Kai's POV:

Wat doe ik in deze wereld? Het is niet alsof iemand me wil om wie ik ben... M'n grootvader wilde me als een gereedschap voor BIOVOLT, mr. Dickinson wilde me alleen om BIOVOLT te vernietigen, en mijn team? -Hah!- Dat is een goeie! Ze beweerden de afgelopen 6 jaar m'n vrienden te zijn, maar ik ben er net achter, dat ze me alleen in hun bed wilden. Ik was ooit bevriend met Tala, er is alleen een klein probleempje; hij is nu een cyborg, hij heeft geen emoties. De laatste keer dat ik hem zag probeerde hij me godverdomme te vermoorden! Ik heb iedereen verloren die me dierbaar was. Ik kan me m'n ouders niet eens herinneren! Ik weet wel dat ze me hebben verlaten.

Waarom overleefde ik drie dagen in de sneeuw zonder voedsel of water? Waarom ging ik niet gewoon dood? Ik wil dood. Ik wil dat het allemaal stopt. Ik wil van mijn lijden af, van mijn pijn af. Ik wil van mijn leven af. Waarom moet ik altijd alles overleven? Waarom moet iedereen me net op tijd redden? Waarom kunnen ze me niet gewoon met rust laten? Godsamme! Ik wil sterven, maar niemand laat me! Waarom kunnen ze me godverdomme niet met rust laten?!? Ik kan zelf kiezen, ik ben oud genoeg.

Het spijt me mijn geliefde Dranzer. Jij was mijn enige echte vriend, zelfs in tijden dat ik dat niet was… Ik hoop dat je volgende meester beter zal zijn dan mij, sterker dan mij… Ik ben het niet waard om jou te hebben… Waarom? Ik kies de weg van de lafaard. Als je uit je blade was, en naar me zou kijken, dan zou je me hier zien staan, op dit dak, klaar om te springen. Maar omdat je me niet zin, zie je niet wat een lafaard ik ben.

Ik laat je gaan. Ik wil dat je vliegt, weg vliegt. Ik wil dat je vrij bent…

"Ga, Dranzer!" roep ik terwijl ik mijn geliefde blade lanceer.

Ik zie Dranzer opkomen. Ze is verward… Ze weet niet waarom ze uit haar blade is, want ze ziet geen tegenstander…

"Het is tijd, mijn vriend… Ik bevrijd jou en daarna mezelf… Het spijt me…"

Tranen glinsteren in Dranzer's gouden ogen. Ze probeert me te stoppen met haar krijsen en geklap met haar vleugels, maar ik ben vastberaden.

"Vlieg, Dranzer! Laat me in vrede sterven, wetend dat jij vrij bent!"

Dranzer schudt haar hoofd. Ze weigert me te laten gaan.

"Alsjeblieft, Dranzer… Het is mijn wens…" smeek ik haar.

Ze begint te huilen en vliegt uit haar blade, stoppend boven me. Ze vliegt naar me toe en drukt haar hoofd tegen mijn borstkas terwijl ik haar veren strijk. Ze leunt naar de beweging en sluit haar ogen.

"Het spijt me." Fluister ik.

Ik laat mezelf van het dak vallen en raak de grond slapjes. Als ik m'n ogen langer had kunnen open houden, zag ik dat Dranzer me volgde, om ervoor te zorgen dat we samen zijn, tot in de eeuwigheid…