Dit eerste hoofdstuk is vooral een inleiding. Het liedje dat er in voorkomt is 'In the shadows' van The Rasmus. Ik hoop dat jullie het leuk gaan vinden!

Hoofdstuk 1.

Draco zat op zijn bed in de Zwadderich afdelingskamer. Het voordeel van een Malfidus zijn was dat hij nu ook zijn eigen kamer had. Voor hem lag een brief die hij van zijn vader had ontvangen. Daarin stond dat van hem verwacht werd dat hij morgen het duistere teken zou ontvangen. Het probleem was dat hij niet meer zo zeker wist of hij dat wel wilde.

No sleep
No sleep until I'm done with finding the answer
Won't stop
Won't stop before I find a cure for this cancer
Sometimes
I feel like going down and so disconnected
Somehow
I know that I'm haunted to be wanted

Hij wist dat het nu tijd was om te gaan kiezen. Hij zou niet gaan slapen voordat hij had bedacht wat hij ging doen.

I've been watching
I've been waitingin the shadows
For my time
I've been searching
I've been living for tomorrows
All my life

Maar welke keuze moest hij gaan maken? Hij had de laatste jaren genoeg tijd gehad om te kijken hoe het er aan beide kanten aan toe ging.

They say
Tthat I must learn to kill beofre I can feel safe
But I
I'd rather kill myself than turn into their slave
Sometimes
I feel that I should go and play with the thunder
Somehow
I just don't wanna stay and wait for a wonder

Als hij zich bij Voldemort aan zou sluiten zouden ze van hem verwachten dat hij onschuldige mensen zou gaan vermoorden. Tuurlijk, hij had een hekel aan dreuzels en modderbloedjes en hij vond dat eigenlijk alleen volbloed tovenaars toegelaten moesten worden, maar om ze nu zomaar te vermoorden. Bovendien was het ook zo dat bij Voldemort de dooddoeners werden behandeld als een soort slaven, hij had het vaak gezien. Dat was toch niet het leven wat hij wilde leiden. Maar had hij nog wel een keuze?

Zijn vader en Voldemort zouden niet al te blij zijn als ze hoorden dat hij het duistere teken weigerde. Ze zouden hem niet het duistere teken geven als hij niet uit vrije wil zei dat hij het wilde. Maar hem martelen totdat hij om het martelen te laten stoppen, zegt het toch te willen is niet veel beter. Ook is het zo dat als hij niet voor Voldemort kiest, hij dus automatisch voor Potter's kant kiest. Hij haalde zijn neus op. Hij had nog steeds een grote hekel aan de held van de toverwereld en moest er ook niet echt aan denken om hem te gaan steunen. Na nog lang piekeren viel hij uiteindelijk, zonder een keuze te hebben gemaakt, in slaap.

De tweede week van het schooljaar was nog maar net afgelopen en alle leerlingen van de hoogste klassen waren wel te vinden in Zweinsveld. Het eerste Zweinsveld weekend werd dit jaar extra vroeg gehouden.

Vastberaden liep Draco het steegje in waar zijn vader volgens de brief een viavia had neergelegd. Hij keek nog een keer achterom om te kijken of hij niet gevolgd werd. Toen hij zag dat dit niet het geval was raapte hij snel de viavia, een oude drakenleren laars, op. Het bekende gevoel van een viavia voelde hij weer en toen hij opkeek zag hij dat hij in een open plek in een donker bos beland was.

Niet ver van hem vandaan zat Voldemort op een soort troon met naast hem twee mannen gekleed in donkere gewaden met een kap op. Draco kon alleen maar denken dat één van de mannen zijn vader zou zijn en de andere man Wormstaart.

Pas nu merkte hij dat ze niet naar hem aan het kijken waren, maar naar een tafereel verderop. Nieuwsgierig volgde Draco hun blik, maar toen hij het zag wilde hij dat hij het niet gedaan had. Zijn maag kroop ongemakkelijk samen van wat hij zag. Daar stonden nog twee mensen gekleed in het zwart, waarvan aan de vorm te zien er één een vrouw was. Ze hadden de grootste lol met wat ze aan het doen waren. Voor hen lag een vrouw op de grond, die zo te zien aan het gillen was van de pijn, maar door de silencing charm toch stil was. Iets verder lagen twee kinderen die niet oudere konden zijn dan 10 jaar. Zij waren vastgebonden met onzichtbare touwen en keken met bange en betraande ogen toe hoe hun moeder gemarteld werd.

Voldemort schraapte zijn keel en Draco keek op. Voldemort wenkte hem en langzaam liep Draco naar hem toe.

"Jonge Malfidus, ik moet zeggen dat je met jou krachten een goede aanwinst voor ons zou zijn. Daarom wil ik je ook graag het duistere teken geven."

Draco slikte. Toen hij hierheen was gegaan, was dat met de bedoeling om zich bij Voldemort aan te sluiten, maar na wat hij nu net gezien had wist hij dat het de verkeerde keuze was. Hij wilde het duistere teken niet en moest zorgen dat hij hier zo snel mogelijk weg komt.

Toen hij weer opkeek zag hij dat alle ogen op hem gericht waren. Ze waren aan het wachten totdat hij zijn mouw op zou stropen.

"Ik wil het niet", zei Draco vastbesloten.

Voldemort keek hem verbaasd aan.

"Misschien heb je me niet helemaal goed begrepen", zei Voldemort.

Draco begon een beetje angstig te worden, maar keek Voldemort toch vastbesloten aan.

"Ik wil niet uw slaaf worden."

Verschillende dooddoeners keken geschokt naar Draco.

"Goed, als je er zo over denkt", zei Voldemort op ijzige toon terwijl hij zijn toverstok tevoorschijn haalde.

Draco keek van Voldemort naar de toverstok, en slikte. Misschien was het toch niet zo'n goed idee om op het laatste moment zijn keuze te veranderen.

"Crucio!"

De pijn die Draco voelde was ondraaglijk. Hij kon niet langer staande blijven en viel op de grond. Hij had nooit geweten dat zoveel aan je lichaam pijn kon doen. Zijn hoofd klopte hard en het liefste zou hij gewoon stil op de grond blijven liggen. Langzaam opende hij zijn ogen. Hij had moeite om te kijken en voor zijn ogen waren ook steeds witte lichtflitsen van de pijn. Naast hem hoorde hij iemand ongeduldig met zijn voet tappen.

Met veel pijn en moeite draaide Draco zich om en zag dat het Voldemort's voet was.

"Heb je inmiddels wat beter na kunnen denken en de fout van je keuze ingezien?", zei Voldemort terwijl hij zijn toverstok op Draco gericht hield.

Draco dacht na. Hij wist dat op het moment dat hij het teken zou weigeren, hij gemarteld zou worden. De vraag die hem nu bezig hield, was of het hem dit wel allemaal waard was. Het zou zo makkelijk zijn om nu zijn keuze nog te veranderen. Aan de andere kant, hij zou dan wel een slaaf van Voldemort worden. Hij keek nogmaals naar Voldemort en naar de dooddoeners die vooral door angst voor Voldemort trouw aan hem waren. Dat was niet iets wat hij wilde. Draco keek Voldemort vol minachting aan.

"Ik zal nooit een slaaf van je worden", zei Draco terwijl hij richting Voldemort spuugde.

Woedend keek Voldemort hem aan en voordat Draco het wist was de helse pijn van de cruciatus vloek weer terug. Draco schreeuwde het uit en de pijn leek veel erger dan net. Hij wist zeker dat als de vloek niet snel gestopt zou worden, hij hier zou sterven.

Toen de vloek eindelijk gestopt werd bleef Draco stil op de grond liggen. Hij kon gewoon niet meer bewegen. Hij hoorde voetstappen zijn kant opkomen, maar kon zichzelf er niet toe zette om op te kijken.

"Bedenk goed wat je keus wordt jonge Malfidus. Mijn geduld duurt niet eeuwig. Omdat je vader zo een trouwe dienaar is, zal ik je deze misstap voor nu vergeven. Binnenkort neem ik opnieuw contact met je op. Zorg dat je dan wel de juiste keuze maakt."

Draco hoorde Voldemort weer een stap weg doen tot hij hem ineens weer hoorde stoppen. Hij voelde een kledder speeksel op zijn wang vallen.

"Onthoud jonge Malfidus, met de heer van het duister valt niet te spotten."

Hij hoorde verschillende 'plop' geluiden die erop wezen dat Voldemort en de dooddoeners verdwijnseld waren en hij nu nog in z'n eentje op de grond lag. Nog zeker 20 minuten bleef hij stil liggen. Hij had gewoon de kracht niet om overeind te komen.

Met z'n linkerhand veegde hij het speeksel van zijn wang. Hij slikte en proefde een koperen bloedsmaak in zijn mond. Langzaam probeerde hij op te staan. Het werd al snel duizelig voor zijn ogen, maar het lukte hem om overeind te komen. Nu moest hij alleen nog zorgden dat hij terug op Zweinstein kwam.

Hij zag de drankenleren laars die hem hierheen gebracht had een paar meter verderop liggen. Hij hoopte maar dat hij hem ook als viavia kon gebruiken om weer terug te komen. Langzaam liep hij naar de laars toe. Hoewel het slechts een paar meter was, was hij al helemaal buiten adem toen hij hem eindelijk bereikte.

Toen hij hem aanraakte voelde hij opnieuw de vertrouwde ruk achter de navel en toen hij weer opkeek zag hij dat hij weer in het steegje stond waar hij vandaan kwam. Met veel moeite liep hij richting Zweinstein. Alleen de gedachte dat hij zo weer in zijn lekkere zachte bed kon gaan slapen weerhield hem ervan om gewoon op de grond te gaan liggen. Zijn spieren protesteerden hevig en Draco had al zijn wilskracht nodig om gewoon door te gaan. Terwijl hij langs een cafeetje liep riepen verschillende klasgenoten naar hem, Draco liep echter stug door. Hij was blij toen Zweinstein eindelijk in zicht kwam. Nog even en hij zou in zijn eigen bed kunnen gaan liggen. Hij liep de treden naar de grootte deuren van het kasteel op. Toen hij boven kwam was hij erg buiten adem en alles begon voor hem te duizelen. Hij zette nog twee stappen voordat hij op de grond in elkaar zakte.