Naam: Dutchie

Datum: Maart-April 2006

Woorden: 3052

Rating: T

Criteria: minimaal 4500 woorden, maximaal 5000 woorden.

Samenvatting: Een onbekende chemische stof verstoort het leven in de Oostzee.

Disclaimer: Küstenwache is een product van ZDF en Opalmedia.

De Onbekende Stof

Hoofdstuk 1

Het was nog vroeg in de ochtend toen Holger de loopbrug opliep naar de Albatros. Hij had alweer slecht geslapen. Hij had de laatste tijd nachtmerries, en had al van alles geprobeerd om beter te slapen, maar het hielp niets. Hij leunde tegen de railing en pakte zijn pijp uit zijn binnenzak. Hij vulde hem met tabak en stak hem aan.

Jana parkeerde haar auto bij het hoofdgebouw en stapte uit. Toen ze richting de boot liep, zag ze Holger staan. Ze wist meteen dat er iets niet in orde was, omdat hij zijn pijp rookte tijdens de dienst. Ze liep de loopbrug op en zag dat Holger zich naar haar omdraaide. "Is er iets mis?" Vroeg ze en knikte naar zijn pijp. "Slecht geslapen," gromde hij. "Oh," zei Jana en liep naar binnen. Holger draaide zich weer om en tuurde naar de open zee. Hij kon hem maar niet vergeten...Erik. Hij nam een flinke trek en begon te hoesten. "Nu is het genoeg geweest," zei hij tegen zichzelf en doofde zijn pijp. Hij liep naar binnen en zocht Jana. Hij vond haar op de brug, leunend over een aantal zeekaarten. "Sorry van net," verontschuldigde hij zich. Jana draaide zich om en glimlachte. "Geen probleem," reageerde de ze en klopte hem op de schouder. Samen liepen ze naar de kantine.

"Hoe ben jij daar mee omgegaan?" Vroeg hij haar, en ze wist meteen wat hij bedoelde. "In het begin was het heel erg moeilijk, maar mettertijd begon het steeds minder te worden. Het is ook goed dat ik niet meer zoveel aan hem denk, wat dat brengt weer emoties naar boven." Jana plofte neer in op de bank en keek voor zich uit. "Je kunt ze toch nooit helemaal los laten, maar je moet ze wel een plekje geven." Holger knikte. "Ik wou dat ik dat kon," zuchtte hij. "Dat kun je ook Holger. Je moet je niet in je werk storten om hem te vergeten, maar ga iets leuks doen met Maya," stelde ze voor. "Zoals wat?" Holger plofte neer naast Jana en keek haar aan. Jana begon te lachen en keek naar hem. "Het is echt erg met jou. Ga naar de dierentuin, of ga lekker skiën in Oostenrijk. Zolang het maar iets anders is dan werk." Zei ze streng. Holger zuchtte diep en dacht er over na. "Misschien geen slecht idee. Ik heb het komende weekend vrij." Hij had meteen een betere bui. "Dank je," zei hij. "Graag gedaan." Jana stond lachend op en liep naar buiten. Alex en Kai liepen net de loopbrug op toen Jana naar buiten kwam. "Goedemorgen," zong Kai vrolijk en draaide een pirouette om Jana. "Hier heeft iemand een goede bui," merkte Holger op, die net naar buiten kwam. "Yeppers," zei Kai en rende naar binnen. "Wat is met hem aan de hand?" Vroeg Jana lachend. "Hij zou dit weekend naar zijn familie moeten gaan, maar er is schijnbaar iets tussen gekomen en daar is hij heel erg blij mee," zei Alex. "Hij kan blij zijn dat hij nog familie heeft," zei Holger nors en liep de loopburg af. Alex keek naar Jana. "Lang verhaal," zuchtte ze. "Kun jij alvast het voordek controleren?" Vroeg ze Alex. Ze knikte en liep naar het voordek.

Toen alles gecontroleerd was, ging Jana en de rest van de crew naar het hoofdgebouw. Toen ze naar binnen liepen zagen ze Holger praten met Gruber. Jana haalde haar pasje tevoorschijn en haalde het door het apparaat. Ze duwde de deur open en liep naar binnen gevolgd door de rest. Holger draaide zich naar hen toe en keek een beetje geïrriteerd. "We moeten dit weekend werken," zei hij tegen zijn crew. Hij hoorde iedereen een beetje morren maar schonk er geen aandacht aan. "Er wordt schijnbaar illegaal geloosd in de Oostzee. Op Rügen zijn al een hoop dode vissen aangespoeld." "Ik word er een beetje gestoord van," zei Alex. "Wanneer begrijpen de mensen nou eens dat ze niets moeten dumpen in de zee." "Als we dat eens wisten," zei Wolfgang, die net kwam binnen gelopen. "Goede morgen allemaal."

De Albatros was nog geen uur onderweg, toen ze een melding kregen dat er weer een hoop vissen waren aangespoeld op Rügen. Een paar minuten later kregen ze een telefoontje van Gruber die door gaf dat er een bioloog aanwezig was die hun zou helpen. Holger noteerde alles in het logboek en informeerde Jana. "Er is een bioloog aanwezig op Rügen," zei hij tegen haar. "Dat hebben ze snel klaargespeeld," was haar commentaar. Holger glimlachte, "Toevallig was ze daar op vakantie." "Das wel heel toevallig," zei ze en lachte. "Ik had al gedacht dat Gruber er een had gestuurd." "Daar was hij al mee bezig, maar schijnbaar was de desbetreffende bioloog op vakantie." "Wedden dat de bioloog die nu op Rügen zit, de bioloog is die Gruber gebeld heeft." "Daar ga ik niet om wedden. Ik weet het zeker." Holger liep naar de brug en gaf nieuwe instructies voor naar Rügen te varen.

Een half uur later werd de bijboot klaar gemaakt voor aan land te varen. Alex checkte alles na, voordat de bijboot te water ging. Holger, Alex en Wolfgang ging met de bijboot richting land. Drie minuten later zagen ze iemand naar hen zwaaien. Ze draaide haar richting uit en toen ze daar aankwamen gingen ze aan land. De persoon kwam meteen hun richting uitgelopen. "Hoi,"zei ze. "Ik ben Senna von Brandenburg. De heer Gruber heeft met mij getelefoneerd." Ze gaf hun allen een hand. Ze stelden zich voor en toen gingen ze naar de plek waar de vissen waren aangespoeld. Toen ze op de plek des onheils aankwamen kregen ze nog een verrassing. Tussen de dode vissen lag een vrouw. Kai Norge snelde naar haar toe en checkte of ze nog een pols had. Maar hij zag meteen al dat ze dood was. Hij checkte meteen of ze een identiteitskaart bij zich had, maar dat was niet het geval. Het lijk van de vrouw werd aan boord van de Albatros gebracht. Ook de Biologe ging mee aan boord van de Albatros. Ze wilde zo snel mogelijk in Neustadt zijn om met haar onderzoek te beginnen.

Aangekomen in Neustadt, ging Kai mee met de mensen van het mortuarium. Ze wilde zo snel mogelijk de uitslag van het onderzoek weten. Kai had tijdens de terug reis al vingerafdrukken genomen, zodat ze meteen konden worden ingevoerd. Het duurde dan ook niet lang voordat ze wisten wie het slachtoffer was. Het slachteroffer kwam uit Washington en was al twee weken als vermist opgegeven. Maar wat nog interessanter was, was dat de persoon in kwestie chemicus was. "Alex, kun jij nog wat meer informatie zoeken over ons slachtoffer…Dr. Samantha Grissom," vroeg Holger haar. Alex knikte en ging meteen aan de slag.

Na een aantal uren onderzoeken, keek Senna op van haar microscoop. Uit de printer rolde het resultaat. Ze liep naar de printer en keek op het papier. "Bingo!" riep ze. Ze liep naar de telefoon en belde met Gruber. Na een kort overleg, legde Senna de telefoon neer. Ze zocht haar spullen bij elkaar en vertrok naar het hoofdkantoor van de Kustwacht. Holger en de rest van de crew zaten aan het ontbijt toen Gruber de kamer binnen kwam. "We hebben de oorzaak gevonden van de vissterfte bij Rügen." Gruber stapte opzij en liet Senna langs lopen. "Er is een grote hoeveelheid van één of andere chemische verbinding in de zee gedumpt. Ik weet niet precies om wat voor een stof het gaat, want ik heb deze nog nooit gezien." Senna gaf Holger de afdruk van de chemische verbinding. "Dan moeten we iemand inschakelen die daar wel iets van af weet," zei hij. "Ik ken wel iemand," zei Senna. "Dr. Samantha Grissom. Zij is een expert op dit gebied." De hele crew keek haar aan. "Heb jij het slachtoffer van gisteren niet gezien?" vroeg Kai verbaasd. "Nee. Hoezo?" vroeg ze nieuwsgierig. "Wij hebben deze vrouw geïdentificeerd als Dr. Samantha Grissom," zei Holger behoedzaam. "Wat! Dat kan niet," riep ze uit en greep meteen naar haar telefoon. "Met Senna von Brandenburg, is Ayana Berger of Tina Gehlen aanwezig?" vroeg ze toen ze iemand aan de lijn kreeg. Holger zag dat haar gezicht lijkbleek werd. Ze sloot haar ogen en ging zitten. "Is er iets?" vroeg hij. "Samantha is samen met Ayana en Tina gisteren vertrokken per boot vanuit Kiel om onderzoek te doen." "Wat voor een onderzoek?" vroeg Kai nieuwsgierig. "Geen idee, maar het was schijnbaar een doorbraak in het onderzoek waaraan ze werkten." "Weet je toevallig de naam van de boot waarmee ze zijn uitgevaren?" Gruber pakte zijn telefoon. " 'Daphnia Magna' dat is een laboratoriumboot," zei ze. Gruber belde naar de centrale en liet meteen een opsporingsbericht uitgaan voor de "Daphnia Magna". Senna ging met Gruber mee naar het hoofdkantoor en de crew ging naar de Albatros om mee te zoeken naar de "Daphnia Magna".

Na de hele dag gezocht te hebben, had niemand de boot gevonden. Het leek wel of de boot van de aardbodem verdwenen was. Ondertussen was Alex meer over het slachtoffer te weten gekomen en ging naar Holger. "Ik heb nog wat meer gevonden over het slachtoffer," zei ze en gaf Holger de papieren. "Dus de chemische component is dezelfde component die Samantha, Tina en Ayana onderzochten," zei Holger hardop. "Het slachtoffer is gestorven aan een hoge dosis van die chemische component," zei Kai die erbij was komen staan. "Wie moeten zien te weten te komen wie nog meer van deze component afweet," zei Holger. "Alex kun jij dit onderzoeken?" vroeg hij. Alex knikte en ging aan de slag.