Deel 5:

Dromen

.

Het was een stille dag. Geoff en Kate waren naar een ongeval ergens midden in de bush; een auto die uit zichzelf was gaan rijden. Gelukkig was het stel dat erin gezeten had zo goed als ongedeerd gebleven. Een wonder in zichzelf: de vrouw was hoogzwanger nota bene. Chris was met een patiënte naar Broken Hill, DJ hield op de basis de boel in de gaten – en te oordelen naar de housemuziek die er klonk toen hij er straks even binnenliep was het daar ook niet bepaald druk – en hier, in het ziekenhuis, gebeurde ook al helemaal niets vandaag.

David zuchtte maar eens. ´Het is ook altijd hollen of stilstaan hier.´ Een grimas. Nou ja, laten we eerlijk zijn, dat houdt het avontuurlijk. Een baan van negen tot vijf had zeker voordelen, maar zoiets zou zeker minder uitdaging bieden. Bovendien: als arts had je nu eenmaal rare werktijden. En werken bij de RFDS was immers altijd zijn droom geweest? Daar hoorde "hollen en stilstaan" natuurlijk gewoon bij. Stilte voor de storm wellicht.

Hij rekte zich eens en pakte zijn pen weer op. Administratie. Rotklus, maar het hoorde er nu eenmaal bij. En dan toch liever in rust, dan tussen allerlei hectische bedrijven door.

Hij werkte weer een tijdje consciëntieus verder. Als hij zat te dromen kwam het nooit klaar.

Tot hij bij het dossier van Emma McNeill kwam.

Emma. Niet McNeill, maar Patterson. Hoe zou ze eigenlijk van haar meisjesnaam heten?

Afwezig stak hij de pen in zijn mond, steunde zijn kin in zijn handen en droomde even weg. Emma. Met haar stralend blonde haren, die zo heel heldere ogen, de vrolijke lach, dat prachtig ranke figuurtje, gracieus als een witte zwaan... In gedachten sloeg hij zijn armen om haar middel en wervelde met haar in het rond. Ze lachten, alle twee. Zorgeloos en blij. Emma...

Haastige voetstappen die langs het kantoortje kwamen wekten hem ruw uit zijn dagdromerij. Maar er gebeurde niets; niemand kwam hem roepen. En hij zuchtte maar weer eens.

"Dromer die je bent," berispte hij zichzelf.

´Maar dromen over haar kan toch geen kwaad?´ protesteerde een klein stemmetje in zijn binnenste.

"Nee," antwoordde hij zichzelf. "In de zin van: ´haar kwaad berokkenen´ kan het inderdaad geen kwaad. Maar voor mezelf wel. Niet bepaald bevorderlijk voor mijn broodnodige voornemen om haar uit mijn hoofd te zetten. Emma is niet voor mij, hoe graag ik dat ook zou willen. Emma hoort bij Sam."

Een zucht. Beter verder werken. Werk gaf afleiding. Niet aan Emma denken.

Hij boog zich weer over het dossier van die Emma McNeill. Maar het wilde niet erg. Er zat een rare, weeë pijn in zijn borst, die hem het ademhalen bemoeilijkte. Een hartaanval? Niet waarschijnlijk, tenzij je het in figuurlijke zin opvatte natuurlijk. Emma die – niet eens volledig bewust – een zeer succesvolle aanval op zijn hart gepleegd had. Hij was weleens eerder verliefd geweest. Zelfs al eens afgewezen door een meisje. Maar de pijn die hij toen gevoeld had was niets vergeleken met wat hij nu doormaakte. Meer gekwetste trots dan wat anders, besefte hij nu. Zijn verlangen naar Emma daarentegen was zo allesoverheersend, zo overweldigend, dat heel zijn wezen naar haar trok. Het deed gewoon lichamelijk pijn. Hij wilde haar zien, hij moest haar zien, haar bij zich weten; als het niet anders kon, dan maar clandestien...

Er klonken stemmen bij de balie. Sally, een verpleegster die hier ongeveer gelijk met hem gekomen was, was blijkbaar in een twistgesprek geraakt met een bezoeker. Bezoekster, zo te horen.

Hij stond op. Beter maar even kijken wat er aan de hand was.

"Ik heb u al gezegd: ik wil de dokter spreken!" klonk de lichtelijk geaffecteerde stem van de bezoekster toen hij de deur opende. Hij fronste. De stem kwam hem vaag bekend voor, maar hij kon er zo geen gezicht bij bedenken. Nou ja, hoeveel nieuwe mensen had hij ook niet ontmoet de afgelopen weken?

"Mevrouw, gaat u nu eerst maar even zitten," suste Sally haar. "Dan noteer ik even uw gegevens, en dan zal ik zien of de dokter beschikbaar is."

"Maar ik wil hem nu spreken!"

De stem was bekend. Absoluut. Zijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand, en bovendien: even aan die saaie administratieve werkzaamheden ontnappen was nooit weg. Dus hij kwam uit het kantoortje tevoorschijn en vroeg: "Wat is er aan de hand, zuster?"

De jongere en de oudere vrouw wendden zich naar hem om. En langzaam werden zijn ogen groot van verbazing. Want daar, zwaaiend met een oude houten wandelstok, en uitgedost in een afschuwelijke bloemetjesjurk, een naar paars neigende grijze pruik met grove pijpenkrullen en een brilletje met ronde glazen, stond Emma! Emma, de vrouw van zijn dromen!

Ze beet op haar lip en keek ondeugend naar hem op. "Dag dokter," zei ze met dat gemaakte stemmetje.

Een lach trilde door in haar stem. En ook David had de grootste moeite zijn gezicht in de plooi te houden terwijl Sally hem argeloos meedeelde dat mevrouw een dokter wenste te zien; had hij misschien even een momentje voor haar?

"Natuurlijk. Komt u maar, mevrouw." Hij strekte uitnodigend een arm naar haar uit. Overdreven hinkend kwam ze om de balie heen. Hij bood haar hoffelijk een arm op weg naar de onderzoeksruimte, en de hemel zij dank ging Sally verder met haar eigen bezigheden. Hij had het gevoel alsof hij ieder moment in een onbedaarlijke proestbui uit zou kunnen barsten. Even volhouden tot ze in de onderzoekskamer waren – al zouden zijn lippen tegen die tijd wel aan flarden zijn. Maar Emma, Emma aan zijn arm... Haar aanraking, haar warmte, haar geur...

Nauwelijks was de deur achter hen dichtgeslagen of ze lagen samen in een deuk. Emma klemde zich aan hem vast en huilde bijna van de lach. "Dat gezicht van jou...!" bracht ze uit.

David gaf geen antwoord. Hij lachte alleen maar. Hij lachte geluidloos en gelukkig: hij had Emma in zijn armen! En voor hij wist wat hij deed boog hij zich naar haar toe en kuste haar. Een kus gretig van wanhoop, van verlangen. En Emma had geen weerstand: ze sloeg haar armen om zijn nek en trok hem dichter tegen zich aan. Hij kuste zo heerlijk, zo hevig... hoe kon ze een dergelijke passie weerstaan? Ze probeerde het maar niet eens. Ze wilde het niet eens proberen; haar verlangen naar hem was gewoon te groot, te overweldigend voor rationele overwegingen. Een kus, diep, dieper dan ze ooit had durven gaan bij deze verboden liefde...

Toch was zij het die uiteindelijk terugtrok. Ze keek op in dat lieve gezicht. Zijn ogen, zo mooi, zo diep, zo donker... zo vol verlangen. Ze smolt onder zijn blik, en nestelde zich tegen zijn borst. Hij hijgde nog licht.

"Ik moest je gewoon even zien," verklaarde ze kleintjes. "Ik hield het gewoon niet meer uit van verlangen..."

Hij streelde haar rug. Had hij daarnet niet precies hetzelfde gevoeld?

"Het is alleen zo moeilijk," vervolgde ze op de rand van tranen. "Iedereen kent elkaar hier, iedereen houdt iedereen in de gaten... Ontluikende liefdes zijn wel het meest geliefde onderwerp in de dorpspraat hier. Vooral de oude tantes zien heel veel verliefdheden die er niet eens zijn. Stel je voor dat...?"

Hij zweeg. Het was iets dat hij zich ook terdege gerealiseerd had. Als zijn "relatie" met Emma ooit aan het licht zou komen was zijn reputatie als arts in het district wel voorgoed naar de haaien. En Emma´s huwelijk waarschijnlijk ook. En ondanks zijn eigen verlangens wilde hij toch niet verantwoordelijk zijn voor een eventuele echtscheiding. Dat zou hij zichzelf nooit vergeven. Als Sam nu een woeste bruut was, was het nog wat anders. Maar het was overduidelijk dat Sam van zijn vrouw hield. En naast haar liefde voor hem – of was het van haar kant misschien toch een voorbijgaande verliefdheid? – hield Emma toch ook van Sam. Daar mocht hij niet tussen komen. Onder geen beding.

Ze huiverde in zijn armen; hij koesterde haar. "Stel je voor dat...?" begon ze opnieuw, maar ook deze keer maakte ze haar zin niet af.

Hij duwde haar een beetje van zich af. Afstand scheppen. Je verstand gebruiken. Niet naar je lichaam luisteren. "Heb je je daarom zo toegetakeld?" Hij schudde zijn hoofd. "Je moet wel wanhopig geweest zijn; je ziet er echt niet uit!"

Een verwarde, onzekere blik.

Niet toegeven... Hij liet haar los en monsterde haar van top tot teen. Zijn ogen bleven haken aan de rare schoenen die ze aanhad. Ze pasten totaal niet, zowel qua maat als qua stijl. En om haar ene voet zat een rommelig verband.

"David?" klonk het kleintjes.

Hij schudde zijn hoofd. En ze slaakte een mismoedige zucht. "Ach ja, je hebt natuurlijk gelijk. Het was ook stom om hier te komen." Ze draaide zich om en hinkte naar de onderzoekstafel.

David keek haar bevreemd aan. "Hé, je hoeft nu geen toneel meer te spelen, hoor. Niemand die je ziet hier."

Ze gaf geen antwoord, maar ging op de onderzoekstafel zitten.

"Ik bedoel gewoon," legde hij uit terwijl hij naar haar toe kwam, "dat je in die rare vermomming veel meer de aandacht trekt dan wanneer je hier gewoon als Emma Patterson binnen stapt. Nu zal het halve dorp dagenlang lopen te gissen wie die vreemde dame was die naar het ziekenhuis ging vanmiddag."

Hij zette voorzichtig het brilletje af en legde zijn handen om haar gezicht. Ze keek hem zo geslagen aan; hij kon het niet aanzien dat ze ongelukkig was. "Je bent zo lief, jij..." mompelde hij teder, en kuste haar nogmaals, tot er weer een waterig lachje op haar gezicht verscheen. "Zo lief. En zo heerlijk impulsief..."

Zijn vingers gleden door de pijpenkrullen. "Hoe kom je aan die malle kleren eigenlijk? Dit is toch niet jouw zondagse outfit, hè?"

Ze giechelde. "Welnee. Ik was laatst aan het snuffelen op de zolder van de garage. En daar vond ik een verkleedkist. Die zal mijn oom Hurtle daar wel hebben neergezet; de garage was vroeger van hem. In elk geval had ik er een heerlijke tijd mee. Ik stelde me voor hoe mijn oom eruit zou zien in de kleren en de pruiken die ik vond. En toen ik vanmiddag dus naar een mogelijkheid zocht om jou ongemerkt weer eens te zien, herinnerde ik me die kist ineens weer. Het idee alleen al om me zelf in die kleren uit te dossen was zo verleidelijk dat ik het ook maar prompt deed. Maar toen ik me verkleedde, zakte ik met mijn voet door de planken; de vloer is nogal vermolmd daar. Nou ja, toen had ik gelijk een goede reden om naar de dokter te gaan natuurlijk. Heel gewoon toch, een nette oudere dame die naar de dokter gaat?"

Hij grinnikte. "Dus dat hinken was niet helemaal gespeeld?"

"Nee." Ze lachte. "Het was wel een beetje echt, ja."

"Een béétje?!" Hij genoot van haar. Haar lef, haar impulsieve ideeën, haar... gewoon, van haar zoals ze was. Hij lachte. "Nou, zal ik er dan maar even naar kijken? Dan kun je naar eer en geweten zeggen dat je hier niet voor niks bent gekomen."

"Als u dat wilt doen, dokter?" Weer dat bekakte gemaakte stemmetje, vergezeld van een erg ondeugende blik. Hij grinnikte maar weer eens, en begon het verbandje van haar voet te wikkelen.

Het viel mee gelukkig. Een behoorlijk schaafwond: niet ernstig, wel pijnlijk, zeker als je van die foute schoenen aan hebt die er steeds tegenaan schuren. En haar enkel was vaaglijk blauw en wat opgezet.

Onderzoekend gleden zijn vingers over het gewricht. Het zou wel meevallen, maar... Nee, even niet aan haar denken als Emma nu... Hij was de arts en zij de patiënte. Niets anders.

Hij sloot een moment zijn ogen. Bepaald gemakkelijk maakte ze het hem niet: ze streelde door zijn haren op een manier dat hij het uit zou willen schreeuwen van verlangen. "Emma, alsjeblíeft...!" fluisterde hij gekweld.

Ze lachte zachtjes. "Ja, dokter."

De schaafwond ontsmetten, de slechts lichtjes verzwikte enkel verbinden... Ze liet hem zijn gang gaan nu, en gek genoeg was dat toch ook weer niet wat hij wilde. Toen het verbandje op zijn plaats zat, dwaalden zijn handen dus af, langs haar been omhoog. Ze giechelde ondeugend.

"Wat heb je er eigenlijk onderaan? Een korset? Een lange onderbroek?"

Emma moest ontzettend lachen en sloeg de lange rok omhoog. "Nee hoor. Kijk maar!" Ze toonde haar mooie slanke benen, met de broekspijpen van haar dagelijkse overall opgerold tot op de knie.

David smoorde een schaterbui. "Je bent onverbeterlijk, jij!" Hij kon het niet laten: hij nam haar weer in zijn armen. Verboden of niet, het was en bleef een heerlijke sensatie om haar te kussen. Haar nabijheid, heel haar wezen wekte zo´n onbedwingbare passie in hem op, een zo onmetelijk verlangen naar... Good gracious, hij wilde haar, hij wilde haar nu...!

Maar ineens deinsde hij geschrokken achteruit. Er werd aan de deur geklopt!

"Ja?" riep hij, enigszins buiten adem. En Emma zette gauw haar brilletje weer op.

De deur ging open en Sally keek nietsvermoedend om de hoek. "Dr. Ratcliffe? Er is net gebeld vanaf de basis. Of u even kunt komen."

Hij knikte, zo professioneel als hem op dit moment – met de hormonen die door zijn lijf raasden – mogelijk was. "Ja, is goed. Ik kom eraan. Ik ben bijna klaar met mevrouw hier."

Sally verdween weer, met nog een bevreemde blik op de patiënte. Ze zou toch niets vermoeden?

"Je hebt lippenstift op je wang," merkte Emma duister op.

Hij veegde erover heen. "Weg?"

"Kom hier. Ik maak het wel even schoon." Ze boende over zijn wang met de mouw van haar jurk. "En laten we alsjeblieft hopen dat het haar niet opgevallen is..."

Hij liet met zich doen, en leunde voorzichtig tegen haar aan. Haar voelen, haar nabijheid, om die twee dingen cirkelde zijn ganse heelal op het moment.

Ze sloeg haar armen om hem heen. Troostend bijna. "Toch maar proberen het weer te begraven, hè?" zei ze uiteindelijk triest.

Hij knikte. Zijn hart schreeuwde dat begraven wreed was. Hij probeerde niet te luisteren. Gelukkig dat er een paar drukke weken aan zaten te komen. Dat zou het gemis wellicht wat draaglijker maken: Geoff en Kate zouden nu toch definitief gaan trouwen, en daarna op huwelijksreis. En in die tijd zou hij met Chris samen de basis moeten runnen. Het idee alleen al gaf spanning; Chris en hij lagen elkaar vooralsnog niet zo erg. Hij had nog steeds het idee dat ze alleen maar kritiek op hem had; dat ze hem eigenlijk liever kwijt dan rijk was. Kate leek één lijn te trekken met Chris. Debbie was hem niet onsympathiek, maar die ging veelal haar eigen weg en had niet veel contact met de rest van het team. En hoewel DJ en Paula min of meer van zijn eigen leeftijd waren, ervoer hij hun gedrag vaak als zo puberaal dat hij zich mijlenver van hun leefwereld verwijderd voelde. Geoff was eigenlijk de enige bij wie hij zich echt op zijn gemak voelde. Maar Geoff zou nu twee weken weg zijn. Nou ja, en dan had je Sam natuurlijk. Sam, met wie hij aan de ene kant graag vriendschap wilde sluiten vanwege Emma. Sam, op wie hij aan de andere kant zo stikjaloers was. En hij kon met zichzelf redeneren wat hij wilde, dat gevoel liet zich niet wegdrukken. Met als gevolg dat hij niet goed wist hoe zijn houding te bepalen tegenover Sam. Wat nogal wat spanning meebracht in hun omgang.

Hij slaakte een zucht. Wat hij zich ook voorgesteld had van het werken bij de Flying Doctors, toch zeker niet zo´n problematisch sociaal leven...

"Hé, wakker!" Emma schudde hem zachtjes door elkaar. "Je droomt met open ogen, dokter!

Een flauwe glimlach. "Sorry. Je hebt gelijk: we kunnen het beter maar weer proberen te vergeten." ´Zolang als het gaat,´ voegde hij er in stilte aan toe.

Hij hielp haar van de onderzoekstafel af. Emma pakte de wandelstok en schoot weer in die vreselijke schoenen. Even nog legde ze een hand tegen zijn wang. "Je bent lief."

Een laatste, tedere kus; toen hinkte ze voor hem uit de kamer uit.

David leunde tegen de tafel en verborg zijn gezicht in zijn handen. Waarom?! Waarom was het toch allemaal zo moeilijk? Zo onmogelijk?! Hij hield dit niet uit! ´Emma... Emma!´ kreunde het in hem.

Emma haalde eens diep adem toen ze weer buiten in de warme zon stond. Ze wilde hem geen pijn doen. Maar ze zag hoe alleen haar nabijheid hem al kwelde. En toch kon ze zich er niet toe brengen om zijn liefde op te geven. Hij gaf haar iets dat ze in haar relatie met Sam op het moment node miste. Was het warmte? Liefde? Geborgenheid? Hopeloos verlangen? Ze wist het niet. Ze wilde het ook eigenlijk niet weten. Het zou het begin kunnen zijn van een definitieve breuk met Sam. En daaraan wilde ze – ondanks haar gevoelens voor David – gewoon niet eens denken. Te bedreigend. Te gevaarlijk...

Vlug keek ze om zich heen. Er was niemand in zicht. Gauw die rotschoenen uit; zo deed haar voet in elk geval minder pijn. En naar huis – eh, de garage. Kon ze de rest van de dag weer haar zonden overpeinzen.

Nog lichtelijk hinkend liep ze de oprit van het ziekenhuis af. Maar nog voor ze de straat bereikt had klonken er rennende voetstappen achter haar. Het was David.

Hij lachte een beetje verlegen. "Ik moet toch ook die kant uit," verklaarde hij. "Zou ik mevrouw misschien mijn arm ter ondersteuning mogen aanbieden?"

Ze giechelde. "Is dat nodig?"

Hij glimlachte ondeugend. "Niet echt. Maar het is een mooie smoes om je nog even aan te raken."

Emma keek vlug om zich heen. De straat lag verlaten in de blikkerende morgenzon. Als er niet iemand achter de gordijnen zat... "Nou, vooruit dan maar."

Ze schuifelden over de stoep, het laatste moment van hun samenzijn eindeloos rekkend.

"Ik moet hierin," kondigde Emma aan toen ze bij de laatste zijstraat voor de garage waren gekomen. "U moet rechtdoor, geloof ik, hè? Hartelijk dank voor uw hulp, dokter." Ze bedwong een grinnik.

"Het was me een genoegen," boog hij met een geamuseerde glinstering in zijn ogen. "Tot de volgende keer, mevrouw!"

Grinnikend liep ze de straat in, om via het stille achterpad onopgemerkt de garage te bereiken. Ze voelde Davids ogen nog even in haar rug, maar ze besloot sterk te zijn en niet meer om te kijken nu.

Op het omheinde veldje achter de garage trok ze eerst de pruik van haar hoofd, wurmde zich uit de jurk, en zo was het een heel gewone Emma Patterson die – weliswaar nog op blote voeten en met een bundeltje kleren onder de arm – van achteruit weer de garage binnen wandelde.

Nauwelijks had ze de kleren in Marty´s voormalige hokje gegooid en haar gympen aangetrokken, of DJ kwam de straat overrennen. Hij stuiterde de garage binnen, en begon een chaotisch verhaal tegen haar af te steken.

Met de armen over elkaar stond ze naar hem te luisteren. Nou ja, luisteren... Haar gedachten waren nog bij David: zijn aanraking, zijn kussen, zijn... De gedachte aan hem alleen al bracht een warme glimlach op haar gezicht. David...

Ze schrok op toen DJ eindelijk zijn mond hield. Waar had hij het eigenlijk over gehad? Een auto? "En wat is de bedoeling?" vroeg ze dus maar. Ze vond zelf al dat het tamelijk stom klonk nadat hij zo´n verhaal had staan afsteken. Ze was dan ook niet verbaasd over zijn verbijsterde gezicht: "Nou, dat je die auto gaat wegslepen."

Hij zag blijkbaar dat ze er niet met haar gedachten bijgeweest was: "Een auto die op een helling stond zonder de handrem erop. In een diepe rivierbedding terechtgekomen. Total loss waarschijnlijk."

Ze knikte. "Okay."

xxx

Die avond was ze gek genoeg alweer op weg naar het ziekenhuis. Bij dat ongeluk met die auto in de rivierbedding was ook een hoogzwangere vrouw betrokken. Alles wat zij en haar man bezaten had in die auto gezeten. En nu hadden ze zo goed als niets.

Emma voelde zich vreemd schuldig. Deze mensen waren alles kwijt wat ze hadden. En zij? Zij had alles wat haar hartje maar wensen kon. En meer dan dat: een huis, een farm, een garage, een fijne baan, en maar liefst twéé mannen die zielsveel van haar hielden. Terwijl deze Sheena en haar man...?

Op de terugweg was ze daarom even langs huis gereden. Het was niet ver om. Maar ze wist dat ze daar, weggestopt in een doos, de paar kleertjes had liggen die ze indertijd al gekocht had voor het kindje dat ze uiteindelijk verloren had. Die kleertjes lagen daar maar te liggen in die doos, te wachten op een kindje dat misschien wel nooit meer zou komen. Misschien maar beter ook; het moederschap sprak haar nog steeds niet bijzonder aan. Veel te gebonden.

Ze wist hoe Sam naar kinderen verlangde; dat had hij vanaf het allereerste begin al duidelijk gemaakt. Na de miskraam, die hem minstens zo aangegrepen had als haar, had hij er echter nooit meer over gesproken. Het leek wel alsof hij haar de tijd wilde geven, alsof zijn aandringen er de reden van geweest kon zijn dat het misgegaan was. Alsof hij wachtte tot zij er zelf over zou beginnen.

Ze huiverde. Hun sexleven had in eerste instantie ook op een laag pitje gestaan na het gebeurde. Dat was wel weer bijgetrokken, maar helemaal zoals vroeger – de spontaniteit die ze toen deelden – was het niet meer geworden. En op dit moment wist ze zelf niet eens wat ze wilde. Sam was en bleef haar echtgenoot. Haar minnaar. En hij was een vaardige minnaar, die haar onzinnig wist op te winden. Maar kinderen krijgen met hem was op een bepaalde manier onwerkelijk. Niet aan de orde. Vreemd.

En David? Zou hij...? Ze kreunde haast onder het verboden verlangen om hem daadwerkelijk als minnaar te leren kennen. Zoals hij haar wist op te winden in zelfs de meest gewone situaties...! Maar dat kon niet. Dat kon echt niet, dat wist ze best. En dat wist hij ook. Ze gingen nu al veel te ver eigenlijk; veel verder dan goed voor hen was.

Vreemd. Ze vroeg zich ineens af of David ook zo graag vader wilde worden. Bij Sam had ze soms het idee gehad dat hij dat zo verschrikkelijk graag wilde omdat het gewoon de volgende stap in hun relatie was: verkering, verloving, trouwen, kinderen. Natuurlijk wilde hij die kinderen beslist van háár hebben, daar twijfelde ze niet aan. Maar het zou haar niet verbazen als hij dan eigenlijk verwachtte dat zij voor alles op zou draaien. Gezien haar eerdere ervaringen met hem lag dat wel een beetje in de lijn van zijn doorgaans nogal conservatieve houding.

Dat leek haar toch niks voor David. Die leek haar meer zo´n vader die alles van zijn kinderen wilde meemaken. Die graag kinderen wilde hebben van de vrouw die hij zo liefhad gewoon uit liefde; niet omdat het de verwachte volgende stap in hun relatie was.

Ze zuchtte. Kinderen van David. Ze benijdde – nu al! – de vrouw met wie hij die liefde uiteindelijk zou delen. Kon ze maar...

Ze schudde zich. Nonsens. Liet ze zich liever even op die Sheena concentreren. Al sluimerde er een stiekeme hoop dat ze daar in het ziekenhuis toch ook nog een glimp van David zou opvangen.

Een nieuwe zucht. Waar was ze in vredesnaam mee bezig? Ontkennen had geen zin; daarmee hield ze alleen zichzelf voor de gek. Misschien moest ze alles maar gewoon laten komen zoals het kwam. Proberen er zo ontspannen mogelijk mee om te gaan. Wat kon ze anders?

Het bezoekuur was al begonnen toen ze bij de poort van het ziekenhuis kwam. Zo rustig als het er vanochtend geweest was, zo druk was het nu. Toch wat gespannen wandelde ze naar binnen. Tersluiks keek ze om zich heen. Geen spoor van David.

Daar was de balie. O help... Het was nog diezelfde zuster van vanmorgen die daar zat, die Sally! Ze zou haar toch niet herkennen?!

Met bonzend hart liep Emma naar haar toe. Ze moest toch even vragen waar die Sheena lag; ze kon kwalijk door de afdelingen gaan lopen dwalen.

Sally keek op toen ze voor de balie stond. "Hallo. Waarmee kan ik je helpen?"

Emma slaakte een heimelijke zucht van verlichting: geen blijk van herkenning. "Ik wilde graag even op bezoek bij die Sheena die vanmorgen dat ongeluk had gehad."

Sally knikte. "Kamer zes. Die kant op."

"Bedankt." Emma maakte dat ze wegkwam richting kamer zes, zo opgelucht was ze. Wellicht dat die Sheena haar gedachten even op een ander spoor kon zetten...

xxx

De bruiloft kwam met rasse schreden naderbij. Het feest zou – zoals gewoonlijk – in de pub gehouden worden, en Vic en Nancy hadden de handen vol aan het aanslepen van extra serviesgoed en dergelijke. Vanmorgen hadden ze zelfs argeloos passerende voorbijgangers als DJ, Emma en David gecharterd om een handje toe te steken.

DJ liep meer in de weg dan dat hij van nut was eigenlijk. Hij was nog altijd hyper aan het doen over het vrijgezellenfeest, waarvan hij vreesde dat het nooit zou plaatsvinden. Geoff leek er niet zo happig op te zijn, en wat is nou een vrijgezellenfeest zonder de aanstaande bruidegom? Voor zijn argumenten was Geoff immuun gebleken; nu was hij bezig de halve stad te strikken om hem te helpen Geoff over te halen.

David kwam binnen met een volgende doos vol glaswerk. Hij ontweek welbewust Emma´s ogen, en zette de doos op tafel met zijn rug naar haar toe.

De situatie was gevaarlijk, vond hij. Mrs. Buckley was vast zo´n tante die overal ontluikende liefdes zag die er helemaal niet waren; wat zou ze wel niet zien bij twee mensen waar die liefde er wel degelijk was!? Hij was ervan overtuigd dat één blik tussen Emma en hem voldoende zouden zijn voor deze dame om allerlei ongewenste conclusies te trekken. En daar had hij – hadden zij geen van beiden ook maar enige behoefte aan. Het was erg genoeg dat ze het zelf wisten.

Emma keek wel naar hem. Hij voelde het. Maar hij waakte er wel voor om zich om te draaien. Dat nooit!

Maar dat Emma hem met een blik wilde waarschuwen voor DJ´s praktijken kon hij natuurlijk ook niet voorzien. En voordat hij in de gaten had wat er gebeurde, was hij erin geluisd: DJ had hem zo ver gekregen dat hij Geoff zou ompraten om toch een vrijgezellenfeest te willen. De verantwoording lag nu geheel en al bij hem, verkondigde DJ nadrukkelijk. Hij moest zorgen dat het feestje er kwam.

Hij wilde nog protesteren, hij wilde nog steun zoeken bij Emma... Maar Emma had zich omgedraaid en was weggelopen. Zou ze...? Hij zuchtte. Er zat niets anders op. "Okay, ik zal het proberen," verzuchtte hij tenslotte.

Wat DJ prompt tot een nieuwe ADHD uitbarsting bracht.

xxx

Toen hij die middag dus met Geoff en Sam in het vliegtuig zat, op weg naar een clinic, moest hij van nood al zijn welbespraaktheid van stal halen om Geoff te overtuigen. Hij wilde niet afgaan tegenover DJ. Zijn sociale krediet in het dorp, en vooral onder zijn collega´s, leek toch al niet bijster groot; hij kon niet riskeren zijn image nog verder te beschadigen. Al moest hij daarvoor soebatten als Brugman bij één van de weinige mensen hier die hem doorgaans toch met normale vriendelijkheid bejegenden. Sam deed zo af en toe ook een duit in het zakje als hij uitweidde over ´degelijke types´ en zo; die wist blijkbaar ook het één en ander over dat feest. Aan Sams gezicht te zien zelfs meer dan Geoff. En zeker meer dan hijzelf. Waarom had hij zich in vredesnaam om laten praten om Geoff te bewerken?!

Maar het lukte. Uiteindelijk, héél uiteindelijk, gaf Geoff schoorvoetend toe. En David slaakte een zucht van opluchting. Hij was voorlopig weer even gered...

xxx

Toen ze vroeg in de avond op de basis terugkwamen, werden ze verwelkomd door DJ, die met een zware ijzeren ketting om zijn nek een raar verhaal afstak tegen ´slachtoffer´ Geoff. Sam moest erom lachen, maar David besteedde hoegenaamd geen aandacht aan zijn relaas. Want daar was ook Emma. Emma, die blijkbaar met DJ samen van alles had zitten plannen voor de bruiloft, en niet gemerkt had dat hij vlak achter Geoff aan binnen was gekomen.

Hij dronk haar in. En voordat hij wist wat hij deed, liep hij opzettelijk dicht langs haar heen, zodat zijn bovenlijf lichtelijk langs haar schouder scheerde.

Emma schoot haast recht. Ze wist onmiddellijk wie dat deed; ze had duidelijk de vonken voelen overspringen! Ze draaide zich naar hem om; een verholen lach, en een nog verholener verlangen straalden haar toe vanuit zijn ogen.

Maar zodra zijn ogen de hare ontmoetten, wendde hij de zijne af. Goeie help, dit werd echt te erg... Als hij nu niet stoïcijns doorliep, zou hij haar ten overstaan van iedereen grijpen en... en ontvoeren! Schaken!

Het idee was verleidelijk, maar hij wist dat het niet kon. Doorlopen vereiste een ongelooflijke zelfbeheersing, maar het lukte. ´Het kan niet,´ hield hij zichzelf voor. ´Het kan niet, het kan niet, het kan niet! Emma is niet van jou. En ook niet voor jou!´

Even vroeg Emma zich af waarom hij zo vlug verdween, zonder haar zelfs nog een blik waardig te gunnen. Maar ze begreep dat het wel zelfbescherming zou zijn. Ze kende het gevoel immers maar al te goed: soms overspoelden je gevoelens je zodanig dat je vreesde jezelf onmogelijk in de hand te kunnen houden. En het leek erop dat het alleen maar erger werd naarmate ze elkaar meer zagen.

Ze slaakte een zucht. Was die hele trouwerij maar voorbij, dan keerde de rust weer terug in de Crossing. Dan zou het zoveel makkelijker zijn om elkaar te ontlopen.

Nou ja, ontlopen... Niet dat ze dat echt wilde, maar... In elk geval dat ze niet gedwongen waren hun gevoelens te verbergen en plein publique. Het was al moeilijk genoeg enig decorum te bewaren als ze maar met z´n tweeën waren. Het verbaasde haar nog dat tot op heden niemand het van hun gezichten afgelezen had. Nou ja, wellicht hadden ze daar de op handen zijnde bruiloft voor te danken: de mensen van Coopers Crossing hadden wel wat anders aan hun hoofd op het moment...

xxx

De hele trouwerij liep anders dan verwacht.

Tijdens het vrijgezellenfeest kwam er een noodoproep, en Geoff, David en Sam vertrokken hals over kop naar de afgelegen Aboriginal nederzetting waar Sheena en haar man voorlopig onderdak hadden gevonden. Sheena´s baby was in aantocht, maar er waren dusdanige complicaties dat de vroedvrouw van de stam er toch voor de zekerheid liever een blanke arts bijhaalde.

Maar het duurde allemaal te lang. Veel te lang. Voor de baby, voor de moeder, maar ook voor Geoff. Hij zou nooit op tijd terug kunnen zijn voor zijn eigen bruiloft...

In de Crossing heerste een milde paniek, Kate was in alle staten, en DJ wist haar slechts gedeeltelijk te kalmeren door te beloven dat het huwelijk hoe dan ook door zou gaan.

´Hoe dan ook´ was een goede omschrijving. Toen Sheena´s baby eindelijk veilig en wel ter wereld gebracht was, restte Geoff niets anders meer dan Kate zijn jawoord te geven over de radio. Het was niet bepaald hoe hij het zich voorgesteld had, maar...

In de Crossing woonde ook Emma de vrouwelijke helft van de plechtigheid bij. Kate was half in tranen – ze kon zich zo voorstellen hoe die zich moest voelen. Als de dag van gisteren herinnerde ze zich Sam die de kerk uitsnelde toen er een noodoproep binnenkwam, precies op het moment dat zij aan oom Hurtle´s arm de kerk binnenschreed.

Ze slikte. Eeuwige trouw had ze Sam die dag beloofd. Wat was er van over? Kon ze nog met volle overtuiging zeggen dat ze trouw aan hem was? Met haar gedachten die steeds weer naar David dwaalden? Dat ongrijpbare verlangen? En... was Sam eigenlijk nog trouw aan haar? Hij was dol op haar; geen twijfel mogelijk. Maar hoe zat dat nou precies in Sydney? Hij was er nog altijd erg vaag over... Vager dan zij prettig vond. Wat was daar gebeurd? Had hij...?

Toch deed de ceremonie haar wat. Sam was wel niet lijfelijk naast haar – die stond Geoff bij ergens in de wildernis – maar ze wist dat hij wel naast haar hoorde. Sam en zij. Zij en Sam. Een twee-eenheid. Een belofte van eeuwige trouw. Die mag je niet zomaar breken. Er zat niets anders op: ze zou moeten vechten tegen die gevoelens die ze voor David had. Vechten met alles wat ze had. Hem niet meer zien. Hem uit haar leven bannen, hem niet meer de gelegenheid geven haar hart overhoop te halen. Dan zou hij haar vergeten op den duur, zoals zij hem zou vergeten.

Ze slikte moeizaam. Het besluit was goed, dat wist ze. Maar God, wat deed het pijn...

De zon stond al laag aan de hemel toen de Nomad die avond op het vliegveldje van Coopers Crossing landde. Sam manoeuvreerde het vliegtuig tot bij de hangar. En net toen ze begonnen met het uitladen van de spullen kwam er een witte auto aanrijden.

David gaf Geoff een por. Een grote, versierde witte auto, gevolgd door een paar andere. Wie erin zaten, daar hoefde hij niet naar te raden. Kate in de voorste auto natuurlijk, in vol ornaat. Ze zag er stralend en een beetje verlegen uit. Maar ook Emma stapte eruit. Emma! Een stralende Emma in een turquoise kleurige jurk die haar bijzonder goed kleurde. Emma!

Hij volgde Geoffs blik, die het sprookjesachtige figuurtje van zijn bruid indronk. Maar zijn ogen vonden Emma. Emma, wier ogen aan Sam vastkleefden. Sam. Haar man. Sam, die naar haar toekwam en haar in zijn armen nam. Haar kuste. En ze kuste terug. Niet zomaar een vluchtig kusje, maar echt. Het was de eerste keer sinds Sams terugkeer uit Sydney dat hij zo nadrukkelijk met dit beeld geconfronteerd werd. Sam en Emma. Emma en Sam. Een twee-eenheid. En hij...?

Terwijl Geoff langzaam, als betoverd op zijn stralende bruid toeliep, voelde David hoe zijn maag zich samenkneep. Hij slikte een paar keer. Moeizaam. Wie ging er nu overgeven bij de aanblik van zoveel liefde?! Maar hij voelde zich onpasselijk. Misselijk. Welk recht had hij om tussen Sam en Emma te komen?

Op dat moment wierp Emma hem over Sams schouder een blik in zijn richting. Een blik zo vatbaar voor alle mogelijke interpretatie dat hij niet wist wat hij ervan moest denken. Vroeg ze om vergeving? Was het verlangen, schuldgevoel, onzekerheid, spijt? Een vlaag van woede trok door hem heen: waarom zij wel en hij niet?! Maar het trok voorbij voor hij zich echt lekker kwaad kon maken en dat miserabele gevoel vergeten.

Maar de jaloezie bleef. Hoe hij ook met zichzelf geredeneerd had de laatste tijd, het gifgroene monster liet zich niet verdrijven. Hij was jaloers. Stikjaloers op Sam. Als Sam er toch eens niet geweest was, dan...!

Maar Sam was er wel. Hij slaakte een zucht die wel uit zijn tenen leek te komen. Nooit had hij gedacht dat hij zo verschrikkelijk jaloers zou kunnen zijn. Het was geen lekker gevoel. En hij wist ook dat hij er niets mee opschoot. Sam had nu eenmaal de eerste rechten om haar lief te hebben, en om door haar bemind te worden. Niet hij. En hij kon Sam niets verwijten: hij hield van haar, hij was goed voor haar, hij zorgde voor haar... Daar moest hij zich gewoon bij neerleggen. Zelf zou hij nooit meer dan gewoon vrienden met haar kunnen zijn, hoeveel pijn dat ook deed.

Een nieuwe samentrekking in zijn maag. Emma...! Hij voelde zich echt niet lekker. Zou je ziek kunnen worden van jaloezie? Of zou ik na de afgelopen nacht gewoon behoefte hebben aan slaap, dat ik er zo slecht tegenop kan op het moment?

Hij voelde de tranen achter zijn ogen branden. Overal gelukkige stelletjes: het bruidspaar, Sam en Emma, zelfs Vic en Nancy... En hij was alleen. Verstoten. Hij kon het niet meer aanzien, hij...

Bruusk draaide hij zich om en ging verder met het uitladen van het vliegtuig. De anderen waren waarschijnlijk toch te zeer in beslag genomen door hun geliefden om... Ze konden hem missen als kiespijn. En hij hen. De vreemde eend in de bijt.

In optocht ging het niet veel later terug naar de stad, op weg naar het feest in de pub.

"Gaan jullie maar vast. Ik breng de spullen wel even terug naar de basis," stelde David voor.

Dat liet men zich geen twee keer zeggen: elke gemiste minuut van het feest was er één teveel.

"En elke minuut dat ik naar dat feest moet is er ook één teveel," mompelde David bij zichzelf terwijl hij de koelboxen en tassen op de daarvoor bestemde plek zette. "Jullie kunnen het me allemaal doen; ik ga naar huis. Naar bed. Als ik ergens niet voor in de stemming ben is het wel een feest..."

Zo gezegd, zo gedaan. Ze zouden hem wel niet missen, en mocht dat wel het geval zijn, dan kon hij altijd nog zeggen dat hij zich niet zo lekker gevoeld had. Zolang hij maar niet naar dat feest hoefde.

Thuisgekomen schonk hij zich een glas wijn in. Het begon donker te worden, maar het licht deed hij maar niet aan. Niet dat zijn huis vanuit de pub gezien kon worden, maar hij wilde niet riskeren dat iemand het toch zag en hem mee kwam slepen naar dat rotfeest.

Nog een tweede glas wijn. Het smaakte bitter; bitterder dan hij zich van een paar dagen geleden herinnerde. Misschien was hij wel echt ziek.

Lamlendig liet hij zich op bed vallen. Geen zin om uit te kleden; alleen zijn schoenen trok hij uit. Hij was moe. Doodop. Van de gemiste nachtrust en van zijn eigen gepieker. Maar van slapen kwam gek genoeg niet veel terecht. Hij werd gewoon misselijk van zijn eigen gedachten. Emma. Emma en hij. Hij wilde haar zo graag, hij verlangde naar haar... Met open ogen droomde hij hoe het zou zijn om haar in zijn armen te hebben, en langzaam maar zeker haar van haar kleren te ontdoen. En zij bij hem. Het genot, de sensatie...! Maar Sam... Sam...!

Hij had een naakte Emma in zijn armen, en ineens was daar Sam. Hij lachte. "Emma is van mij, mate! Ik zou haar maar loslaten als ik jou was!"

Emma lachte vrolijk, maar David voelde zijn bloed koken. Ineens had hij een volautomatisch geweer in zijn handen. "Ik vermoord je!" gromde hij. "Ik vermoord je nog eens!"

Sam stapte geschrokken achteruit. Maar Emma lachte hem uit. "Joh, wees niet zo´n wezel. Natuurlijk meent hij dat niet. Zoiets zegt iedereen toch weleens..."

Maar hij beefde. Van woede, maar ook van angst. Angst voor zichzelf. Emma had het mis: hij meende het wel, en daar schrok hij zelf van. Zo gewelddadig, zo bloeddorstig... Hij?! Was hij werkelijk in staat Sam uit pure jaloezie om zeep te helpen!? Dat kon toch niet, dat was toch zeker waanzinnig! Welk recht had hij om...? Maar terwijl zijn vinger zich om de trekker sloot gromde hij nogmaals zijn verkillende bedreiging: "Ik vermoord je, Sam Patterson!"

Bijna tegen zijn wil begon hij de trekker over te halen.

"Nee!!" klonk er ineens een verstikte kreet.

Badend in het zweet werd hij wakker van zijn eigen schreeuw. Hijgend tastte hij naar het licht. Water, hij moest wat drinken...!

Goeie genade, wat een afschuwelijke, afschuwelijke droom. Hij stopte zijn hoofd onder de koude kraan. Even afkoelen.

Boven de wastafel hing een spiegel. Maar hij durfde zichzelf nauwelijks aan te kijken. David Ratcliffe... een moordenaar?

Uiteindelijk ging hij toch terug naar bed; zijn klokje wees pas kwart over drie aan. Erg lang geslapen had hij beslist niet.

Een zucht. Dit kon zo niet langer. Hij moest en zou het accepteren: zoals Geoff en Kate bij elkaar hoorden, zo hoorden ook Emma en Sam bij elkaar. Daar was geen plaats voor hem. Zij hadden elkaar trouw beloofd voor God en in het bijzijn van waarschijnlijk hun hele sociale netwerk. Daar mocht hij onder geen beding tussen komen. Hij moest zich terugtrekken, hoe moeilijk dat ook zou zijn. Er zat maar één ding op: hij zou zich zoveel mogelijk op zijn werk storten, en zich gewoon zo min mogelijk laten zien op straat of in de pub. Alle situaties waarin hij haar zou kunnen ontmoeten uit de weg gaan; dan moest het toch wel overgaan op den duur? Of ten minste slijten?

Nee. Hij wilde niet meer hopen dat Emma weer een manier verzon om elkaar weer te zien. Hij wilde haar niet meer zien. Hij zou zelf ook niks meer verzinnen. Het was over. Uit.

Maar God, wat deed dat pijn...

xxx

Emma genoot niet zo van het feest als ze verwacht had. Ze had wel gezien hoe alleen en verloren David erbij had gestaan daar op het vliegveld. Ze had wel gemerkt hoe moeilijk hij het daar had met al die gelukkige paartjes voor zijn neus. Ze begreep hem zo goed... Ergens had ze hem willen troosten. Ergens... Maar ten overstaan van zoveel anderen was daar beslist geen mogelijkheid toe geweest. Dus ze had zich voorgenomen hem een beetje onder haar hoede te nemen op het feest. Echt ingeburgerd was hij nog niet in de Crossing, en ze vond het zelf ook een crime om op een feest te zitten waar ze bijna niemand kende. Maar ze waren inmiddels ruim een uur verder en hij was nog altijd niet op komen dagen, terwijl hij alleen maar even de spullen naar de basis zou brengen. Hij was hem duidelijk gesmeerd. Haar schuld?

Ze zuchtte terwijl het feestgedruis om haar heen spoelde. Hoe moest dit nu verder? Kon ze hem nog langer op deze manier aan het lijntje houden? Wachten tot Sam weer eens afwezig was, voor een paar gestolen uurtjes van verboden passie met David?

Ze werd haast kwaad op zichzelf. Zo ging je toch niet met je vrienden om! Niet alleen David verdiende beter, maar Sam ook! Waarom was ze trouwens eigenlijk zo gek op die jongen? Wat was het dat haar zo aantrok in hem? Was het alleen omdat hij er geweest was toen ze iemand nodig had? Of was er toch meer? En hoe zat het nu eigenlijk tussen haar en Sam?!

Ze keek eens om zich heen naar de feestvierende menigte. De pub was vol, maar leek toch leeg. Ze miste David...

Ze schudde zich. Dit werd echt te gek. Misschien was het wel het beste om David maar een tijdje niet te zien. Even rust en klaarheid krijgen in al die verwarde emoties. Hoewel... wilde ze dat eigenlijk wel?

Ze zou er wat voor geven om er eens met iemand over te kunnen praten. Chris misschien; die had het tenslotte aangeboden. Maar feit bleef dat Chris Davids collega was. En dat ze hem – dat had Emma heus wel gemerkt – niet zo zag zitten. Als zij nu zou gaan biechten bij Chris, zou dat Davids positie niet bepaald verbeteren natuurlijk... Nee, dat kon ze hem toch ook niet aandoen...

xxx

Toen ze die avond laat in bed lagen, werd Emma telkens weer geplaagd door dwangmatige dromen. Telkens weer moest ze kiezen tussen twee onmogelijkheden.

"Maar ik kan niet kiezen!" jammerde ze dan.

"Je moet!" sprak een onbekende stem.

Wat het voor onmogelijkheden waren kon ze zich de volgende morgen met de beste wil van de wereld niet herinneren. Maar ze was er doodmoe van. En de echte vuurproef stond haar nog te wachten: de onmogelijke keuze maken tussen Sam en David. Hoe kwam ze hier ooit uit?!