Hoofdstuk 23

De woorden van Draco werden opnieuw gevolgd door een stilte. Plotseling hoorden ze een geluid en met grote ogen keken ze naar de gedaante die zojuist in hun kerker verschenen was.

"Dobby?", zei Harry terwijl hij de rampzalige staat waarin de huiself verkeerde in zich opnam. Het was duidelijk dat Lucius veel schade had aangericht en wie weet wat hij zichzelf aangedaan had omdat hij Harry niet goed geholpen had.

"Harry Potter sir", bracht Dobby met krakende stem uit. Hij stond een beetje wankel op z'n benen en Harry was bang dat Dobby ieder moment in elkaar zou zakken.

"Dobby, waarom ga je niet even zitten?"

De huiself schudde z'n hoofd.

"Harry Potter sir moet snel weg", piepte Dobby.

Draco snuifde vanuit de hoek waar hij toekeek. "Briljant opgemerkt."

Harry negeerde Draco en hield z'n aandacht op Dobby gericht.

"Dobby heb je misschien m'n toverstok?"

Dobby's gezicht lichtte op en hij begon ja te knikken. Met een grote lach op z'n gezicht haalde hij Harry's toverstok tevoorschijn. Snel pakte Harry de toverstok van de huiself.

"Je kan veel zeggen Draco, maar Dobby heeft ons zojuist wel een weg naar buiten bezorgd."

Harry liep naar de deur, klaar om hem open te maken. Hij keek even achterom en zag tot z'n verbazing dat Draco nog steeds op de grond zat.

"Draco kom op, we kunnen hier weg."

Draco schudde z'n hoofd. "Ga jij maar."

Harry keek Draco niet begrijpend aan. "Waar heb je het over? Ik laat je hier niet achter. Kom op!"

Draco keek een beetje triest en schudde opnieuw z'n hoofd. "Weet je nog wat Madame Plijster zei?"

Harry keek een beetje verward, het was duidelijk dat hij het zich niet meer herinnerde.

"Ik moest rust houden. Harry ik kan niet eens lopen, je hebt niets aan me. Laat me hier achter en zorg dat je jezelf in veiligheid brengt."

Harry keek Draco aan alsof hij een extra hoofd gekregen had. Met een simpel 'Alohamora' opende hij de deur. In plaats van er gelijk doorheen te lopen draaide hij zich weer om naar Draco en liep op hem af. Draco keek met grote ogen naar wat Harry deed.

"Potter gedraag je nu niet ineens als één of andere Huffelpuf. Zorg dat je jezelf in veiligheid brengt."

De woorden van Draco leken Harry echter niet van mening te veranderen. Met een simpele beweging tilde hij Draco op terwijl hij nog midden in z'n protesten zat.

"Ik laat je niet alleen achter."

Draco haalde toch een beetje opgelucht adem. Hoewel hij wist dat dit gekkenwerk was en dat hij beter achtergelaten kon worden was hij blij dat Harry hem meenam. Hij wilde namelijk echt nog niet dood.

Met Draco in z'n armen liep Harry de cel uit. Hij hoopte maar dat ze hier snel uitkwamen. Draco was namelijk best wel zwaar en hij wist niet hoe lang hij hem kon dragen.

"Ga hier rechts."

Harry volgde de aanwijzingen van Draco en liep naar rechts. De gang zag er doodlopend uit maar aangezien het Draco's huis was zou hij wel weten hoe ze hier weg konden komen.

"Oké, geef me nu je toverstok."

"Wat?", zei Harry die Draco verbaasd aankeek.

"Ik zei geef me je toverstok."

Harry keek nog steeds een beetje onbegrijpend en was ook niet echt van plan om z'n toverstok zomaar af te geven. Draco zuchtte weer een beetje geïrriteerd.

"Je geeft je toverstok wel aan een huiself maar niet aan mij."

"Dat was niet…"

"Ja, ja, ja", zei Draco duidelijk een beetje geïrriteerd. "Als je hier uit wilt zul je me moeten vertrouwen. Nou, geef me je toverstok."

Langzaam haalde Harry z'n toverstok tevoorschijn en overhandigde hem aan Draco.

"Nou breng me iets dichter naar de muur, ik moet m'n hand erop kunnen leggen."

Zonder iets te vragen deed Harry een paar stappen naar voren zodat ze bijna tegen de muur aanstonden. Draco legde z'n ene hand op de muur terwijl hij met z'n andere hand een beweging met Harry's toverstok maakte. Hij hoopte maar dat Harry hem goed vast had want hij viel liever niet. Hij zei een spreuk en zag met een tevreden glimlach de muur in de grond zakken.

"Kom op, we moeten verder", zei Draco toen hij merkte dat Harry nog steeds verbaasd naar de vloer staarde waar de muur zojuist in verdween. Harry leek weer wakker te worden uit z'n trance en begon weer verder te lopen. Z'n armen begonnen inmiddels erg moe te worden van het constante gewicht dat hij moest dragen.

"Is het nog ver?"

"Nog een klein stukje voordat we buiten zijn. Hier moet je links."

Harry zuchtte en ging linksaf. Hij volgde de gang en zag tot z'n verbazing dat ze in een soort entreehal uitkwamen.

"Draco komt je vader er zo niet heel snel achter dat we weg zijn?"

Draco haalde z'n schouders op en richtte Harry's toverstok op de deur. Harry zag hoe de deur openvloog en probeerde sneller te gaan lopen. Als ze nou maar alvast buiten waren. Hij schrok toen hij voetstappen hoorde aankomen. Met een geschrokken gezicht keek hij naar Draco.

"Misschien was het toch niet zo'n goed idee om de voordeur te nemen", zei Draco.

Harry schudde z'n hoofd. Het was een beetje laat om nu nog te veranderen. Hij stopte met lopen en zette Draco op de grond. In het tempo dat hij liep waren ze nooit op tijd buiten. Draco keek een beetje verward op naar Harry.

"Ga je me nu alsnog achterlaten?", zei Draco die duidelijk bang was dat dit het geval was.

Harry luisterde echter niet en ging in z'n zakken op zoek naar z'n vuurflits. Met een tevreden grijns haalde hij hem tevoorschijn en snel pakte hij de toverstok uit Draco's handen.

"Hé", zei Draco die verbaasd toekeek.

Snel zei Harry de spreuk die de vuurflits weer tot normaal formaat transformeerde.

"Kun je er alleen opklimmen?"

Draco knikte en ging al zitten. Harry ging voor Draco zitten en gaf z'n toverstok weer aan Draco.

"Gebruik hem als het nodig is en houdt je goed vast."

Draco had al geen tijd meer om te antwoorden want Harry steeg al op. Hij zag Lucius Malfidus met geheven toverstok de hoek omkomen en snel richtte hij z'n aandacht op de deur. Het was nu of nooit. Hij snelde voorwaarts en zag vanuit z'n ooghoek een flits op hen afkomen. Snel ging hij iets naar rechts zodat de flits hen miste. Eindelijk bereikte hij de buitenlucht en snel vloog hij de lucht in. Hij hoorde Draco kreunen maar kon niet achterom kijken. Eerst moest hij ervoor zorgen dat ze op een veilige afstand van Lucius kwamen. Hij vloog over een bosachtige omgeving en besloot om hier te landen. Hij was bezorgd om Draco en wilde weten wat er met hem aan de hand was. Voorzichtig landde hij op een beetje open plek en stapte van zijn bezem af.

"Draco gaat het?"

Bezorgd keek hij naar Draco en zag dat hij z'n ogen amper open kon houden.

"Draco?", snel knielde hij naast hem neer.

Draco probeerde iets te zeggen maar het leek wel alsof z'n mond niet wilde meewerken. Hij pakte Harry's hand vast en vocht tegen de duisternis. Kon hij maar zeggen wat Harry moest doen. Opnieuw opende hij z'n mond maar er kwam weer geen geluid uit.

"Ik breng je naar Madame Plijster", zei Harry vastbesloten. Hij voelde hoe Harry hem weer op de bezem tilde maar was niet in staat om z'n ogen nog langer open te houden.

Hij opende z'n ogen en het bekende licht van de ziekenzaal groette hem. Hij keek om zich heen en zag Harry naast het bed zitten. Gelukkig, ze waren beide dus ontsnapt. Hij keek verder en zag ook Ron en Hermelien bij hem zitten. Toen hij Ron zag verkleinde z'n ogen.

"Wat doet hij hier", zei hij boos terwijl hij Ron met een woedende blik bleef aankijken. Harry zag Draco's boze gezicht en begon snel uit te leggen.

"Ik heb Ron en Hermelien uitgelegd hoe het zit tussen ons en hoewel ze waarschijnlijk wel wat tijd nodig hebben om eraan te wennen hebben ze beloofd ons te steunen."

"Ow is dat zo", zei Draco op ongelovige toon terwijl hij Ron strak bleef aankijken. Ron begon een beetje zenuwachtig te worden onder Draco's blik.

"Draco hou op! Ik weet dat jullie vroeger nou niet echt geweldig met elkaar omgingen, maar kunnen jullie het niet in ieder geval proberen?"

"Vertel jij het hem Wezel of doe ik het?", zei Draco met z'n blik nog steeds op Ron gericht.

"Ik weet niet waar je het over hebt", zei Ron op niet echt overtuigende wijze.

"Geheugenverlies soms?", zei Draco.

Ron keek Draco boos aan. Harry keek van Draco naar Ron.

"Gaat iemand mij nog vertellen waar jullie het over hebben?", zei Harry.

Draco keek naar Ron maar het was duidelijk dat hij niet van plan was om iets te zeggen.

"Je grote vriend hier heeft ervoor gezorgd dat we vandaag voorpagina nieuws waren en dat mijn 'lieve' vader besloot om me naar huis te halen."

"Waar heb je het over Draco? Hoe kan hij dat gedaan hebben?", zei Harry niet gelovend.

"Waarom vraag je hem dat niet zelf", zei Draco terwijl hij naar Ron knikte.

"Ron?", zei Harry terwijl hij zich naar z'n vriend draaide.

"Ik weet niet waar hij het over heeft."

"Nee, natuurlijk niet. Hebben ze je daar zo dronken gevoerd? Hoe ben je daar eigenlijk gekomen, het was geen Zweinsveld weekend."

"Waar heb je het over", zei Ron die bleef ontkennen.

"Draco stop, je maakt jezelf belachelijk. Waar ben je mee bezig?", zei Harry.

"Ik vertel de waarheid", zei Draco fel.

"Hij liegt Harry", zei Ron.

"Draco waarom doe je zo", zei Harry terwijl hij Draco vragend aankeek. Hermelien had echter een berekende blik in haar ogen en keek van Ron naar Draco.

"Harry volgens mij heeft Draco gelijk."

Verbaasd keek Draco naar Hermelien terwijl Ron haar juist geschrokken aankeek.

"Wat bedoel je Hermelien?", zei Harry die zich nu ook naar haar gedraaid had.

"Gisteravond kwam Ron pas heel laat binnen. Ik was bezig om nog wat sjaals voor de huiselfen te breien toen Ron bijna de afdelingskamer ingevallen kwam. Er hing een hele alcohol walm om hem heen en hij bracht geen zinnig woord uit. Het enige wat hij bleef zeggen was 'het probleem lost zich nu vanzelf op'. Ik vroeg me af waar hij de drank vandaan had, maar besloot er niet gelijk over te beginnen aangezien het er niet naar uitzag dat ik een zinnig antwoord zou krijgen. Dit kan dus Draco's theorie bevestigen dat hij naar Zweinsveld is geweest. Wat ik alleen niet begrijp is hoe hij dan verantwoordelijk is voor het uitlekken van ons geheim."

Draco was blij met Hermeliens steun. Hoewel hij geen idee had hoe het nu mogelijk zou zijn dat Ron in Zweinsveld was geweest besloot hij zijn theorie te delen.

"Ik denk dat Ron naar een café is gegaan waar hij Rita Pulpers zag zitten .Vastbesloten om mij uit de weg te ruimen is hij vast naar haar toegegaan en heeft hij z'n verhaal gedaan", zei Draco boos.

"Zo is het niet gegaan", zei Ron met een zacht stemmetje. Ondanks zijn zachte gepraat hoorde ze hem allemaal en allen draaide zich gelijk naar hem. Ron haalde een keer diep adem voor hij begon te vertellen.

"Gisteravond ging ik naar de ziekenzaal om m'n excuses aan jou aan te bieden", zei Ron terwijl hij naar Draco knikte.

"Ik heb je anders niet gezien", snauwde Draco.

Ron schudde z'n hoofd.

"Toen ik bij de ziekenzaal aankwam zag ik Harry en jou zoenen en… Ik weet niet wat er met me gebeurde. Het leek wel alsof alle stoppen doorsloegen. Harry, ik was zo kwaad dat je niet naar me geluisterd had en hem koos over mij. En dan te bedenken dat ik nog wel m'n excuses aan hem had willen aanbieden. Boos en verdrietig gebruikte ik onze geheime gang om in Zweinsveld te komen. Ik ging in de 'drie bezemstelen' aan een tafeltje zitten en bestelde een boterbiertje. Dat was toen die vrouw tegenover me kwam zitten. Ik zweer je Harry, ik wist niet dat zij het was. Ze begon tegen me te praten en bleef maar boterbiertjes voor me kopen. Ik voelde me verdrietig en in de steek gelaten en begon te praten. Ik heb nooit gewild dat jullie zoiets zou overkomen."

Draco haalde z'n wenkbrauwen op bij Ron's laatste opmerking. Hij betwijfelde in hoeverre hij dit meende. Hij glansde richting Harry. Ron had duidelijk z'n best gedaan om als slachtoffer over te komen en Draco kon alleen maar hopen dat Harry de waarheid niet uit het oog verloor.

Harry keek vol verbazing en boosheid naar Ron. Hij had niet verwacht dat zijn vriend tot zoiets in staat was.

"Ga weg", zei Harry terwijl hij Ron een koele blik toewierp.

"Maar Harry", zei Ron.

"Ga weg", zei Harry opnieuw boos.

Langzaam stond Ron op en liep de ziekenzaal uit. Er hing een ongemakkelijke stilte en zowel Hermelien als Draco keken naar Harry, benieuwd wat hij nu zou doen. Hermelien stond op.

"Misschien kan ik jullie beter even alleen laten. Sorry Harry, ik wist echt niet dat hij zoiets zou doen."

"Het is niet jouw schuld Herm."

"Hermelien knikte en schoof haar stoel aan de kant.

"Beterschap Draco", zei ze terwijl ze naar hem knikte. Draco knikte terug en Hermelien liep de ziekenzaal uit. Haar voetstappen echode door de verder lege hal.

"Ik had nooit verwacht dat hij tot zoiets in staat zou zijn. Ik bedoel, ik wist dat hij een probleem had met ons samen, maar dit. En ik geloofde hem nog wel, dacht dat jij alles verzon. Sorry", zei Harry terwijl hij een beetje verward en verdrietig naar Draco keek.

"Het is niet jouw schuld. Jullie zijn al jaren vrienden en ik kan me voorstellen dat het dan moeilijk is om te geloven dat hij zoiets zou doen. Maar ik zal nooit tegen je liegen Harry."

Deze woorden zorgden ervoor dat Harry zich alleen maar schuldiger begon te voelen. Hoe kon hij zo stom zijn door hem niet te geloven. Vastbesloten om niet de hele avond hierdoor te laten verpesten probeerde hij een wat luchtiger onderwerp aan te snijden.

"Ik weet het", zei Harry terwijl hij naar Draco glimlachte., "Je vertelt me maar al te vaak dat m'n haar eruit ziet als een vogelnest."

"Iemand moet het toch doen", zei Draco terwijl hij glimlachte, opgelucht dat de sfeer weer wat luchtiger was geworden.

"Er zullen er meer komen zoals Ron hè?", zei Harry plotseling na een aangename stilte. "Mensen die ons niet bijelkaar willen zien."

Draco knikte, niet in staat om dit te ontkennen.

"En dan is er nog Voldemort, die niet zal stoppen totdat hij of ik dood is."

Draco sloeg z'n ogen neer, een beetje beschaamd voor het duistere teken dat zijn arm bekleedde.

"In ieder geval zal het niet snel saai worden", zei Harry.

Draco lachtte. "Nee, saai in ieder geval niet."

Harry draaide zich naar Draco.

"Wat denk je?"

Draco keek strijdlustig.

"Laat ze maar komen. Ik ben er klaar voor. Zolang we samen blijven kunnen we iedereen aan."

Harry knikte terwijl hij richting Draco leunde. Tegelijkertijd kwam Draco echter ook omhoog en in plaats van de zoen die ze in gedachte hadden kwamen ze hard tegen elkaar aan. Ze keken elkaar in de ogen en begonnen te lachen.

"Oké, misschien hebben we nog wat oefening nodig", zei Draco lachend.

Harry leunde opnieuw naar voren maar gebruikte nu z'n ene hand om Draco's gezicht op z'n plaats te houden. Eindelijk raakte hun lippen elkaar en Harry wist dat Draco gelijk had. Samen konden ze alles aan.

The End.


Hoewel ik denk dat niet iedereen even tevreden zal zijn over het einde ben ik er wel blij mee. Ik vond het leuk om dit verhaal te schrijven, en wie weet schrijf ik er ooit nog een keer een vervolg op. Iedereen die een reactie heeft gegeven op dit verhaal wil ik heel erg bedanken. Het is altijd leuk om feedback te krijgen op de verhalen die je schrijft. :D

Voorlopig denk ik dat ik wel ff een pauze neem wat het schrijven van fanfics betreft. Maar ik werk nog wel steeds aan een verhaal dat ik samen met een vriedin schrijf. 'The Not So Happily Ever After'. Je kunt het hier vinden: (de spaties moet je ff weghalen, maar anders kon ik hem niet plakken)

www. fanfiction . net /s/2527923/1/