Hoofdstuk 17

Sarah klopte op de deur.

'Hermelien, doe open! We moeten een nog een hele lijst met prijzen maken, en eerlijk gezegd zie ik daar niet naar uit. Dus hoe rapper we er vanaf zijn hoe liever.'

De deur ging open en Ron verscheen in de deuropening.

'Hermelien komt zo meteen. Waar is Harry?'

'Die is al op weg naar jullie postkantoortje.'

'A, oké.' Ron liep in de richting van hun postkantoor.

Hermelien kwam ondertussen het huis uitgestrompeld. Ze zag erg bleek en had wallen onder haar ogen.

'Wat is jou overkomen?'

'Dat stomme raadsel. Het berooft mij van mijn nachtrust.'

'Ik zie het.'

'Valt het zo op?'

'Ach, je hebt alleen maar gigantische wallen onder je ogen en je ziet zo bleek dat Dracula jaloers op je zou zijn, maar voor de rest valt het niet echt op hoor.'

'Goh, bedankt.'

'Het is niks hoor, op echte vrienden moet je kunnen rekenen hé.'

'Jij bent wel in een vrolijke bui vandaag, zeg!'

'Tja.'

'Hebben jullie het bijgelegd?'

Sarah knikte.

Toen Ron het kantoortje binnenkwam was Harry bezig alle uilen te eten te geven. Hij floot een vrolijk wijsje.

'Zo, jij bent ook al in zo'n vrolijke bui vandaag.'

'Wie is er ook in een vrolijke bui misschien?'

'Wie dacht je? Koningin Elizabeth!'

'O, echt! Nou de haar de groeten van mij. Het is lang geleden dat ik samen met haar een kopje thee heb gedronken.'

'Sarah natuurlijk. Ze straalde echt toen ik haar vanochtend tegenkwam.'

Harry haalde zijn schouders op. 'Tja.'

Hermelien schreef de prijs van een galagewaad op de lijst en Sarah hing een etiket aan het gewaad zelf.

'Zeg me alsjeblieft dat dat de laatste was, mijn hand doet zeer van het schrijven.' Zei Hermelien vermoeid.

'Het spijt me, maar we moeten er nog een stuk of twintig doen.' Sarah keek op de klok die ze gisteren aan de muur hadden gehangen.

'Het is al laat. Waarom ga jij niet al naar huis, ik handel die laatste dingetjes wel af en jij kunt je slaap goed gebruiken.'

'Ben je zeker? Ik wil je niet met al dat werk opzadelen.' Zei Hermelien.

'Ja, ja ga maar, voor ik van gedachte verander.'

Hermelien nam haar jas en liep de winkel uit.

Sarah boog zich over het perkament. 'Laten we even kijken, rood galagewaad…'

Er kwam iemand de winkel binnen, maar Sarah was te druk bezig om dat op te merken.

'Hebt u toevallig een pikzwart galagewaad? Ik hou namelijk van zwart weet je.'

Sarah keek verbaasd op. 'Malfidus! Wat doe jij hier? De winkel gaat pas morgen open.'

'O, echt? Ik dacht je voor mij wel een uitzondering kon maken.'

Er verscheen een glimlach op Saah's gezicht. 'Sorry Malfidus, maar zelfs voor kleine verwende jongentjes met te veel gel in hun haar maken wij geen uitzondering.'

Malfidus' ogen schoten in vuur. 'Daar zul je voor boeten!'

Hij haalde zijn toverstok tevoorschijn. 'Bombarda!'

KNAL

Harry keek voor de zoveelste keer op de klok.

'Waar blijft ze nu toch? Ik ben er niet gerust in.'

Hij wandelde snel naar het huisje van Ron en Hermelien.

Ron deed de deur open.

'Harry? Wat kom jij hier nog zo laat doen, stil zij want Hermelien slaapt.'

'Hermelien? Is zij al thuis?'

'Ja, al een uur of drie. Waarom vraag je dat?'

'Sarah is nog steeds niet thuis, ik begin me zorgen te maken.'

'Wacht ik zal Hermelien even wakker maken.'

Vijf minuten later verscheen Hermelien in de deuropening.

'Sarah heeft me wat vroeger naar huis gestuurd, ze zou zelf de rest afhadelen. Maar zo lang kon dat niet duren. Ze had allang thuis moeten zijn.'

'Ik ga kijken waar ze blijft.'

Harry rende zo snel als hij kon naar het winkeltje.

Wat hij aantrof kon je moeilijk een winkel noemen, het gebouw was uitgebrand of ontploft want de muren zagen pikzwart. In het midden van de puinhoop zat Sarah huilend op de grond.

'Sarah, gaat het? Ben je gewond? Wat is hier gebeurt?' Vroeg Harry bezorgt.

'Ma…Malfi…Malfidus.' Snikte ze.

'Ik vermoord hem.' Harry greep zijn toverstok.

'Nee, Harry! Dat doe je niet.' Hermelien hield Harrry tegen.

'Oké, ik zal hem niet vermoorden, nog niet. Misschien gaan jullie beter mijn ouders, Remus en Sirius gaan halen.'

Ron liep snel weg.

'Ik blijf hier.' Zei Hermelien vastbesloten. 'Ik wil er zeker van zijn dat je niets stoms doet.'

Wat later kwam Ron terug samen met James, Lily, Sirius en Remus.

'O, nee! Wat is hier gebeurd?' Kreunde Sirius.

'Malfidus… hij... hij kwam plots binnen en… en een minuut later liet hij… liet hij de zaak ontploffen.' Sarah zat nog steeds op de grond te huilen.

Lily knielde naast haar neer. 'Arm meisje toch, jullie hebben hier zo hard aan gewerkt.'

'Morgen moet de zaak opengaan.' Zei Hermelien dof.

'Het is mijn fout. Het spijt me Hermelien, ik had hem moeten tegenhouden.'

'Ik ga naar Perkamentus.' Zei Remus en hij verdween.

'Niemand geeft jou de schuld, Sarah. Je kon er niets aandoen.' Zei James.

'Ik hoop dat die Malfidus een serieuze straf krijgt.' Zei Sirius.

'Natuurlijk zal de jongeheer Malfidus voor deze ravage gestraft worden.' Perkamentus was aangekomen. Hij keek even rond.

'Eerst zal ik dit herstellen.'

Hermelien keek verbaasd op. 'Kunt u dat?'

Perkamentus knikte. 'Zouden jullie allemaal even opzij willen gaan?'

Harry hielp Sarah recht en iedereen ging opzij.

'Omnius reparo!' Hij gaf een ferme zwiep aan zijn toverstok.

Alles was weer terug bij het oude, de ontploffing leek nooit plaats gevonden te hebben.

Hermelien zuchtte opgelucht. 'Dan kunnen we morgen opengaan.'

'Als jullie me even willen excuseren ik ga een bezoekje aan meneer Malfidus brengen.' Perkamentus verdween weer.

De volgende dag stonden ze vroeg op. Veel te vroeg vond Harry.

'Waarom moeten we zo vroeg opstaan?' Vroeg hij.

'Omdat vandaag een heleboel heksen en tovenaars ons het erg lastig gaan maken.' Antwoordde Sarah.

'O.'

'Hier drink dit op. Anders val je nog in slaap tussen de uilen.' Ze gaf hem een kop koffie.

'Dankje.' Hij dronk de koffie op.

Nadat Harry zijn koffie op had gedronken haastten ze zich naar het huis van Ron en Hermelien. Ze stonden al klaar om te vertrekken, Ron zag er even slaperig uit als Harry.

'Goedemorgen.' Geeuwde Ron.

'Nou, wij gaan. Veel succes jongens!' Riep Hermelien en ze trok Sarah mee naar hun winkeltje.

'Hoe krijgen meisjes dat voor mekaar?' Zei Harry geïrriteerd.

'Hoe krijgen ze wat voor mekaar?' Vroeg Ron.

'Vroeg opstaan, opgewekt zijn en er nog steeds stralend uit zien.'

'Dat vraag ik me ook af. Ik heb vanochtend liters koffie door mijn keel moeten gooien en ik heb nog steeds moeite om mij ogen open te houden.' Ze strompelden naar hun postkantoortje.

Sarah draaide de sleutel om in het slot en opende de deur.

'Weet je, ik bedenk me net dat we nog geen naam hebben voor onze winkel.' Zei Hermelien.

'Dat was ik helemaal vergeten. Misschien… nee, laat maar.'

'Kommop, als je a zegt met je ook b zeggen.'

'Wel ik dacht, als we nu eens aan al onze klanten een formulier geven, waarop ze een mogelijke naam kunnen opgeven en dan kiezen we er één. Maar dat vind je vast geen goed idee.'

'Integendeel ik vind het een schitterend idee.'

'O, ja.'

'Ja, ik maak vlug een formulier en ik zal het dan met een toverspreuk kopiëren.'

Hermelien nam een stuk perkament en begon een formulier op te stellen.

Ron wou de deur open doen maar hij was niet meer op slot.

Ze gingen vlug naar binnen. Stijn was er al, hij was de uilen aan het voederen.

'Goedemorgen!' Riep hij van boven.

'Nog zo één die zonder slaap kan.' Kreunde Ron.

'Over een halfuurtje gaan we open, dus we moeten maar eens beginnen met de laatste voorbereidingen.' Besloot Harry en hij ging achter de kassa staan.

Ron ging Stijn helpen met de uilen eten te geven.

'Ik vraag me af of Malfidus al gestraft is.' Mompelde Sarah.

'Ja, ik ook.' Hermelien keek even op de klok. 'Het is tijd.'

Sarah gaf een zwiepje aan haar toverstok en het bordje aan de deur veranderde van gesloten in open. 'Let the game begin.'

Opeens verschijnselden een heleboel heksen en tovenaars op de lange winkelstraat en al gauw kwamen de eerste klanten binnen.

Ron draaide met behulp van toverkracht het bordje dat aan de deur ging om.

Een oude man wandelde binnen. 'Goedemorgen, ik zou dit graag naar Wales versturen.'

Harry riep één van de uilen bij hem. Een grijze uil ging op de schouder van de man zitten.

De man gaf de brief aan de uil. 'Geef dit aan Edward Fernando van Wales.'

De uil vloog meteen weg uit een van de open ramen.

'Dat is dan 5 sikkels.' De man betaalde en ging weg.

De volgende klant kwam al gauw.

'Welke denk je dat ik moet kiezen meisje? De rode of de zwarte?'

Meisje? Ik ben geen meisje meer. Daarbij staat geen van beide u goed. Maar Sarah bleef glimlachen, terwijl ze steeds in haar hoofd herhaalde: de klant is koning, de klant is koning.

'Ik vind dat de zwarte u prachtig staat mevrouw. Tenslotte zien alle vrouwen er verrukkelijk uit in zwart, maar die rode laat u ogen goed uitkomen.' Zei ze met een mierzoet stemmetje.

Ik hoop dat ze niet merkt wat voor een onzin ik hier sta uit te kramen.

'O, vind je echt dat mijn ogen door die rode beter uitkomen.' Zei de mevrouw gevleid.

Sarah knikte, ze heeft dus niets door.

'Weet je wat, omdat ik niet kan kiezen neem ik ze beide.'

Sarah liep met haar naar de kassa. 'Dat zijn dan 22 galjoenen.'

De vrouw gaf Sarah 25 galjoen. 'Hou de rest maar meisje.'

Wauw, ze is aardiger dan ik dacht.

De vrouw nam een formuliertje mee en verliet de winkel.

Sarah keek even rond om te zien waarmee Hermelien bezig was.

Ze zag eruit alsof ze elke moment haar geduld kon verliezen.

Misschien ga ik haar beter even helpen. Ze stapte snel naar Hermelien.

'Ik neem het wel even van je over.' Fluisterde ze in Hermeliens oor.

'Bedankt.' Hermelien liep naar de kassa, waar ondertussen al een paar dames stonden te wachten.

'Waarmee kan ik u helpen?' Vroeg Sarah vriendelijk aan de jonge vrouw.

'Wel ik ben opzoek naar het perfect galagewaad, want ik denk dat mijn vriend mij vanavond eindelijk ten huwelijk gaat vragen en dan wil ik er natuurlijk perfect uitzien.' En zo ging ze maar door.

'Dat is dan 4 sikkels.'Zei Harry. Hun laatste klant voor de dag betaalde en Ron veranderde vlug het bordje van open naar gesloten.

'Pfoe, ik had nooit gedacht dat een postkantoor runnen zo vermoeiend kon zijn.' Zuchtte hij.

'Je bent niet de enige.' Antwoordde Harry.

Hij hoorde de deur opengaan. 'We zijn gesloten.' Zei hij dof.

'Weten we.' James en Sirius stonden in de deuropening.

'Jullie hebben vast een zeer vermoeiende werkdag achter de rug.' Zei Sirius.

Harry wist niet of hij het zei uit medelijden of met leedvermaak.

'Dus we dachten dat jullie wel wat goed nieuws kunnen gebruiken als opkikkertje.' Zei James.

'Kom maar op met die kikker.' Riep Ron uit.

Sirius moest even grijnzen. 'Malfidus is…'

'Buiten gesmeten?' Zei Harry hoopvol.

'Beter, hij heeft een nieuwe job gekregen.' Ging Sirius verder.

'Hoe kan dat nu beter zijn?'

'Laat me even uitspreken Harry. Misschien weten jullie het, misschien niet. Maar Malfidus had eerst een winkeltje met toverdrankjes enzo.'

'Alsof dat ons wat kan schelen.' Zei Ron verveeld.

'Wacht het beste moet nog komen.' Gniffelde James.

'Want nu is hij namelijk… vuilnisman van het dorp.'

Harry lag op de grond van het lachen, maarRon snapte het niet helemaal.

'Wat is een vuilnisman?'

'Dat is iemand die, iemand die al het vuilnis moet ophalen. En Malfidus moet het doen zonder toverkracht.' Legde Sirius uit.

Nu begon Ron ook te lachen. Hij zag Malfidus al zijn neus optrekken voor al dat vuilnis. Dat zal hem leren.