het bijzonder, hoewel ik toch zeker velen erg dankbaar ben. Degenen waarover ik spreek weten wel wie ze zijn, die hoef ik niet hier nog een keer neer te zetten, ik wil geen anderen jaloers maken.

Dan nu, veel plezier met hoofdstuk 7 en ik zie jullie hopelijk weer terug bij mijn tweede verhaal, waar ik op het moment hard aan werk.

Met zeer vriendelijke groet,

Uw aller vrind Casper


Hoofdstuk 7: Het einde van een oud avontuur en het begin van een nieuwe

Michozz keek geschrokken naar Casper. Als reactie op diens vragende blik zei Casper met een rauwe stem:

'Vermoord hem, Michozz.'

'Maar Casper...'

'Niets te maren! Dit is de juiste keuze en dat weet je!'

'Maar dan zal hij jou door je kop heen schieten!'

'Ja, en dit noemt de moderne mens nou een dilemma. Je moet een beslissing nemen tussen twee onaangename mogelijkheden, en bij jou is de mogelijkheid 'Don Ron vermoorden' de enige optie waarmee je deze missie nog tot een succes zal brengen. En wat nou als je de Don laat gaan? Denk je dat ze me dan niet door mijn hoofd knallen?'

Het was een moment stil, stiller dan het ooit ergens eerder was geweest of ooit nog zou zijn. De wereld was verdwenen, alles wat er nog was waren deze vier criminelen. Casper keek naar Michozz met een woedende blik op zijn gezicht, maar die was niet tegen Michozz gericht. Het was een teken dat Michozz het nu moest doen.

Michozz keek verdrietig, omdat hij wist wat hij moest doen. Er liep een eenzame traan over zijn wang.

'Je bent mijn beste vriend, Casper', zei hij met het verdriet van duizend weduwnaars in zijn stem. 'En dat zul je altijd blijven.'

En gelijk trok hij het mes naar achteren en liet de Don los.

De Don viel op zijn knieën en bleef daar zo zitten met wijdopen ogen, terwijl het bloed met grote druk uit zijn halsslagader spoot en stroomde. En terwijl er ook een dun straaltje bloed uit zijn mondhoek liep, zei hij met zijn laatste, bloederige adem:

'Mol hem Josse. Mol hem.'

Toen sloot hij zijn oogleden en viel hij plat op zijn buik op de grond, terwijl het bloed nog steeds doorstroomde en de Don steeds bleker begon te zien. Josse stond onbewogen met open mond en ogen nog steeds in dezelfde houding, toen opeens zijn verbazing en verdriet zich omschakelden naar toorn en furie.

Casper had gezien dat Josses aandacht was afgezwakt en liet zich ineens recht naar onderen vallen. Daar lag hij op de grond terwijl Josse daar nog stond. Was er dan toch nog hoop? Kon hij dan nog met zijn beste vriend, zijn zuster en zijn vriendin ontsnappen uit dit vervloekte postkantoor, wat een traumatiserende hel was geworden?

Maar die illusie duurde maar kort, nog geen seconde, want net toen Casper overeind wou krabbelen voelde hij een krachtige greep om zijn nek heen, en terwijl Josse de loop van zijn pistool op Caspers schedeldak plaatste zei Josse:

'Dacht het niet, teringlijer.'

Josses vinger trok aan de trekker, en spetters bloed belandden op zijn bril, maar de furieuze gelaatsuitdrukking en de hijgende ademhaling bleven volledig gelijk. De dood van Casper was een wraakactie, maar dat gaf geen opluchting voor de dood van Don Ron. Hij voelde zich goed bij Caspers dood, maar dit gevoel werd overmeestert door de pijn van het verlies van de Don.

Op dat moment vloog Mr. Quack de kamer in, na een seconde gevolgd door een schot waarna de vogel met een laatste kraai dood op de grond neerviel. Er achteraan gerend kwam Julie die voldaan zei:

'Eindelijk, kutbeest! Nooit zul je me meer kunnen achtervolgen. Nooit zul je meer...'

Ze stopte middenin haar zin toen ze Caspers lijk zag liggen in een poel bloed. Alles sloeg in één keer om. De opluchting van het verlies van Birdy, het kraken van de kluis door Michozz wat ze net al snel uit haar ooghoeken had gezien en het geplande huwelijk met Casper na de overval, al die dingen hadden ineens niets meer te betekenen. Datgene waar ze het meeste om had gegeven in haar hele leven was haar ineens ontnomen. Ze had rekening gehouden met de mogelijkheid dat Casper gewond zou kunnen raken, maar hier had ze nooit op gerekend. Dit had ze nog niet kunnen bedenken in haar meest gruwelijke gedachten.

En nu lag hij daar, zijn bloederige hersenen zichtbaar door het gat in zijn schedel, die tevens helemaal onder het bloed zat. En achter hem stond de dader. De klootzak die haar haar liefde ontnomen had. Ze stapte op hem af.

'Naar achteren! Ik meen het!', zei Josse terwijl hij zijn pistool op Julie richtte, die zich hier niets van aantrok en op hem af bleef lopen.

'Ik doe het hoor!'

Julie stopte toen haar voorhoofd de loop van Josses pistool bijna raakte.

'Mijn wraak zal zoet zijn', sprak ze en ze gooide haar hoofd naar achteren en liet zich achterover vallen. Josses kogel zoefde nog net over het puntje van haar neus heen. Het gaf wel een aangenaam briesje in de hitte van de strijd. En terwijl Julie zich achterover laat vallen, geeft ze Josse in haar val nog een keiharde trap volop zijn knieschijf. Josse slaakte een kreet en viel omver. Hij stond al niet zo stevig op zijn benen. Hij kwam op handen en knieën terecht en terwijl hij zijn bezwete gezicht oprichtte greep Michozz hem bij zijn lange haren. Uitdrukkingsloos keek Josse hem aan. Michozz kreeg bijna medelijden met hem vanwege de manier waarop dat wrak er nu bijzat. Maar barmhartigheid maakte plaats voor de laatste wraak en Michozz doorboorde Josses linkeroog en schedel met zijn lange slagersmes. Direct lieten Josses armen zich opzij vallen en viel Josses lijk languit op de grond, met nog steeds dezelfde lege blik.

Michozz en Julie keken naar het bloedbad dat was aangericht. Julie barstte uit in tranen en drukte haar bezwete gezicht tegen Michozz' borst aan, die zijn armen om haar nek heen sloeg. Diepe, luidruchtige snikken volgen en Michozz' ogen blijven ook niet helemaal droog. Dan maakt Julie zich ineens los en zegt geschrokken en panisch:

'Shit Michozz, we moeten maken dat we hier wegkomen!'

Beiden rennen de zaal in waar Iris alleen is achtergebleven en Julie roept in de deuropening:

'We hebben hem! Kom mee!'

'Waar is Casper?'

'Daar is nu geen tijd voor, we moeten nu maken dat we hier wegkomen.'

Iris rent op de deur af, als achter haar ineens de schuifdeuren van de hoofdingang opengaan en in de opening ineens hoofdofficier Rianne van Binsbergen staat met twee brede kerels, alledrie met pistool in hand.

Iris, Michozz en Julie renden zo snel mogelijk op het raamkozijn af waardoor hun rivalen waren gekomen. Ze renden langs het bewusteloze lichaam van Jory. Michozz sprong als eerste door de raamopening. Toen volgde Iris en tenslotte Julie, die nog net op tijd erdoorheen was voordat de agenten er waren.

Ze renden over het paadje in het smalle gangetje. Toen ze het gangetje uit waren, zagen ze het busje met DD erin staan. Michozz trok beide achterdeuren open en sprong naar binnen en binnen twee seconden waren Julie en Iris ook in de auto, die wegscheurde richting Betuwe.

Officier van Binsbergen en haar assistent stapten snel in een auto en scheurden het viertal achterna, dat achterin bijkwam van het zojuist geschiede avontuur.

DD scheurde een uur lang, maar wist de politiewagen niet af te schudden, maar wel voor te blijven en dat was goed genoeg voor nu. Toen riep DD op een gegeven moment door het tussenraampje dat ze er over 5 minuten zouden zijn. Iedereen zijn adem stokte even achterin het busje. Hier liep de operatie tot een einde. Dit was het einde van hun plan. Iedereen keek mekaar aan en je zag iedereen denken: was Casper maar hier. Nu hij weg is gaat alles wel door, maar het zal toch niet hetzelfde geluk geven. Op dat moment kon er zelfs helemaal niet van geluk gesproken worden en het was nog onduidelijk hoe lang het zou duren tot er weer genoten kon worden.

Toen stopte de auto en wist iedereen dat het tijd was en dat ze alweer geen seconde te verliezen hadden. De politie was vlakbij.

DD stapte uit de voordeur en de rest rende via de achterdeuren naar buiten, Daar stond hun opslagplaats, een ommuurd braakliggend stuk land van 120 meter lang en 20 meter breed, omheind door een dikke muur met slechts één dikke deur met een speciaal moeilijk te kraken slot, ontworpen door Michozz, en bovenop de muur prikkeldraad en stroomdraad. Michozz drukte de code van de deur in en deze ging sissend open, en terwijl Iris, DD, Michozz en Julie naar binnen renden was de politiewagen reeds gearriveerd en begon agente Rianne op de deur af te rennen. Ze vuurde nog een kogel af, maar deze verdween in het metaal van de deur. En toen ze op ongeveer tien meter afstand was, duwde Michozz de deur weer dicht en drukte de code weer in en direct hoorde je dat de deur weer op slot stond. Heel zachtjes in de verte hoorde je agente Rianne nog op de metalen deur rammen en vloeken.

Het viertal deed een groepsknuffel, maar de enige die nog enig enthousiasme toonde was DD. Hierna renden ze naar datgene dat hun avontuur zou beëindigen en weer een nieuw avontuur zou starten: Caspers privé-vliegtuig.

Ze stapten allemaal in en DD startte de motor. Deze sloeg meteen aan. Hij reedt meteen op volle snelheid de baan op en ruim op tijd steeg hij op. Uit het raam konden ze Rianne en haar assistent nog zien.

En toen was het toch echt voorbij. Het was ze gelukt. Ze hadden 's werelds grootste edelsteen gejat, die ze nu elders zouden laten opsplitsen tot kleinere diamanten, want zo'n grote diamant raak je niet in één keer kwijt. Ze zouden nog wel een halfjaar moeten wachten tot het niet meer opvallend was om de juweel te verkopen.

Nu konden ze allemaal hun dromen gaan uitoefenen. DD kon in het diepste geheim om niet ontdekt te worden door de autoriteiten met zijn grote liefde Nora gaan trouwen, Iris haar grootste droom was uitgekomen: ze was rijk. Ze kon nu voor eeuwig in rijkdom vertoeven en alles krijgen wat ze maar wilde. En Julie, zij zou met plastische chirurgie zichzelf transformeren tot een ander persoon en zo een film met haar andere grote liefde Johnny Depp ontwerpen en regisseren.

Hun operatie was voorbij en geslaagd. Ze waren ontsnapt aan de politie en aan Don Rons maffia, dat was een grote prestatie die weinigen hen zouden nadoen, maar hun verdriet en schuldgevoel, daaraan zouden ze nooit meer kunnen ontkomen.