Hoofdstuk 1 WelkomThuis

Triiing. 'SMERIGE MODDERBLOEDJES, …'

'Oh mens hou je klep toch dicht!'Molly Wemel liep snel naar de deur. 'Hoeveel keer moet ik nog zeggen dat ze niet mogen aanbellen' mompelde ze in zichzelf.

'Perkamentus, heb je haar meegebracht?'

'Tuurlijk, Molly, ze kon toch moeilijk de hele vakantie doorbrengen in dat saaie huis van mij.'

'Nou, ik denk niet dat saai het goede woord is om u huis te beschrijven, of vergis ik me?'

'UIT MIJN HUIS JULLIE…'

'Nee, apart beschrijft het misschien beter. Maar waarom staan we hier in de koude een correcte beschrijving voor mijn huis te zoeken als de vergadering over een paar minuten begint.'

'O, sorry. Kom binnen Perkamentus en jij natuurlijk ook meisje.'

Perkamentus en een mooi, blond meisje rond de 15 jaar stapten het huis binnen.

'VUILE, SMERIGE MODDERBLOEDJES'

'Houdt dat mens nooit op?' Vroeg het meisje.

'Nee' antwoordde Molly met ergernis.

'Wie is ze eigenlijk?' zei het meisje terwijl ze het schilderij aandachtig bekeek.

'Dat, dat is jou grootmoeder Sarah' antwoordde Perkamentus.

'Wel, heb ik geen leuke familie, zeg.' Sarah deed alsof ze al haar moed aan het verzamelen was en stapte op het schilderij af.

'Hallo, oma het is een hele eer om u te mogen ontmoeten.' Ze maakte een gracieuze buiging terwijl ze de moeite deed om haar lach in te houden. Het schilderij zweeg onmiddellijk.

'OMA' schreeuwde ze vol verbazing.

'JIJ DURFT WEL, MIJN TWEE ZONEN ZIJN KINDERLOOS GESTORVEN DE ENE NOG GEEN TWEE MAANDEN GELEDEN EN'

'En ik ben zijn dochter.' Onderbrak Sarah haar.

Het schilderij zweeg onmiddellijk en mevrouw Wemel nam van de stilte gebruik om de gordijnen te sluiten. Ze keek wat ongemakkelijk naar het meisje dat daar met tranen in haar ogen stond.

'Sarah, liefje de vergadering begint zo en dus ik denk dat het beter is dat ik je even toon waar je kamer is.'

Sarah knikte geluidloos en volgde mevrouw Wemel de trap op.

'Zo, hier is het.'

Mevrouw Wemel zette Sarah's koffer neer en liep naar de deur.

'We eten na de vergadering, dus over een uurtje of twee, goed?'

'Fantastisch' mompelde Sarah terwijl ze haar nieuwe kamer in zich opnam.

Mevrouw Wemel had de deur nog maar net gesloten, toen een jongen en een meisje die waarschijnlijk dezelfde leeftijd hadden als Sarah haar kamer binnenstormden.

'Zo, jij bent dus dat mysterieuze meisje waar iedereen het al een week over heeft.' Zei de jongen met rood haar.

'Ron!' zei het meisje terwijl ze hem een klap tegen het hoofd gaf.

'Zoiets zeg je toch niet.' Ze keek hem afkeurend aan.

Sarah giechelde. Met deze twee zou ze zich vast niet vervelen.

'Geeft niet hoor,' zei ze 'Hij heeft waarschijnlijk gelijk. Ik denk dat ik dat mysterieuze meisje waar iedereen het al een week over heeft, ben.' Het meisje keek haar verbaasd aan.

'Sarah, aangenaam.' Zei Sarah terwijl ze haar hand naar Hermelien uitstak.

'Nou aangenaam je te ontmoeten Sarah. Ik ben Hermelien en dit is Ron.'

'En ik ben Ginny' zei een meisje dat juist was binnengelopen. Ze werd gevolgd door twee jongens die zo te zien een tweeling waren.

'Fred en George' zei één van de twee jongens.

Sarah was een beetje overweldigd door het aantal personen dat plotseling in haar kamer stond.

Het was een tijdje stil.

'Misschien klinkt het onbeleefd…' begon Ginny.

'En waarschijnlijk wil je het ons niet vertellen…' vervolgde Ron.

'Maar we zouden graag willen weten…' zei Hermelien.

'Wie je bent, waar je vandaan komt…' ging Fred verder.

'en wat er gebeurt is waardoor je hier terecht bent gekomen.' Eindigde George.

Sarah zuchtte, ze wist dat dit ging komen.

'Het klinkt niet onbeleefd en ik wil het je graag vertellen maar ik waarschuw jullie het is een hele boterham. Oké hier gaan we dan, ik ban Sarah Zwarts, de dochter van Sirius Zwarts en Marie Claire Fontaine…' Ze keek even op, maar iedereen was door verstomming geslagen dus ging ze verder. 'Ik woonde tot sinds kort in Parijs, mijn moeder was een zeer beroemde modeontwerpster en we hadden een prachtige villa daar. Ik had een fantastisch leven totdat mijn moeder, twee maanden geleden ernstig ziek werd. Ze wist dat ze niet lang meer te leven had dus riep ze mij tot haar ziekenbed. Ik wist toen nog niets over mijn vader, ik had er een paar keer naar gevraagd toen ik jong was maar maman wou niets lossen en stopte ik er mee. De week voor ze stierf vertelde ze me alles over hem, over hoe ze in duistere dagen verliefd waren geworden, over hoe hij voor haar eigen veiligheid het had uitgemaakt zonder dat hij wist dat ze zwanger was, over zijn arrestatie en hoe ze daardoor is gevlucht naar Frankrijk. Nadat maman was gestorven ben ik opzoek gegaan naar Perkamentus, maman had me een brief gegeven voor hem. Toen ik hem na een week zoeken vond, gaf ik hem de brief. Toen hij klaar was met lezen keek hij me met trieste ogen aan en vertelde me over de dood van mijn vader. Maar hij zei dat ik me geen zorgen moest maken, dat hij voor me ging zorgen. Na een heel pak papieren werd hij dus mijn voogd en nu zit ik hier.' Ze wachtte op de reactie van de anderen.

'Wauw' zei Ron. 'Dus Perkamentus is je voogd, wat heb jij geluk zeg.'

Sarah was blij dat iemand iets zei. ' Ja, hé. Hij is echt geweldig.'

'Weet je,' zei Hermelien 'ik denk dat ik je moeder eens op de tv heb gezien. Haar ontwerpen zijn echt goed.'

'Dankje.' Antwoordde Sarah.

'Wacht maar tot Harry dit hoort' zei Ginny.

Iedereen keek haar verschrikt aan, alsof ze plotseling werden wakker geschud.

'We moeten het hem toch vertellen hé' zie Ginny wat onzeker. ' Ik bedoel de vorige keer dat we iets verzwegen was hij niet bepaald blij.'

Iedereen behalve Sarah knikte.

'Maar,' zei Sarah 'Zo'n informatie kan je toch niet in een brief gaan zetten?'

Ze keek de anderen hoopvol aan.

'Ze heeft gelijk.'zei Hermelien. 'We moeten wachten tot Harry hier is en het hem persoonlijk vertellen.' Sarah zuchtte opgelucht.

'Hij zal er niet blij mee zijn, geloof me maar.' Zei Ron, hij was nog niet vergeten hoe Harry vorig jaar in de orde was gearriveerd. Dat wilde hij geen tweede keer meemaken.

'Eten!' riep mevrouw Wemel van beneden. Ze strompelden allemaal de trap af en slopen zo stil mogelijk door de hal. Tijdens het eten was Sarah nog wat stil maar voor ze naar bed gingen, gaf ze mevrouw Wemel nog een complimentje door te zeggen hoe zeer het haar had gesmaakt.