Mia mano scrapas kontraŭ la supraĵo de la tero dum mi altlevas mian korpon. Mi furioze ne estas penanta montri la pikilon de doloron en miaj oktoj da la pafo kontraŭ la vizaĝo, kaj mi kuregas al vin pre plu kruelego ol antaŭ. La sango estas pumpanta tra miaj vejnoj. Sed, ĝi ne donas fortecon al min. Mi estas la povo kaj forteco. Ĝi estas la nur afero ke mi bezonas – mi povus sangadas ĉion, kaj vivadas. Mi ne bezonas ĝin, tia denove batu min en la teron. Piedfrapu mian vijaĝon en la koton, kaj mi manĝos ĝin ankaŭ! Mia forteco ne estas mia sango, sed kio interne estas.

Muskuloj dolĉe kantas da ilia konsumiteco al mi dum mi daŭras. Vi evitos plejn pafojn; mi ne povas helpi tion aŭ mian enuan korpon ĉar daŭranta estas grava por mia bezono. Mi peze spriegas, sed ankaŭ vi evitas mian elspiraĵon.

Brulu min per via redeto, kaj tiam per tio malvarma colora prilego kiu bruletas kontraŭ mia vido. Varmecego estas vidata de mi post la lumo malaperas, kaj ĝi lasas longan vojon da mi ĝis vi. Sed, ĝis estas vojo ke mi ne povas premi ĉar se mi atingus vin, la fajro de via estaĵo glaciiĝos min, kaj resendos min ĝis multaj mejloj. Ĉu aŭ vi marŝadas sur la sama vojo, kaj lasas min en la malvarmego?

Mia vizaĝo estas palpitanta naŭ da la rostata doloro ke vi sendis al min. Ĝi incitetas min iam kiam mi permesas ĝin; mokegas min kiam mi estas staranta tie en la malvarmega velkigo. Sed, mi ne pripensas ĝin dum niaj bataloj, kaj mi permesas la suno varmas mian dorson kvankam mi estas boletas. Mi malamas vin, sed vi jam scias tion. Indulgiĝanta en la brilegeco de viaj radioj. Mi malamegas preter ekparolo. La malamo de vi – mia tuto malestimo ne estas forteco.

Forteco – mia forteco kaj povo estos atingita kiam mi venkos vin!

Ne ridu al mi. Batalu min une. Ĝi estas la lingvo ke mi scias, premas, kaj spiras! Ĝi estas en miaj vejnoj, kaj una de la nur kaŭzoj ke mi havadas la fluatan malfortecon tra mia. Ĉu ĝi estas via malforteco ankaŭ? Ĉu vi mortas se mi sangeltirigos vin ĝis seka?

Mi scias, ke vi povas sangadi – ĝi estas sur via brovo, gutetanta da via vango, kaj disverŝanta sur la teron kun via ŝvito. Ni estas malpura, vi kaj mi – la ŝlimo de dolvo, sango, kaj ŝvito estas ĉie. La odoro de ĝi malbonodoras, ŝteletanta miajn sentojn da mi, kaj naŭ ĝi estas ĉio ke mi povas odori. Kaj mi vidas nur vin. La pejzaĝo ĉirkaŭ ni donas al mi ion ke mi povas neobservi. Brilaj ĉieloj mallumigas en nokton ne koncernas min, kvankam vi multe turnas vian okulon al la horizonton. Tia, vi opinias, ke vi forkuros da min, sed mi ne povas permesi tion; mi ne povas kiam mi estas vera apud, tia mi retiras vin en nian atakon de varmegan sangon.

Kvankam la mondo povus fini, ĉiam mi volas batali kun vi. Se la suno estas subiranta, tio ĝi signifas, ke ni severege devas batali, ne dormu! La tago estas via tempo, mi scias, sed la nokto signodonas al mi, kaj mi memorigas, ke iu komparis vin al la suno, kaj mi al la luno. Ili estas pripensaj. Ili opinias, ke mi estas la luno kiam miaj popoloj simile pensus. Ĝi malĝojegas min, sed, kiam mi pripensas fakton. La luno estas nur rebrilo. Eble, kial ili diris tion, kaj rakontis nin. Ili ĉiam estis kun vi, subtenanta vian konfidencion kaj defendojn. Tiam vi vidus ĝin en subita spritaĵo de elsciado, kaj denove ridus. La luno havas nur la rebrilon de la sunon, kaj neniam ĝi sole brilos. Tiu ĉi ne plaĉas al mi. La penseto ke mi bezonus vin nure elnutras la fajrojn de malamo ke mi havas por vi.

Sed, ĉu tio servas iliajn celojn plie?

Ĉu la sola deveno de varmeco en mia vivo estas …?