Hoofdstuk 2 is eindelijk daar! Reviews blijven erg welkom als iemand dit leest.

Een zucht weerklinkt in het kamertje waar Dawn zit. Ze bedenkt zich dat Jack de deur vast niet openliet. Mokkend zucht ze. Het geluk zit haar deze keer niet mee. Nu dat ze weg is van Port Navy is het als gegijzelde. De gegijzelde van een halvegare piraat. Een nieuwe zucht ontsnapt.

Dawn legt zich neer op het bed. Na wat geduw tegen de matras van stro ligt ze goed. Ze sluit haar ogen en voelt het deinen van het schip. De bewegingen die door de golven worden veroorzaakt, stemmen haar rustig. Langzaam maar zeker voelt ze zich wegzakken in haar gedachten en fantasieën. Maar Dawn geeft niet toe aan de drang naar droomland. Ze wilt alert zijn voor als er een piraat binnenkomt.

Haar gehoor vangt de kleinste geluidjes op die haar kamertje bereiken. De voetstappen van mensen aan dek en alle normale geluidjes die er op een schip te horen zijn.

"Laat het anker zakken. Het is genoeg geweest voor vandaag." klinkt Captain Jack Sparrow's stem over het dek. Sinds hij met Dawn aan boord van zijn Pearl kwam, zijn er enkele uren verstreken en is het avond geworden.

Jack wandelt naar de reling van het schip, kijkend naar de zon die stilletjes aan onder begint te gaan. Zijn gedachten dwalen weer af naar het meisje in de 'logeerkamer'. Hij besluit om haar eerst te ondervragen voor haar te behandelen als een normaal lid van de Pearl.

"Anamaria! Ga haar halen." Roept hij. Anamaria gehoorzaamt direct.

"Aye Captain." Na deze woorden is ze weg, Dawn gaan halen.

Jack vraagt zich af hoe ze zal reageren als ze de hele bemanning normaal leert kennen. Hopelijk een beetje positief. Als dat niet het geval is, zal er veel voor nodig zijn om haar op de Pearl te houden vrijwillig. Jack zou haar dan kunnen verkopen in Tortuga. Zo verdient hij in beide mogelijkheden er wat aan.

Dawn hoort de deur opengaan. De klik van het slot weerklinkt dit maal niet. Dat betekent dat ze al de hele tijd had kunnen rondlopen. In gedachten vloekt ze wat. Een jonge vrouw van in de 20 komt de kamer binnen.

"De captain wil dat je naar hem gaat. Ik breng je wel." Zegt Anamaria. Dawn knikt om te laten zien dat ze het begrepen heeft.

"Wat doe je eigenlijk op deze boot?" vraagt ze. Anamaria kijkt haar raar aan.

"Allereerst, dit is geen boot. Dit is een schip. Beter zelfs, dit is de Pearl. Zeg niet tegen Jack dat de Pearl een schip is. En ik leef hier, ik werk hier." Hoofdschuddend wenkt Anamaria Dawn mee. Met een opstandige blik in haar ogen volgt Dawn de vrouw.

Ze wordt geleid naar een hut die duidelijk toebehoord aan een kapitein. Dawn maakt al snel de conclusie dat dit Jack Sparrow's hut is. Anamaria klopt een maal op de deur.

"Ja!" wordt er geroepen. Anamaria opent de deur en laat Dawn er in. Van zodra Dawn binnen is, sluit Anamaria de deur. Dit zou overduidelijk de overhoring zijn.

Dawn ziet Captain Sparrow aan een tafeltje zitten. Op het tafeltje staan een kaars, wat kaarten en een lege fles rum.

"Ga zitten." klinkt Jack's stem. De toon belooft niet veel goeds. Gehoorzaam gaat ze snel op de stoel over hem zitten.

"Waar kom je vandaan?" begint hij de overhoring.

"Part Navy." Antwoord ze. De naam van het plaatsje waar ze opgroeide is ze vergeten.

"Hoe oud ben je?"

"18"

"Wat deed je op het marktplein?"

"Kijken naar jouw ophanging"

"Wat vind je van rum?"

"Heerlijk." Wat voor een vraag is dat, denkt Dawn. De meeste mensen vinden rum toch lekker, of niet soms?

"Kun je met een zwaard omgaan?"

"Natuurlijk"

"Bewijs het" daagt Jack haar uit. De blik in Dawn's ogen bewijst dat ze de uitdaging aanneemt. Het enige probleem is dat ze geen zwaard bij zich heeft. Maar daar biedt Jack haar de oplossing. Hij gooit haar een zwaard toe en drijft haar met de punt van zijn zwaard het dek op. Het duel kan beginnen.

Dawn weegt het zwaard in haar hand. De balans, gewicht en handelbaarheid van het puntige ding liggen haar wel. Jack houdt zijn zwaard op haar gericht, wachtend tot zij zou aanvallen. Dawn heft haar zwaard omhoog en zet een stap in Jack's richting. De bemanning merkt dat Jack haar uittest en verzamelt zich rond het duellerende duo.

Jack haalt uit naar Dawn, maar zij pareert hem op het nippertje. Het is duidelijk dat ze de wankele piraat heeft onderschat. Ze herstelt zich snel en haalt op haar beurt uit naar Jack. Haar slag bereikt haar doel deels. Een klein scheurtje is duidelijk in Jack's broek. Met een voldaan gezicht heft Dawn haar zwaard op in een beschermende houding. Jack loopt op haar af en wijkt op het laatste nippertje uit. Dawn had dit niet zien aankomen en had een stapje opzij gezet. Hij ziet zijn kans schoon en brengt zijn zwaard omhoog om toe te slaan. Dawn ziet dit en brengt eveneens haar zwaard omhoog. Ze begint rond hem te draaien en Jack draait mee om zijn rug te beschermen. Plots zet Jack een stapje naar voor en duwt zijn zwaard haar richting uit. Dawn gaat snel achteruit, maar valt over een emmertje dat achter haar staat. Jack gaat naar haar toe en zet de punt van zijn zwaard tussen haar borsten.

"Genoeg gehad?" vraagt hij haar.

"Nooit" zegt ze met een vechtlustige blik en ze schopt opzij met haar been tegen Jack's knieën. Hierdoor valt Jack en grijpt Dawn haar kans om hem in dezelfde situatie te brengen als zij zojuist was.

De bemanning joelt en fluit. Dat meisje heeft hun kapitein goed te pakken. Dawn zelf heeft wel plezier in het gevecht. De training die ze vroeger gehad heeft, komt haar nu goed van pas.

Jack gooit z'n zwaard opzij en brengt zijn armen omhoog ten teken dat hij het opgeeft.

"Ik heb een voorstel." zegt hij.

"Ik luister." zegt Dawn geamuseerd terug. De adrenaline waart nog rond in haar bloed.

"Blijf op de Pearl. Je bent bruikbaar, jij bent weg van de straat, hebt een thuis. Ik heb er een bemanningslid bij. Iedereen wint erbij." doet hij zijn voorstel. Dawn denkt even na. Hij heeft wel gelijk. Zij zou weg zijn, nieuwe plaatsen ontdekken, alles waar ze van droomde in Port Navy.

"Is goed, Captain." Stemt ze toe. Ze haalt haar zwaard weg van jack's borst en helpt hem overeind.

"Gents, m'lady, we zijn een vrouw rijker!" maakt Jack het officieel. Heel de bemanning juicht, behalve mister Gibbs.

"It's bad luck to bring a woman on board." mompelt hij.

Jack leidt Dawn terug mee naar de kapiteinshut om enkele futiliteiten te bespreken.

"Welkom op de Pearl. Je kunt blijven in de hut waar je nu ligt, maar als je wil mag je ook bij het mannelijk deel van de bemanning liggen. Je moet wel nieuwe kleren kopen als we aankomen in Tortuga. Wat je nu aanhebt is iets te zwerversachtig om op mijn Pearl te blijven. Ik heb er niets op tegen, maar ik en mijn bemanning hebben een reputatie op te houden, savvy. Het zwaard kun je houden als je wil." doet Jack de hele uitleg. Dawn knikt even om te laten zien dat ze het begrijpt.

"Nog vragen?" Dawn schudt haar hoofd.

"Dan gaan we een feestje vieren. Met veel rum." Bij de gedachte aan rum droomt Jack weg. Die overheerlijke rum die hij zo lang heeft moeten missen. Jack duwt Dawn voor zich uit naar de kombuis om rum te halen en het feest in gang te zetten.

"Yo ho, yo ho, a pirate's life for me.
We pillage plunder, we rifle and loot.
Drink up me 'earties, yo ho.
We kidnap and ravage and don't give a hoot.
Drink up me 'earties, yo ho." Voor de derde keer werd het lied ingezet door de hele bemanning. Allemaal hadden ze al goed wat rum op en er leek geen einde te komen aan de voorraad.

"Op Dawn!" wordt er plots geroepen. De rest van de bemanning herhaalt de woorden en neemt een paar slokken rum of drinken een gehele fles op. Dawn reageert hierop met een glimlach en rum. Nog nooit heeft ze zich zo goed geamuseerd, nog nooit voelde zich zo geaccepteerd door een groep mensen.

Er was nog achterdocht, maar wat kan haar dat nu schelen. Later zou ze zich wel bewijzen. Ze neemt zich voor om zo lang mogelijk op de Black Pearl te blijven.

Dawn wandelt samen met haar fles rum naar het achtersteven van het schip om even alles over zich heen te laten komen, wat na te denken over de afgelopen gebeurtenissen. Ze kan het nog niet goed bevatten dat ze nu toch op een piratenschip is beland.

Dawn merkt niet dat Anamaria bij haar komt staan.

"Ben je ons nu al beu?" haalt Anamaria Dawn terug naar het land der levenden.

"Nee, gewoon wat nadenken." Dawn blijft wat terughoudend. Piraten zijn meestal niet betrouwbaar.

"Krijg alleen het idee niet om in Tortuga de benen te nemen. De mannen daar denken met alles dat vrouwelijk is of lijkt in bed te duiken."

"Ik zal eraan denken" grinnikt Dawn. 'A pirate's life for me' zwelt weer aan. Dawn zet haar fles nog eens aan haar lippen. Tot haar grote spijt is de fles al op. Ze staat op en samen met Anamaria gaat ze terug naar de mannelijke bevolking van de Black Pearl.

Het feestje duurt tot even na middernacht. Het grootste deel van de bemanning ligt al uitgeteld op dek door de grote hoeveelheid rum die verzet is geweest die avond. Dawn strompelt met een half gevulde fles naar haar bed. Voor ze zich neerlegt, neemt ze nog een grote slok. De enige gedachte die nu in haar gedachte ronddwaalt is dat ze morgen zal afzien. Dan valt ze als een blok in slaap. De fles rum valt op de vloer en rolt de hut door op zoek naar zijn eigen rustplaats.