Hallo readers-to-be! Dit is mijn eh.. Verhaal dingetje Veel plezier ermee, en vergeet niet te reviewen!
En heel erg bedankt sanne of Zannuhtjuh, omdat je 'm zo cewl vind ofzo. P


Disclaimer: De karakters zijn niet van mij, maar van J.K. Rowling. Het zieke plot is echter wèl van mij.

Summary: Het zesde jaar. Draco is tot over zijn oren verliefd, al zes jaar lang. Hij piekert erover, tot hij nog maar één uitweg ziet. Geïnspireerd door HIM – I'm For You.

I'm For You

Het was ver na middernacht, maar toch kon Draco niet slapen. Hij lag te piekeren, over hoe het verder moest. Hij wist het echt niet meer, hoe kon hij verder leven, zonder zijn liefde, op wie hij al 6 jaar verliefd was, vanaf de dag dat hij hem zag in Madame Mallakin's? Zijn liefde, Harry Potter, zijn rivaal sinds hun tweede ontmoeting. Potter, die beter was in bijna alles wat hij deed, zelfs in het liefste wat hij deed, namelijk Zwerkbal. Potter, die zijn team altijd versloeg, door de snaai voor hem te vangen, zelfs als hij een betere bezem had. Potter.. Potter met zijn mooie, groene ogen, vol met emotie en pijn, pijn voor het verlies van zijn ouders. Al die pesterijen van de afgelopen 6 jaar waren alleen maar om zijn aandacht te trekken, zodat Potter wist dat hij bestond.

Hij piekerde maar door, de zon begon op te komen, en Draco nam een besluit. Hij schreef een briefje, ging naar de Uilenvleugel, om hem te versturen, en ging weer terug om een paar uur te slapen.

Harry liep samen met Ron naar de Grote zaal voor het ontbijt, en zagen daar Hermelien al zitten, zoals gewoonlijk een boek te lezen, en gingen tegenover haar zitten. Ze zaten te praten, te lachen en te eten (A/N: dat doe je meestal bij je ontbijt ja), toen de post kwam. Er zat ook een briefje bij voor Harry:

"Lieve Harry,

Vanaf het eerste moment dat ik je zag (in Madame Mallekin's, weet je nog?), was ik al gek op je mooie ogen. Al die pesterijen waren alleen om je aandacht, met het gevolg dat ik jouw aartsvijand ben. Ik wou dat het anders gelopen was. Op het moment dat je dit leest, ben ik er al niet meer, of je moet op tijd boven in de Astronomietoren zijn.

- I love you in sixhundred and sixty-six ways and my heaven is wherever you are -

See you in heaven, Draco"

Harry verslikte zich, en zei tegen Ron en Hermelien dat hij wat vergeten was, en haastte zich naar de Astronomietoren. Hij had geluk, Draco staat nog net in het raam, op het punt om te springen.

"Draco," roept Harry. "In sevenhundred and seventy-seven ways I love you 'till my death do us part."

Draco draaide zich om, zag Harry staan en glimlachte. Hij klom uit het raam, en liep naar Harry. Hij fluisterde: "Harry.." en streelde Harry over zijn wang met zijn vingertoppen, alsof hij zeker wou weten of Harry echt was. Het was hem echt, en hij keek diep in Harry's ogen, terwijl hij zijn armen om Harry's nek sloeg..