ΕΣΜΕ Η ΠΤΩΣΗ

Δεν ξερω ποση ωρα στεκομουν στην ακρη του βραχου κοιταζoντας το κενο,ηταν λες και ο χρονος ειχε σταματησει για εμενα...

Καθομουν με τα γονατα στο εδαφος ενω τα χερια μου ειχαν γαντζωθει στην ακρη του βραχου,ο δυνατος αερας μαστιγωνε το προσωπο μου και εκανε το φορεμα μου να ανεμιζει ξεφρενα,τα θολα απο τα δακρυα ματια μου ατενιζαν την αβυσσο που εκτεινοταν απο κατω.Μπροστα στα ματια μου υπηρχε συνεχως η σκηνη που ειχε εξελιχθει λιγο νωριτερα στο νοσοκομειο.Το μωρο ειχε μεταφερθει εκει το ιδιο πρωι καθως ο υψηλος πυρετος που το ταλαιπωρουσε δυο μερες δεν ελεγε να πεσει.''Τι εχει γιατρε;Γιατι δεν πεφτει ο πυρετος;''ρωτουσα συνεχως τον γιατρο που ειχε αναλαβει το παιδι μου εκεινο το πρωι.''Δεν ξερουμε ακομα,ισως καποια λοιμωξη ή κατι τετοιο,προς το παρον ελενχουμε την κατασταση''.μου ειχε απαντησει σκεφτικος.

Λιγες ωρες αργοτερα οπως εμαθα απο την νοσοκομα που το φροντιζε η κατασταση του ειχε επιδεινωθει.''Πως ειναι;Πειτε μου πως ειναι το παιδι μου!''ειχα απαιτησει απο πο τον γιατρο βλεποντας τον να βγαινει απο το δωματιο του μωρου.''Η κατασταση του ειναι πολυ ασχημη αλλα κανουμε οτι μπορουμε.''μου ειχε απαντησει εκεινος κοιταζοντας με με οικτο.Ξαφνικα ενιωσα να ζαλιζομαι,τα ποδια μου δεν με κρατουσαν και επρεπε να στηριχτω στον τοιχο για να μην λιποθυμησω.Ο γιατρος κοιταζοντας με με ανησυχια παρακαλεσε μια νοσοκομα να μεινει διπλα μου και να με φροντισει.Η νοσοκομα προσπαθησε να με βαλει να καθισω σε μια καρεκλα που ηταν εκει κοντα αλλα εγω ετρεξα πισω απο τον γιατρο που ετοιμαζοταν να ξαναμπει στο δωματιο και μπαινοντας μπροστα του τον παρακαλεσα κλαιγοντας σιγανα

''Σας παρακαλω,σωστε το μωρο μου,σας παρακαλω...''εκεινος με κοιταξε με λυπημενο βλεμμα λεγοντας''Θα κανουμε οτι μπορουμε,σας διαβεβαιω κυρια μου.Τωρα σας παρακαλω πηγαινετε να καθισετε,δεν φαινεστε καλα.Θα θελατε λιγο νερο ή κατι αλλο;Ειστε απο το πρωι εδω,δεν θα αντεξετε αλλο''.Εγω κουνησα το κεφαλι μου αρνητικα ενω η νοσοκομα με τραβηξε πισω στην καρεκλα.

Τελικα οταν το απογευμα ο γιατρος βγηκε απο το δωματιο σηκωθηκα πανω και ετρεξα προς το μερος του ενω τα δακρυα συνεχιζαν να τρεχουν στα ματια μου''Πως ειναι;Ειναι καλυτερα;Μιληστε μου σας παρακαλω!''Ο γιατρος παρεμενε αμιλητος με το βλεμμα καρφωμενο στο πατωμα και αμεσως ενιωσα τον φοβο να παγωνει τα σωθικα μου.Η καρδια μου αρχισε να χανει χτυπους ενω το μυαλο μου μουδιασμενο απο το σοκ αρνουνταν να αντιδρασει.

''Ζει..Πειτε μου οτι ζει..Σας παρακαλω...''τον ικετευα με με απελπισμενη φωνη ενω τα δακρυα κυλουσαν στο προσωπο μου.''Δεν μπορεσαμε να σωσουμε το παιδι...Λυπαμαι..''ειπε εκεινος αλλα εγω δεν τον ακουσα,δεν μπορουσα να τον ακουσω,δεν μπορουσα να ακουσω τιποτα...Λιγες στιγμες αργοτερα ενω ο ηλιος εδυε και εβαφε κοκκινο τον ουρανο κατεληξα να στεκομαι λιγα μετρα πανω απο τα αποτομα βραχια με την αβυσσο να με καλει...

''Το μωρο μου..Το μωρο μου...''ψιθυριζα κλαιγοντας με λυγμους,κοιτωντας την φριχτα αδεια αγκαλια μου και τυλιγοντας με τα χερια μου το σωμα μου προσπαθωντας να αντεξω τον πονο.Ανεπαισθητα τα χερια μου ακουμπησαν την κοιλια μου,λες και ηταν ακομα εκει,λες και ηθελα να το αγγιξω για αλλη μια φορα,αλλα δεν υπηρχε τιποτα για να νιωσω,η ζωη που καποτε ηταν μεσα μου ειχε τωρα χαθει...

Δεν ηθελα πλεον να ζησω,περα απο τον πονο δεν υπηρχε τιποτα αλλο πλεον για εμενα...

Σηκωθηκα κλεινοντας τα ματια εκανα ενα βημα προς το κενο,η ανασα μου κoπηκε καθως ενιωσα να πεφτω συνεχως προς το τελος,προς τον θανατο.Μετα απο λιγο ενιωσα τον φριχτο πονο απο την προσγειωση πανω στα κοφτερα βραχια,κοιμηθηκα μεσα σε μια υγρη λιμνη αιματος και δεν ξυπνησα ποτε.Τις τελευταιες μου στιγμες η πιο ομορφη αναμνηση της ζωης μου ηρθε μπροστα στα ματια μου.Ειχα μολις γεννησει και κρατουσα το μωρο μου στην αγκαλια μου,τα ζεστα καστανα του ματια κοιταγαν μεσα στα δικα μου και η καρδια μου πηγαινε να σπασει απο την χαρα.Το νανουριζα και εκεινο κοιμοταν ησυχο μεσα στην αγκαλια μου οταν ενιωσα ολο μου το κορμι να εκαιγε και ουρλιαξα απο τον πονο.Τα ματια μου ανοιξαν διαπλατα και ειδα ενα σκοτεινο δωματιο και εναν αντρα να στεκεται στο προσκεφαλι μου.Δεν καταλαβαινα τι μου συνεβαινε,θε επρεπε ειχα πεθανει,θα επρεπε να ημουν νεκρη αλλα ζουσα,αν και πονουσα φριχτα και ουρλιαζα παρακαλωντας να τελειωσει αυτο το μαρτυριο,παρολα αυτα ζουσα.Ο ξανθος αντρας δεν ειχε φυγει λεπτο απο πανω μου και καθε φορα που εδειχνα να μην αντεχτα αλλο τον πονο ψιθυριζε λυπημενα ''Συγγνωμη...Συγγνωμη...Προσπαθω να σε σωσω,σε παρακαλω συγχωρεσε με...Συγχωρεσε με που δεν αντεξα να σε χασω...''

Οταν ο πονος πια σταματησε ανοιξα τα ματια μου και αντικρυσα το πιο ομορφο προσωπο που ειχα δει ποτε στην ζωη μου,ο ξανθος αντρας καθοταν ακομα στο προσκεφαλι μου,τα χρυσαφενια ματια του με κοιταζαν ανησυχα αλλα γεματα στοργη και ενδιαφερον.Εμοιαζε με καποιον πριγκιπα που ειχε μολις βγει απο καποιο ξεχασμενο παραμυθι,για μια στιγμη νομιζα οτι ακομα ονευρευομουν.Προσπαθουσα να μιλησω αλλα κοιταζοντας τον εχανα την αυτοσυγκεντρωση μου και δεν μπορουσα να αρθρωσω λεξη.Οταν τελικα καταφερα να μιλησω τον ρωτησα σιγανα''Γιατι δεν ειμαι νεκρη;''Η απαντηση με σοκαρε,δεν μπορουσα να το διανοηθω,δεν μπορουσα να πιστεψω οτι δεν ημουν ανθρωπος πια.Ο Καρλαιλ μου ειπε για εκεινον και τον Εντουαρντ,για τον ιδιαιτερο τροπο ζωης που εκεινοι ακολουθουσαν και μου προσφερε μια θεση στην οικογενεια του.''Γιατι;''τον ρωτησα καθως συζητουσαμε''Τοσοι ανθρωποι πεθαινουν καθε μερα.Γιατι διαλεξες εμενα;''Εκεινος ξαφνικα σταματησε να μιλαει και με κοιτουσε αμηχανος.Ημουν σιγουρη οτι στα ομορφα ματια του εβλεπα κατι παραπανω απο οικτο και λυπηση για μια γυναικα που εχασε το παιδι της και προσπαθησε να δωσει τελος στην ζωη της.Ημουν σιγουρη πως εβλεπα μεσα τους μια μικρη λαμψη που ολο και μεγαλωνε να σιγοκαιει αργα,να απλωνεται σε ολο το προσωπο του και να το φωτιζει.''Οταν σε ειδα στο νεκροτομειο,οταν ακουσα την καρδια σου να χτυπαει ακομα,δεν μπορουσα σε αφησω...Μετα απο πολλα χρονια ενιωσα σαν να μου ξαναεδιναν την ζωη μου πισω...Συγγνωμη,ειμαι τοσο εγωιστης.''συμπληρωσε ντροπιασμενα κοιτωντας κατω.Ανασηκωθηκα καλυτερα στο κρεβατι και τεντωσα το χερι μου για να τον αγγιξω,επιασα απαλα το πλαι του προσωπου του και σηκωσα το κεφαλι του ωστε τα ματια του να κοιτουν μεσα στα δικα μου''Μου προσφερες ξανα την ζωη και το παιδι που εχασα,θα γινω υπεροχη μητερα για τον Εντουαρντ,σε ευχαριστω...''ειπα απαλα ακουμπωντας τα χειλη μου ελαφρα στο δικα του.

Βαθια μεσα μου το ηξερα,ο πονος δεν θα εφευγε ποτε αλλα κοιτωντας μεσα στα ματια του μπορουσα να δω ξανα την ελπιδα...