Esther zat - zo goed en zo kwaad als het ging - opgerold in een fauteuil. Ze had haar armen om haar buik geslagen, en of ze nog serieus pogingen deed zich te ontspannen was iets dat Chris ernstig betwijfelde. Kwalijk kon ze het haar niet nemen. De middag was al zwaar geweest, en het afgelopen uur volgden de weeën elkaar zo snel op dat die arme Esther amper tijd had om op adem te komen. Het was duidelijk dat het einde van de ontsluitingsfase in zicht was.

Sean ijsbeerde door de kamer. Hij had getracht zijn vrouw te troosten en te steunen, maar ze leek zich nauwelijks nog van zijn aanwezigheid bewust.

Esther kreunde en steunde bijna onophoudelijk, en Chris hield haar nauwlettend in de gaten. Elk moment kon...

Plotseling slaakte Esther een kreet. "De baby! De baby komt!"

In een wip was Chris overeind en knielde voor haar neer. "Wacht even, nog niet persen," gaf ze aan terwijl ze voelde of de ontsluiting inderdaad volledig was. Maar dat was gelukkig het geval.

"Okay, toe maar! Rustig aan. Zit je goed zo?"

"Nee... ik... bed!" bracht Esther uit.

"Sean, help even!" maande Chris de nu lijkbleke aanstaande vader.

"Is het... is het nu echt zover?" stamelde hij.

"Ja, maar Esther wil liever in bed bevallen. Help me even haar daarheen te brengen, wil je?"

Sean slikte moeilijk, maar deed wat dr. Randall hem vroeg. Samen installeerden ze Esther op bed, en aan haar ingespannen persen zag je dat de ontknoping nu werkelijk niet lang meer op zich zou laten wachten. Chris moedigde haar aan, en Sean legde een bemoedigende hand op haar arm, maar tot vier keer toe schudde Esther hem af.

"Hoepel op, rotzak! Het is tenslotte jouw schuld dat ik hier lig!" hijgde ze verwijtend.

"Maar ik..." begon Sean onthutst, doch Esther gilde: "Uit mijn ogen, jij, pestvent! Rotzak!"

Sean deinsde achteruit. Hij slikte moeizaam, en liep toen maar naar de deur.

"Sean!" zei Chris gebiedend."Ik heb je hulp dadelijk nodig. Blijf hier!"

"Maar Esther zegt zelf..." begon Sean met een door tranen verstikte stem. "Ze houdt niet meer van me, vast. Zoiets heeft ze nog nooit gezegd, zelfs niet tijdens de felste ruzie..."

Chris zuchtte. "Sean, Esther is op het moment helemaal gefixeerd op die baby die eruit moet. En na een dag als vandaag is het niet zo gek dat ze dan eens uit haar slof schiet als ze uit haar concentratie gehaald wordt. Dus trek het je niet aan, en laat haar met rust. Als de baby er is, is alles weer koek en ei, dat beloof ik je."

Sean trok zich dus maar terug bij de deur, vanwaar hij gespannen het verloop volgde. Maar o, wat ging het langzaam...

"Ik zie het hoofdje," meldde Chris. "Nou voorzichtig doorzetten, Esther! Door de pijn heenbijten; er zit niets anders op."

En Esther hijgde, kreunde, huilde op het laatst, maar uiteindelijk glibberde het natte babylijfje eruit.

Ontroerd tilde Chris het op en legde het op Esthers buik. "Een pracht van een dochter, Es!"

Met zachte, geroutineerde bewegingen maakte ze de luchtwegen van het nieuwe mensje slijmvrij en bond ze de navelstreng af. Dat laatste zinde de kleine duidelijk niet, want ze begon te huilen. Eerst met zachte kreetjes, maar geleidelijk aan sterker.

Esther streelde het hoofdje. "Ja, huil maar even, jij. Het is me ook wat, zo´n bevalling..." De tranen stonden in haar ogen, en ze wenkte Sean om ook kennis te komen maken met zijn dochter. Aarzelend kwam de nieuwbakken vader dichterbij en streelde voorzichtig met één vinger over het kopje.

Met vochtige ogen stond Chris het tafereeltje te bekijken. Voor dit moment waren vrouwen bereid maandenlange ongemakken en urenlange pijn te verdragen... Ze genoot altijd intens van deze ogenblikken, al schrijnden ze ook. Zou zijzelf, ooit...? Ach, Tom... Ze slikte.

"Zo, zal ik even kijken of ze helemaal in orde is?" zei ze zacht, en tilde de kleine Maguire op. Haar oog viel op Esthers buik. Die was niet zo slap als hij zou moeten wezen. Het zou toch niet...? Ze fronste. Maar nu eerst de kleine nakijken.

Sean hield al haar bewegingen nauwlettend in het oog, en na een paar minuten kon Chris de baby in zijn armen leggen met de verzekering dat ze zo gezond als een visje was.

"Hoe gaat ze eigenlijk heten?" vroeg ze nieuwsgierig.

"Sara Katelyn," antwoordde Sean plechtig. "Sara Katelyn Maguire."

"Prachtige naam," stemde Chris met hem in, en glimlachte naar Esther. "Goed, Sean, als jij de kleine Sara Katelyn nu eens gaat wassen? Lauw water, geen zeep. En dan een luier om en aankleden; lukt dat, denk je?"

"Een luier?" schrok Sean. "Hoe moet dat?"

Chris lachte. "Ga de gebruiksaanwijzing maar bestuderen, dan leer je het vanzelf. Oefening baart kunst!"

Alsof zijn dochter van kraakporselein was, zo voorzichtig droeg Sean haar weg. Chris lachte erom, maar Esther slaakte een zucht.

"Chris, het klinkt gek, maar het lijkt wel of er nog wat in mijn buik zit. Het spartelt daarbinnen."

Chris zuchtte en bekende: "Ja, het viel mij ook op toen ik Sara op je buik legde. Ik denk dat we er rekening mee moeten houden dat... "

Ze maakte haar zin niet af, maar betastte en beluisterde Esthers buik aandachtig. En knikte toen.

"Het spijt me, Esther, maar je bent nog niet helemaal klaar. Het gebeurt weleens dat een tweede kindje zich als het ware achter de voorste verstopt, en dat is heel moeilijk op te merken van buitenaf. Ik had het nog nooit meegemaakt, maar dit is dan de eerste keer. Je krijgt er direct nog een kind bij; het is een tweeling!"

Esther werd bleek. "Maar hoe moet het dan als dat ook een meisje is? We hebben alleen nog een jongensnaam!"

"Daar heb je nog wel even bedenktijd voor," kalmeerde Chris haar. "Eerst zien dat nummer twee eruit komt."

"Moet ik dan weer door al die weeën heen?" vroeg Esther geschrokken.

Maar Chris schudde haar hoofd. "Alleen het persen. Maar je zult zien dat dat een stuk gemakkelijker gaat, nu Sara de boel al opgerekt heeft."

Chris controleerde de ligging van het tweede kindje. Het zag er goed uit; hopelijk bleef het zo. Toen liet ze zich op de rand van het bed zakken en pakte Esthers hand.

"Esther, het spijt me echt dat ik dit bij al die contrôles over het hoofd gezien heb."

Maar Esther giechelde ondeugend. "Geeft niet, Chris. Ik geloof dat ik het eigenlijk zelfs verschrikkelijk leuk vind! Twee baby´s in één keer! Dat is weer eens wat anders. Maar ik ben wel benieuwd naar Seans gezicht als je het hem zo dadelijk vertelt!"

En zo vond Sean twee giechelende vrouwen in de echtelijke slaapkamer toen hij daar terugkeerde met de kleine Sara onhandig op de arm.

"Wat lachen jullie?" vroeg hij argwanend.

"Niets," zei Chris onschuldig. "Kom, geef je dochter eens aan je vrouw! Die heeft haar onderhand al bijna een half uur niet gezien."

Sean deed wat ze vroeg, en daarna duwde Chris hem op een stoel neer.

"Sean, luister eens. Sara had nog een verrassing voor ons in petto: ze heeft ongemerkt een verstekeling meegenomen."

Sean staarde haar vol onbegrip aan.

"Soms gebeurt het bij een tweeling dat het ene kind zich achter het andere verstopt. En dat hebben deze twee ook gepresteerd. Jullie krijgen er zo meteen nog een kindje bij: het is een tweeling!"

"W...w...wat?!" stamelde Sean. Hij haalde in wanhoop zijn handen door zijn haar. "Maar... maar... hoe kan dat? Dat kan niet eens; we hebben maar één wieg!"

"Da´s voorlopig geen probleem," stelde Chris hem gerust. "In de baarmoeder lagen ze ook met z´n tweeën, en dat is veel krapper. Dus de eerste tijd kunnen ze ook wel samen in één wieg, tot jij een tweede getimmerd hebt."

"En... en... maar..." Sean was er nog niet klaar mee, maar Esther legde haar hand op Chris´ arm. "Ik geloof dat de tweede eraan komt," klonk het benauwd.

Chris legde Sara weer in Seans armen en liet hem maar even bekomen van de schok. Zelf concentreerde ze zich op Esther. Dit tweede kindje ging inderdaad veel vlotter; binnen een kwartier lag het op Esthers buik.

"Nog een meisje," hijgde Esther. "O hemel, nou moeten we nog een naam bedenken!"

Chris lachte haar toe. "In elk geval gefeliciteerd, zou ik zeggen!"

Het kindje begon meteen te huilen, en na het onderzoek stuurde Chris Sean weg met zijn tweede dochter om haar te wassen en aan te kleden.

"Zeg Chris," steunde Esther op dat moment, "het zijn er toch geen drie, hè? Ik heb alweer persdrang!"

Snel betastte Chris haar buik, en stelde haar gerust. "Nee hoor. Het blijft bij twee. Dit is de nageboorte, geen derde kind!"

Die nageboorte ging vlot, en Esther pufte: "Gelukkig maar, want drie tegelijk is me toch wat teveel. Zoveel armen heb ik niet."

Toen alles opgeruimd en verschoond was, en de nog wat verbijsterde Sean bij zijn drie vrouwen op bed gekropen was, keek Chris weer eens op de klok. Bij elven was het.

"Sean, zou ik even van de radio gebruik mogen maken?"

"Tuurlijk, doc. Hij staat op de veranda."

Chris liet het jonge gezin dus even alleen, en ging op zoek naar de radio. Na enig zoeken vond ze hem, en ze stelde af op de radiotelefoon. Ze wilde Geoff even bellen. Ze voelde er weinig voor om nu nog naar Coopers Crossing te rijden en morgen om half zes alweer in het vliegtuig te zitten voor de afgelegen clinic in Yara Yara. Misschien dat Geoff of David dat van haar konden overnemen, dan zou zij hier wel blijven slapen en morgen bij daglicht terugkeren.

Ze hoorde de telefoon in huize Standish overgaan, maar er werd niet opgenomen. Zouden ze al naar bed zijn? Of misschien waren ze in de pub blijven hangen, dat gebeurde ook weleens. Ze verbrak de verbinding en vroeg een gesprek met The Red Lion aan. Vic nam op.

"Red Lion."

"Hallo Vic, met Chris. Zeg, is Geoff misschien bij jullie? Of anders David?"

"Ja, momentje, doc."

Vaag hoorde ze dat Vic Geoff riep.

"Hai Chris, wat is er?" hoorde ze Geoff een ogenblik later vragen. "Alles goed?"

"Uitstekend. Alleen bleken het er twéé te zijn. Maar alles is goed gegaan."

"Je meent het..." bracht Geoff uit.

"Ja, ik meen het," zei Chris laconiek. "Maar goed, dat nieuws verspreidt zich gauw genoeg, neem ik aan. Even wat anders: als ik nu nog terugkeer naar Coopers Crossing ben ik op z´n vroegst om half twee terug. En dan morgen om half zes weer in het vliegtuig... Bovendien rijd ik niet graag in mijn eentje door de Outback in het donker. Zou David of jij die clinic kunnen overnemen?"

"Eh..." Geoff dacht even na over wat er morgen op zijn programma stond. "Beetje lastig waar het mij betreft. Wacht even, ik vraag David."

Chris hoorde wat gemompel waar ze niet uit wijs werd. Maar toen kwam Geoff weer helder door: "Het is in orde. David neemt voor je waar. Geniet jij maar even van je nachtrust; dan zien we je in de loop van de dag wel weer verschijnen!"

"Nachtrust nog wel! Met twee pasgeboren baby´s onder één dak?! En jullie maar fijn de bloemetjes buiten zetten!"

Ze hoorde Geoff lachen. "Ja, maar we hebben dan ook een heel speciale gast: een Flying Doctors-toeriste!"

"Een wàt?" vroeg Chris verwonderd.

"Je zult haar nog wel ontmoeten. Nou, welterusten en tot morgen!"

Er klonk een klik en hoofdschuddend legde Chris de microfoon neer. Wat die nu weer hadden...

Ze ging nog even terug naar Sean en Esther. Maar ze was nog niet binnen, of Sean kondigde al aan: "Doc, kom eens gauw kennis maken met uw naamgenoot! Christy Elizabeth Maguire!"

Hij nam de jongste baby (uit praktische overwegingen in een andere kleur gekleed dan haar zusje Sara) en legde die onhandig in Chris´ armen.

"Nee toch..." zei Chris getroffen.

Maar Esther knikte. "Jawel. En we wilden ook vragen of je haar peettante wilt zijn."

Chris schudde haar hoofd. "Over het algemeen begin ik daar niet aan, maar in dit geval... Ja, dit is wel heel bijzonder. Goed, ik wil haar peettante wel zijn," stemde ze tenslotte toe, en kuste de kleine Christy op haar voorhoofdje.

"Ik zou jullie alleen heel dankbaar zijn," ging ze toen verder, "als jullie voor die peettante nog ergens een bed of een matras over hadden. Ik hoef pas morgen in Coopers Crossing terug te zijn, en dan hoef ik ook niet in mijn eentje ´s nachts door de Outback te rijden."

"Natuurlijk, Chris. Sean, breng haar even naar het gastenverblijf. En vergeet niet om lakens mee te nemen!"

En zo lag Chris een half uurtje en een frisse douche later in het wat kille logeervertrek.

"Het was me het dagje wel," mompelde ze nog voor ze insliep.

xxxxx

"Jongens, nog een laatste toast voor we op huis aangaan," kondigde Geoff aan toen hij bij hun tafel terugkwam. "Bij de Maguires is vanavond een tweeling geboren, hoewel er maar één kind verwacht werd. Maar Chris meldde zojuist dat alles goed is gegaan, dus dat is wel een dronk waard!"

De verbaasde kreten en gelukwensen waren niet van de lucht, en Kate mopperde voor de vorm tegen Geoff: "Zie je nou? Dat heb ik nou weer gemist door dat saaie spreekuur van jou! Chris had mijn hulp vast harder nodig!"

De dronk werd uitgebracht, en Kate, Emma en DJ probeerden meer bijzonderheden van Geoff los te krijgen. Maar die wist zelf ook niet veel.

"We moeten ze maar gauw eens opzoeken dan," vond Kate. "Een tweeling, dat komt niet vaak voor in deze contreien!"

David grinnikte. "Een nieuwe toeristische attractie dus," zei hij zacht tegen Annika. "Je ziet het: zo snel vergaat je roem. Zodra er wat nieuws opduikt..."

DJ zag hen lachen en keek donker van de één naar de ander. Men begon op te staan en elkaar goedenacht te wensen.

"Zal ik je even wegbrengen?" bood hij aan voordat David die kans voor zijn neus zou wegkapen.

Maar Annika schoot in de lach. "Waarheen? Naar mijn kamer? Die vind ik zelf nog wel, hoor! Ik logeer hier in de pub, dus..."

David probeerde duidelijk een grijns te verbergen, en DJ keek bepaald beteuterd. "Nou ja, ´t was maar een idee..."

"Welterusten," werd er nu aan alle kanten gewenst, afgewisseld met: "Bedankt voor de gezellige avond!"

DJ en David waren de laatsten van de groep die de pub verlieten, en moe maar voldaan ging Annika de trap op naar haar kamer. Haar eerste dag in Coopers Crossing was uiterst vruchtbaar geweest!

Maar nauwelijks was de buitendeur achter de beide heren dichtgevallen of DJ stond stil. "Als je maar weet dat ze morgen voor mij is! Jij bent toch de hele dag weg voor die clinic. Net goed!"

David haalde zijn schouders op. "Ik denk dat Emma gelijk had. Noch jij, noch ik kunnen enige rechten op haar laten gelden. Laat haar dus maar rustig haar eigen bezigheden kiezen. Dan zien we wel wat ze beslist. Welterusten."

Hij stak zijn handen in zijn zakken en wandelde door de koele avondlucht naar de zijstraat die naar zijn huis leidde. DJ bleef echter nog even op de veranda staan, en mompelde broeierig: "Dat zullen we inderdaad nog weleens zien! Medische graad of niet, dat onrecht moet nou maar eens de wereld uit!"

(wordt vervolgd)