Hoofdstuk 22

"Ik geef het op", zei Ginny terwijl ze haar handen in de lucht sloeg.

"Wat? Wilde je zeggen dat dit historische huisje niet precies is wat je zoekt", zei Draco met gespeelde verbazing.

Ginny zuchtte. "Historisch is het zeker. Eerder prehistorisch, het is net een bouwval."

Het had eerst zo'n goed idee geleken, een huis of appartement kopen wat echt van haarzelf was. Tenminste, dat was voordat ze er achter kwam dat het enige wat zij zich kon veroorloven bouwvallen leken te zijn.

"Kom, kom, niet zo negatief", zei Draco met een grijns.

Ginny gaf hem een beetje boze blik. Ze wist zeker dat hij ervan genoot.

"Bekijk het van de positieve kant, van alle woningen die we tot nu toe gezien hebben is deze toch zeer de minst erge. Hij heeft in ieder geval geen last van vele insecten als huisdieren en voor zover ik kan zien ziet het er ook niet uit alsof er net een moord heeft plaatsgevonden", zei Draco opgewekt.

Ginny grimaste als ze daaraan terugdacht. Dat huis had wel een dreuzel martelkamer geleken met de bloedvlekken nog aan de muren om het te bewijzen. Ze keek naar Draco en zag hoe hij haar aandachtig aan het bestuderen was, alsof hij aan het wachten was tot ze het zou opgeven. Een plan begon zich te vormen in haar hoofd en met een neutraal gezicht draaide ze zich volledig naar hem toe.

"Je hebt gelijk. Dit is zeker één van de betere huizen die ik tot nu toe gezien heb. Ik denk dat ik deze maar neem. Ik bedoel, de al wat oudere muren geven het huis toch juist karakter. Ik koop dit huis", zei ze terwijl ze vastbesloten knikte.

Draco keek haar verrast en ook een beetje geschrokken aan.

"Je neemt dit huis?", zei hij wat verdwaasd, alsof hij bevestiging wilde voor wat hij zojuist had verstaan.

"Jep", knikte Ginny instemmend terwijl ze een glimlach onderdrukte bij Draco's geschokte gezichtsuitdrukking. "Het is zoals jij net ook al zei, echt één van de betere huizen die we tot nu toe gezien hebben en met een paar kleine veranderingen wordt het vast een paleisje", zei Ginny blij.

Draco leek weer een beetje uit z'n schok te komen en keek Ginny hard aan om te kijken of ze dit echt meende. Ginny ontweek Draco's blik een beetje en keek de ruimte in het rond.

"Als ik hier nou een bankstel plaats, dan kan dit de woonkamer worden. Wat denk jij?", vroeg Ginny terwijl ze zich met een lieve glimlach naar hem draaide.

"Als je hier echt gaat wonen hoef je niet op veel bezoek van mij te rekenen", zei Draco met een beetje zuur gezicht.

Ginny was niet langer in staat om haar lachen in te houden bij het zien van zijn gezichtsuitdrukking en barstte in lachen uit.

"Aan jouw reactie nu te zien kan ik maar beter nog even wachten met het verhuizen van je spullen", zei Draco die het allemaal niet echt grappig vond.

"Dacht je nou echt dat ik hier wilde gaan wonen? Zodra het een beetje waait moet je uitkijken dat de muren niet instorten", zei Ginny hoofdschuddend.

"Zullen we dan maar gaan, voor het buiten gaat waaien", zei Draco die er wel weer weg wilde.

Ginny keek nog één keer de ruimte rond voor ze knikte en hem de deur uitvolgde. Draco's aanbod om bij hem te komen wonen begon steeds aantrekkelijker te lijken, maar ze wist dat ze het niet kon accepteren. Niet alleen wist ze niet of het aanbod nog stond, ze was er nog steeds van overtuigd dat ze iets moest hebben wat ook echt van haar was. Ze zuchtte terwijl ze deur van het huis achter zich sloot. De vraag was, wanneer ze eindelijk een woning zou vinden.

---

Ginny en Draco zaten in Draco's huis in verschillende huizenkrantjes te kijken. Al was het vooral Draco die de krantjes echt doorkeek, Ginny keek met een beetje lege blik naar het krantje dat zij beet had. Het leek wel alsof ze de hoop dat ze een leuk huisje zou vinden begon op te geven.

"Wat vind je van deze", zei Draco terwijl hij het krantje voor haar uithield zodat ze het aan kon pakken. Ginny stak haar hand automatisch uit om het krantje aan te pakken, maar bekeek het verder niet echt. Draco zag dit en keek haar wat verbaasd aan.

"Het is makkelijker als je je blik ook daadwerkelijk op het krantje richt", zei hij met een grijns.

Ginny keek op naar Draco, het krantje vergeten op haar schoot liggend.

"Misschien kunnen we maar beter stoppen", zei ze zacht.

"Ben je van plan om het zomaar op te geven?", zei Draco wat verrast. Dit was hij niet van haar gewend. "Of heb je je droomhuis stiekem al een keer gevonden toen ik er niet bij was?"

Ginny haalde haar schouders op. "Het is toch duidelijk dat het toch niets gaat worden. Hermelien en Ron hebben gevraagd of ik anders misschien voorlopig bij hen wil komen wonen, misschien moet ik dat maar doen."

Hermelien en Ron wel, flitste het door Draco's hoofd. Hij zei er verder niets van, maar zijn blik zei duidelijk hoe hij erover dacht. Waarom zou zij wel bij hen willen komen wonen en niet bij hem?

"Dus ik zit dit nu allemaal voor niets te doen?", zei Draco terwijl hij naar de verschillende huizenkrantjes gebaarde.

"Sorry", mompelde Ginny.

Draco schudde wat ongelovig zijn hoofd en met een zwiep van zijn toverstok zorgde hij ervoor dat de verschillende openliggende krantjes op een nette stapel op de tafel kwamen te leggen.

"Ik kan maar beter gaan", zei Ginny terwijl ze opstond. Ze wist dat het lullig was tegenover Draco om het zomaar op te geven en bij Ron en Hermelien te gaan wonen. Maar ze leek er wel gewoon geen kracht meer voor te hebben. De drive en adrenaline die ze eerst nog had om echt iets te vinden wat voor haar was, was verdwenen nadat ze het zoveelste teleurstellende huisje had gezien.

Draco stond ook op en liep stiletjes met haar mee naar de gang waar hij haar mantel aangaf. Hij hield zijn mond gesloten, niet zeker wetend of hij een ruzie zou kunnen voorkomen als hij zou beginnen met praten. Hoe kon ze het nu zomaar opgeven? Ze was eerst toch nogal vastbesloten geweest in wat ze wilde. En zijn huis was niet goed genoeg voor haar. Oh nee, bij hem kon ze niet gaan wonen, maar wel bij die broer van haar.

"Bedankt voor je hulp", zei Ginny terwijl ze zich naar hem toeboog en een korte kus gaf. Draco zei verder niets en bekeek haar eens goed. De oude Ginny zou het nooit zomaar opgegeven hebben, die zou zijn doorgegaan tot ze eindelijk het perfecte huisje zou hebben gevonden. Misschien had Ethan dan toch meer blijvende schade aangericht dan eerst gedacht. Hij zag hoe ze naar de deur liep en één woord verliet zacht zijn lippen: "later."

Ginny glimlachte een beetje terwijl ze omkeek. Hij was in ieder geval niet helemaal gestopt met praten tegen haar. "Tot ziens", zei ze terwijl ze de deur achter zich sloot.

Draco zag hoe de deur sloot en liep langzaam weer naar de woonkamer. Daar ging hij weer zitten op de stoel waar hij net ook zat. Zijn blik viel op de nette stapel huizenkrantjes. Hij keek er even bedachtzaam naar voor hij langzaam naar voren leunde en het bovenste krantje van de stapel pakte.

---

Een beetje geërgerd stopte Ginny met het inpakken van haar spullen en liep ze naar het raam waar een uil ongeduldig aan het tikken was totdat zij het eindelijk zou openen.

"Ik kom al", mompelde ze boos terwijl ze het raam opende.

De grote donkerbruine uil van Draco vloog naar binnen en hield ongeduldig zijn poot uit tot ze het briefje er af zou halen. Voorzichtig begon Ginny het briefje er af te halen terwijl ze zich afvroeg wat er in het briefje zou staan. Nadat ze Draco twee dagen geleden had verteld van haar plannen om voorlopig bij Ron en Hermelien te gaan wonen had ze niets meer van hem gehoord.

Nieuwsgierig vouwde ze het briefje open en begon het te lezen.

Zorg dat je om 15.00 klaar staat om weg te gaan.
-D-

Een beetje verward las Ginny het briefje nogmaals over, alsof ze misschien een gedeelte over het hoofd had gezien. De boodschap was duidelijk, hij wilde dat ze om drie uur klaar zou staan, de vraag was waarvoor. Ze keek op de klok die aan Melissa's muur hing en zag dat het al bijna half drie was. Dat verklaarde dus waarom de uil zo ongeduldig was om haar dit briefje te geven. Ze keek de kamer in het rond, op zoek naar de uil om een boodschap terug te brengen naar Draco en hem daarin ook gelijk te vragen waarvoor ze precies klaar moest staan. De uil was echter nergens meer te vinden. Haar blik viel op het nog openstaande raam en ze zuchtte. Hij moest weggevlogen zijn terwijl zij nog bezig was om haar boodschap te ontcijferen. Langzaam liep ze naar het raam en deed deze weer dicht.

Het was hoog tijd om zich om te kleden. Ze had vanmorgen expres haar oudste kleding aan gedaan omdat ze niet van plan was geweest om weg te gaan. Maar ja, wat moest ze aan doen? Ze had geen idee waar Draco haar naar toe wilde nemen. Waarom kon hij niet gewoon wat duidelijker zijn in zijn boodschappen? Ze schudde haar hoofd en plofte neer op de bank. Ze zou zich wel omkleden zodra hij er was en haar kon vertellen waar ze precies heengingen.

Tevreden gaf Draco zijn uil een uilensnack. Ginny had zijn bericht dus op tijd gekregen. Nu was het aan hem om ervoor te zorgen dat de rest van zijn plan ook goed zou gaan. Hij aaide zijn uil nog een laatste keer voor hij z'n mantel pakte en deze aantrok. Het was tijd om naar Ginny te gaan.

Klokslag drie uur hoorde Ginny hoe er werd aangebeld bij Melissa's huisje. Langzaam kwam ze overeind van de bank waarop ze een beetje was ingedut. Ze liep naar de deur en kon de gestalte van Draco al zien door het wazige glas dat in de deur zat. Met een glimlach opende ze de deur. Ze wilde Draco van alles vragen, maar besloot om met een simpele begroeting te beginnen.

"Hey", zei ze terwijl ze de deur wat verder openhield zodat Draco naar binnen kon komen.

"Hey", zei Draco terug terwijl hij naar binnen liep en met een lichte afkeurende blik Ginny's outfit bekeek.

Ginny zag Draco's blik en begon snel met uitleggen. "Ik wilde me wel omkleden, maar ik wist niet goed wat ik aan moest doen. Dus ik dacht dat ik beter kon wachten tot jij er was en mij kon vertellen waar we heen zouden gaan."

Draco grijnsde, hij was nog niet van plan om zijn plan te verraden. "Dit is prima", antwoordde hij vaag. "Bovendien heb je helemaal geen tijd meer om je om te kleden want we moeten nu weg."

"Wat? Draco?!", zei Ginny wat geërgerd. "Hoe kan dit nou goede kleding zijn?"

Wat als ze uit eten zouden gaan ofzo, dan kon ze moeilijk in deze outfit aankomen bij het restaurant.

"Geloof me, je outfit is prima."

Ginny keek Draco met een beetje dubieuze blik aan, die aangaf dat ze hem nou niet echt kon geloven.

"Pak m'n handen vast", zei Draco terwijl hij z'n armen uithield.

"Huh?", zei Ginny wat verrast.

"Vertrouw je me?", vroeg Draco terwijl hij haar aankeek.

"Natuurlijk vertrouw ik je", antwoordde Ginny snel.

"Pak dan m'n handen vast, dan kan ik ons verdwijnselen naar onze bestemming."

"Waar gaan we dan heen?", vroeg Ginny achterdochtig.

"Als je m'n handen vastpakt zul je het snel genoeg zien", antwoordde Draco met een grijns.

Langzaam legde Ginny haar handen in die van Draco en samen verdwijnselde ze richting Draco's verrassing.

Verbaasd keek Ginny de ruimte rond waar ze naartoe verdwijnseld waren. Ze opende haar mond om er wat van te zeggen, maar Draco's stem stopte haar.

"Zeg nog even niets", zei hij half smekend.

Ginny sloot haar mond weer en draaide zich naar Draco. Haar vragende blik op hem gericht.

Draco keek Ginny een beetje zenuwachtig aan. Dit was het dan. Nu was het aan hem om haar ervan te overtuigen dat dit het beste was voor haar. Hij haalde een keer diep adem voor hij begon met praten.

"Zoals je kunt zien zijn we naar een leegstaand, en nog beter gezegd, een te koop staand huis verdwijnseld."

Ginny opende haar mond om wat te zeggen, maar een doordringende blik van Draco zorgde ervoor dat ze toch haar mond hield.

"Ik kan me voorstellen dat je veel vragen hebt, en ik beloof je dat ik ze allemaal zo goed mogelijk zal proberen te beantwoorden. Maar luister eerst alsjeblieft even naar wat ik te zeggen heb."

Na Ginny's bevestigende knik ging Draco verder.

"Ik had moeite om je beslissing te begrijpen toen je voor het eerst bij mij kwam met je idee om te gaan verhuizen. Ik had moeite om te snappen waarom je per sé op zoek wilde naar je eigen huis, terwijl je ook gewoon bij mij kon intrekken. Nog steeds heb ik moeite om die beslissing te begrijpen, maar ik weet dat de reden dat je niet bij mij wilde komen wonen in ieder geval niet aan mij lag, maar aan het feit dat je iets wilde hebben wat voor jezelf is."

Ginny was stil terwijl ze naar Draco's verhaal luisterde, haar ogen de lege ruimte opnemend waar ze zich nu in bevond.

"Twee dagen geleden besloot je de zoektocht naar een huis op te geven", Draco stopte even met praten, wetend dat nu het belangrijkste gedeelte zou komen.

"Nadat jij weg was gegaan ben ik opnieuw de verschillende huizenkrantjes door gaan kijken. En zo ben ik bij dit huis terecht gekomen, als je even mee wilt lopen zal ik je graag een rondleiding willen geven."

Draco keek even naar Ginny om haar reactie te meten en ging weer verder.

"We bevinden ons hier in wat een vrij grote woonkamer zou kunnen worden."

Hij liep verder naar achteren en Ginny volgde hem. "Hier zou je een eethoek kunnen neerzetten en dan heb je hier de keuken."

Hij liet haar ook de rest van het huis zien en eindigde met de grote slaapkamer. Hij keek Ginny aan, haar reactie proberend in te schatten.

"En, wat vind je ervan?", vroeg hij terwijl hij haar gespannen aankeek.

Ginny keek een beetje onzeker op naar Draco. Ze wilde hem niet teleurstellen na alle moeite die hij overduidelijk voor haar gedaan had, maar het was ook duidelijk dat ze dit huis nooit kon betalen.

"Het huis is werkelijk prachtig Draco", begon Ginny langzaam.

"Maar?", vroeg Draco, die gewoon wist dat er een 'maar' achteraan zou komen.

"Maar ik zou dit huisje nooit kunnen betalen", zei Ginny met een zucht. "Misschien dat ik de helft kan betalen maar daar houdt het dan ook op."

"Er is nog iets wat ik je wilde zeggen", zei Draco terwijl hij haar wat nerveus aankeek. "Maar beloof me dat je er goed over na zult denken voor je een antwoord geeft en dat je het idee een kans geeft."

Ginny knikte, nieuwsgierig wat Draco nog meer te zeggen had.

"Zoals je kunt zien is het huis vrij groot. Groot genoeg voor twee personen misschien wel?", zei hij vragend terwijl hij Ginny aankeek. "Als jij het niet erg vind er een bedpartner bij te krijgen en deze ruimtes met een extra persoon te delen, weet ik misschien wel iemand die je kan helpen met de andere helft van de aankoopprijs."

Ginny deed haar mond open om wat te zeggen, maar Draco ging snel verder. Niet zeker wetend of hij haar antwoord wel wilde horen.

"Wat ik voorstel is dat ik bij je kom wonen en dat we samen dit huis kopen. Op die manier heb je toch die zelfstandigheid die je zo graag wilt hebben, aangezien jij gewoon de helft van de prijs betaald."

Opnieuw wilde Ginny wat zeggen, maar opnieuw onderbrak Draco haar.

"Ik zou hier graag samen met jou willen wonen. Ik weet, het is misschien wat kleiner dan ik gewend ben, maar ik weet zeker dat ik hier ook prima zou kunnen leven. Helemaal als dat betekend dat jij dan hier dicht bij me bent. Bovendien is het huis dat ik had misschien ook wel een beetje groot voor iemand alleen."

Hij zag dat Ginny wat wilde zeggen, maar leek wel bang om haar antwoord te horen. Daarom bleef hij maar door praten, wetende dat zolang hij sprak, zij niets zou zeggen.

"Zeg alsjeblieft niet gelijk nee. Geef het een kans. Ik weet zeker dat we hier gelukkig kunnen worden. We…"

Ginny legde haar vinger op Draco's mond, er daarmee effectief voor zorgend dat Draco niets meer zei. Een beetje gespannen keek Draco Ginny aan. Wetende dat hij nu een antwoord zou krijgen, maar niet zeker wetend of hij dat wel wilde horen.

"Draco."

Ginny glimlacht even terwijl ze in zijn grijzige ogen keek.

"Als je nu even stil wilt zijn en mij ook de kans wil geven om een antwoord te geven."

Ze verwijderde haar vinger weer van zijn lippen maar hield haar ogen op die van hem gericht. "Ik vind het echt heel lief dat je dit allemaal voor mij gedaan hebt."

"Maar", zei Draco die zich niet in kon houden. Misschien had hij dit allemaal beter niet kunnen doen.

"Maar…", begon Ginny terwijl ze even stopte met praten. "Niets", zei ze met een grijns. "Ik vind dat je gelijk hebt. Ik vind het een goed idee en zou hier graag in ons huis wonen", zei Ginny met nadruk op het woordje 'ons'.

Draco glimlachte nu eindelijk ook, voelend hoe alle onzekerheid dat zij misschien nee zou zeggen van hem afviel.

"Ons huis", herhaalde Draco met een glimlach terwijl hij Ginny naar zich toetrok en haar zoende.

--The End--

After all - Cher

Well here we are again
I guess it must be fate
We've tried it on our own
But deep inside we've known
We'd be back to set things straight

I still remember when
Your kiss was so brand new
Every memory repeats
Every step I take retreats
Every journey always
Brings me back to you

CHORUS:

After all the stops and starts
We keep coming back to these two hearts
Two angels who've been rescued from the fall
And after all that we've been through
It all comes down to me and you
I guess it's meant to be
Forever you and me
After all

When love is truly right
This time it's truly right
It lives from year to year
It changes as it grows
And oh the way it grows
But it never disappears

Chorus

Always just beyond my touch
Though I needed you so much
After all what else is living for
Whoa

Chorus x 2


Dit liedje vond ik zelf heel goed bij het hele verhaal passen. Ik hoop dat jullie het verhaal leuk vonden!

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor alle lieve reacties :)
(ik weet, ik ben de laatste tijd niet erg goed geweest in het antwoorden op de reviews, maar ze maken me echt heel happy!)