Hoofdstuk 34
Aan alles komt een eind

"Madison kom nou!" zeurde Hermelien en trok de dekens van Madison af.
"Nee!" zei Madison terug alsof ze een kind van zes was wat zijn bed niet uit wou komen en trok de dekens over haar heen.
"Je kan niet de rest van je leven in bed blijven liggen" zei Hermelien en ging bij Madison op bed zitten.
"Van de Helers moest ik rust hebben" zei ze en trok de dekens zo hoog op dat Hermelien alleen haar, haar zag.
"Maar af en toe wat frisse lucht kan ook geen kwaad" zei Hermelien.
"Toch blijf ik hier" zei Madison.
"Madison het is groot feest in de toverwereld" zei ze verbaasd alsof Madison haar net had verteld dat ze nooit meer snoep wilde.
"Voor mij is er geen rede om een feest te vieren" vertelde Madison. Ze kon zich niet voor stellen dan mensen een feest konden vieren nu Draco dood was.

Het was een week na dato en gister had Draco een heldenbegrafenis gehad, net als de rest van de ordeleden die om waren gekomen.
Toen Madison bij was gekomen bleek ze in haar bed te liggen. Even had ze gehoopt dat dit alles een droom te zijn geweest maar toen ze een Heler zag wist ze dat, dat niet zo was. Hij had verteld dat Madison een paar kneuzingen had en het daarom rustig aan moest doen. En als klap op de vuurpijl had de Heler gezegd dat Madison bijna 2 maanden zwanger was. Ze had wel veranderingen gemerkt maar had er voor de rest geen aandacht meer aan geschonken. Al haar tijd had in de zoektocht gezeten van de eigenaar van de ring. Had ze die ring maar nooit gevonden. Dan had ze Draco nu nog steeds bij haar gehad en ahd ze nu samen emt hem feest zitten vieren.

"Madison of je komt nu zelf uit dat bed of ik sleep je er uit" zei Hermelien streng
"Oké, als je dan maar op houd met zuren!" zei Madison en gooide de dekens van haar af en liep naar de badkamer om zich om te kleden. Toen ze in de spiegel keek schrok ze. Ze was erg vermagerd en onder haar ogen had ze dikke wallen. Haar, haar zat door de war en keek moe uit haar ogen.
De laatste dagen had ze niet kunnen slapen. Zonder Draco lukte dat gewoon niet meer.
Toen ze zich had aan gekleed ging ze de trap af en hoorden stemmen. De orde van de feniks was opgeheven en het huis behoorde nu aan Harry toe al kwam er nog veel visite. Natuurlijk mocht Madison blijven maar ze was van plan om te verhuizen. Nu Draco er niet meer was en geen orde was hier niks voor haar te halen. En ze moest aan de toekomst denken. Elissa moest op een dag naar school en ze moest haar geld verdienen want ze was absoluut niet van plan om te gaan bedelen bij de Malfidussen.

Toen ze de deur van de keuken open deed was het meteen stil en keek iedereen haar aan. Madison wist zeker dat zij het onderwerp was geweest voordat ze binnen was gekomen. Ze zag Harry, Hermelien, Ron, Fred, George en Ginny zitten. Dit waren toch wel haar beste vrienden en ze was blij dat ze hen als vrienden had.
"Wil je wat te drinken?" vroeg Harry vriendelijk en ze zag dat hij zijn hand in het verband had. Madison wilde eigenlijk drinken weigeren maar haar maag wilde het tegenovergestelde die knorde luid en Harry schonk wat koffie in.
"Dank je" zei ze en dronk het snel op.
"Heb ik wat van iemand aan?" vroeg ze toen ze merkte dat iedereen elke slok van haar volgde wat ze dronk.
"Nee, maar ten eerste is dit de eerste keer vandaag dat je beneden bent en ten tweede is er een brief voor je gekomen" zei George die antwoord gaf.
"Vraag alleen niet hoe al die uilen dit huis vinden want het is nog steeds geheim" zei Fred en gaf de brief aan Madison.
Die pakte hem aan en zag meteen dat het van de familie Malfidus kwam. Madison opende de brief en begon te lezen.

Lieve Madison

Sorry, voor wat er allemaal is gebeurd.
En sorry dat dit zo allemaal moest lopen. Op de begrafenis was je er erg aan toe zag ik net als mij. Ik ben mijn enige zoon kwijt.
Maar er is geen tijd voor verwijten in deze brief.
Ik schrijf je om te vragen of je aankomende vrijdag naar ons landhuis wil komen. En neem Elissa mee. Mijn man en ik willen haar graag zien.
Alvast bedankt.
groetjes
N. Malfidus

"En wat staat er in?" vroeg Harry.
"Het is een brief van de moeder van Draco. Ik denk dat ze wilt bespreken hoe het nu verder moet" legde Madison uit en stopte de brief in haar zak en ging naast Ginny zitten.
"Wanneer moet je er heen dan?" vroeg Harry.
"Vrijdag" zei ze en kwam tot een vervelende ontdekking. Vandaag was het vrijdag. Door alle gebeurtenissen was ze de tijd helemaal vergeten.

Madison stond met Elissa voor een grote deur. Hoe vaak had ze die al niet gezien. Ze klopte op de deur en die werd vrijwel meteen open gedaan. De deur werd geopend door een man die zo te zien de butler was aangezien hij helemaal in het zwart gekleed ging en een buiging maakte.
Madison liep samen met Elissa naar binnen die ook om zich heen keek. Madison liep verder naar binnen en werd gevolgd door Elissa die de hand van haar moeder vast had.
"Madison fijn dat je kon komen" zei Narcissa die de trap af kwam lopen met haar man op haar hielen.
"Ja" zei ze en Narcissa maakte een gebaar dat ze mee moest komen naar een kamer die gezellig was ingericht. Ze was er nog nooit geweest maar vond het best mooi. Ze ging op een knusse bank zitten en zette Elissa naast haar.
"Wil je wat drinken?" vroeg ze maar Madison schudde vrijwel meteen nee aangezien ze had gezworen geen drinken meer aan te nemen.
"Wil jij wel?" vroeg ze aan Elissa en toverde een fles met inhoud tevoorschijn op de tafel. Ze gaf het aan Elissa en die dronk het heerlijk op.
"Narcissa vertel maar waarom we moesten komen" zei Madison al wist ze de rede wel. Zij zou precies hetzelfde gedaan hebben als zij haar enige zoon kwijt zou zijn geraakt.
"Nou ik wilde bespreken hoe alles nu verder moet nu Draco dood is" zei ze en snikte bij de naam van Draco.
"Ik weet het niet" zei ze.
"Eigenlijk was het zo dat Draco ons bij elkaar hield" zei ze want ze kon er niet tegen als mensen voor haar neus begonnen te huilen.
"Ik dacht. Misschien kan jij hier in trekken totdat je alles zelf kunt regelen" stelde ze voor.
"Ik blijf bij Harry die heeft hetzelfde voor gesteld" zei Madison en Narcissa dacht na.
"We kunnen misschien een kleine villa voor je kopen dan hoef je, je over woonruimte geen zorgen te maken" zei Narcissa en zag haar man even benauwd naar haar kijken. Het was duidelijk dat Narcissa meer over het geld te zeggen had dan haar man.
"Zo iets groots kan ik echt niet accepteren" zei Madison die schrok toen ze dat had aangeboden. Madison had altijd al gedroomd van een groot huis.
"Natuurlijk wel, zolang jij en Elissa maar gelukkig zijn" zei Narcissa en lachte weer naar Madison wat ze eng vond aangezien ze bijna nooit lachte.
"En Elissa krijgt nog een broertje of zusje. Het was niet gepland hoor. Het liefste wil ik dat het niet zo was" zei Madison en het was waar. Nu Draco dood was voelde ze zich raar. Hij zou zijn tweede kind nooit kennen.
"Meen je dat?" vroeg Narcissa verbaasd en haar blik ging naar Madison's buik. Nee, ik sta hier te liegen, dacht ze in zichzelf en knikte maar.
"En verder wil ik eigenlijk mijn kleinkind zien" zei Narcissa en keek naar Elissa die met de speen van de fles speelde.
"U mag nu wel op haar passen dan kom ik haar aan het einde van de middag wel ophalen" zei Madison en stond op.

Ze stond op het kerkhof en trillingen liepen over haar lichaam.
"Zonder jou heb ik niet kunnen leven" zei ze. Ze had een roos in haar hand en legde die op de steen van Draco neer.
Ze had geen kracht meer om te huilen. Ze was er te moe voor. Dit was een gedeelte van haar leven die ze nu af sloot. Ze moest verder, of ze nu wilde of niet.
"Ik beloof dat ik altijd mezelf blijf" zei ze en bleef een tijdje naar de steen kijken terwijl de zon onder ging, onder om de volgende dag opnieuw geboren te worden. Daarna draaide Madison zich om en liep weg met de wind die met haar lange blonde haren speelde zoals Draco eens gedaan had.

The End

• Ron en Hermelien waren een gelukkig getrouwd koppel enniet lang na dit alles kregen ze nu eerste kind…
• Harry en Ginny werden ook een stelletje en trouwden snel. Harry werd niet lang daarna gepromoveerd tot schouwer 1e graad en is zoeker van het reserve zwerkbalteam van Engeland…
• Remus en Tops trouwden ook maar kregen geen kinderen…
• Orlando vond uiteindelijk na veel zoeken ook zijn geliefde en ging op het ministerie werken als lid van de wilkenweegschaar en hij werd goede vrienden met Madison…
• Narcissa en Lucius werden samen oud en gelukkig nu er geen kwaad meer heerste. Samen met Madison maakte ze goede afspraken en werden toch nog gelukkig met hun kleinkinderen …
• Madison bleef na dit alles nog lang zoeken naar een goed leven maar had dit al snel in haar nieuwe huis gevonden. Ze bleef ook nog als schouwer werken maar kwam niet verder dan 2e graad Ze beviel van een zoon: Draco…

Dit is echt het einde Ik vond het heel leuk om te schrijven en wil iedereen nogmaals bedanken die reacties en tips heeft gestuurd. Heel misschien komt er nog een deel 2 maar daar moet ik nog goed over nadenken.