Inleiding van de Auteur:

Dit is mijn eerste Harry/Hermelien verhaal. Ik heb het geschreven omdat ik ziek werd van Ron/Hermelien, Harry/Ginny, vanaf het allereerste begin al :) Vanaf dat ik begon met lezen vond ik dat Harry en Hermelien samen hoorden. Vandaar een ode aan dit koppel door het verhaal.

Ik hoop dat je het een leuk verhaal vindt. Ik vond het in ieder geval wel leuk om te schrijven. Het is nog niet af, dus ik update af en toe. Laat vooral je reactie achter! Dat vind ik alleen maar fijn.

xx Floortje.

Hoofdstuk 1.

-Harry-

De dag dat ik thuiskwam was een dag zoals alle anderen. Enerzijds was ik nog volop bezig met het onderzoek dat ik op het moment aan het doen was naar Theodoor Noot, de jongen die bij mij op Zweinstein had gezeten. Hij wilde kennelijk in de voetstappen van zijn vader treden, die een x-aantal jaar geleden dooddoener was geweest en daarom als straf de Kus had gekregen. Zijn idee was om Voldemort opnieuw terug te brengen – wat natuurlijk niet kon, maar die arme Theodoor had daar natuurlijk geen weet van! – of desnoods zelf de nieuwe te worden. Zijn pogingen om de macht over te nemen waren tot nu toe echter alleen maar sneu te noemen: hij had een keer een dreuzel gegijzeld, maar die weer vrijgelaten toen deze hem verzekerde dat hij op tijd bij een afspraak moest zijn.

Anderzijds dacht ik aan wat ik thuis op de bank aan zou treffen: mijn echtgenote met een zak chips op haar schoot en de afstandsbediening van de televisie binnen handbereik. Toen ik de sleutel in het slot draaide en de deur opende, vond ik inderdaad mijn vrouw op onze sofa, terwijl ze een portie doritos achterover sloeg.

'Hee lief,' zei ze met volle mond, mij half besprenkelend met chipsspeeksel toen ze me een kus op mijn wang gaf. Ik glimlachte naar haar en hing mijn jas op aan de kapstok, maar het was een geveinsde glimlach. Sinds twee jaar was onze relatie totaal omgeslagen. Dat was natuurlijk gekomen door haar ontslag bij de Hollyhead Harpies. Ze hadden haar al jaren uit de hoofdselectie gegooid, toen bleek dat Ginny haar vet bleef behouden na de geboorte van Lily, ons laatste kind, maar twee jaar terug waren ze tot de conclusie gekomen dat Ginny toch niks meer kon betekenen voor het team en hadden ze haar zonder pardon op straat gezet. Eerlijk gezegd gaf ik de ploeg groot gelijk: Ginny had de conditie gekregen van een astmatische aardnoot en hield zich niet meer aan haar calorieëndieet. Toch vond ik het zielig om te zien dat ze nu uitgeleefd op de bank zat, alsof haar beste jaren voorbij waren en ze slechts alleen chips en seks had om haar wat op te beuren.

Ik haalde mijn toverstok uit mijn jas, stak hem in mijn kontzak en liep direct naar de keuken. Ginny had Funniest Home Videos opgezet, iets wat Herman en Petunia ook graag keken, maar ik ergerde me er al maanden niet meer aan. Terwijl het droge commentaar van een saaie Amerikaan en het neppe bandgelach door de kamer schalde, haalde ik een pak rijst uit de kast en begon met het avondeten. Ik maakte sinds jaar en dag het avondeten, Ginny had er simpelweg de puf niet meer voor. Na een kwartiertje hoorde ik, zoals verwacht, de tv uitgaan en kwam ze schuifelend naar me toegelopen. Haar handen gleden naar mijn borst en ik voelde hoe ze haar gezicht tegen mijn schouder legde.

'Hoe was het op je werk?' vroeg ze zachtjes, terwijl ze met twee vingers mijn linkertepel door mijn shirt streelde. Ik ging onverstoord verder met het hakken van de paprika.

'Prima,' antwoordde ik, 'ik denk dat ik weet hoe we Noot te pakken kunnen krijgen. Niet dat hij een erge straf zal krijgen, want hij is in feite niet eens een zware crimineel, maar ik denk dat hij toch tien jaar in Azkaban kan wegrotten als ik met hem klaar ben. En je weet hoe graag ik hem te pakken krijg, vooral-…'

Ginny snoerde mijn mond door twee vingers van haar andere hand in mijn mond te stoppen. Verbaasd sabbelde ik er even op, maar stootte ze er toen uit. Ik snapte haar bedoeling, maar ging er niet op in. Ik boog mijn hoofd weer naar onder en hervatte mijn gehak in de paprika, waar ik mee gestopt was om uit te wijden over mijn werk. Had ik achteraf gezien niet moeten doen.

'Interessant,' zei ze op een zwoele toon, terwijl ze met de natte hand naar mijn buik gleed en onder mijn shirt mijn navel en buikhaar streelde.

'Kennelijk voor jou niet zo,' zei ik op een zachte toon. Ginny kneep even in mijn tepel en liet toen los.

'Wat is er met je? Is er iets gebeurd?'

Verbaasd keek ik haar aan. Ik wees haar per week wel meer dan vier keer af in zo'n situatie. Ze wist dat ik niet gediend was van aanrakingen onder het koken, in ieder geval niet sinds we kinderen hadden gekregen.

'Nee… Hoezo?'

'We hebben geen seks gehad in dagen,' zei ze op een vrij verontwaardigde toon.

Ik keek haar zijlings aan en stopte met mijn werk.

'Bovendien komt Lily zo thuis. Je weet dat ik het haat om seks te hebben als de kinderen thuis zijn.'

Gedachtes vlogen door mijn hoofd. Ik kon haar natuurlijk bot afwijzen, waardoor ik waarschijnlijk nog meer dagen niet met haar in bed hoefde te duiken, maar tegelijkertijd zou dat betekenen dat ze dan nog neerslachtiger zou worden dan ze op het moment al was. Aan de andere kant kon ik me net zo goed even naar de slaapkamer te begeven om mevrouw weer in een redelijk humeur te krijgen. Niet dat ik walgde van vrijen met Ginny, maar het stond gewoon niet hoog op mijn "leukste dingen om te doen" lijstje. Ik was niet aseksueel, hoor. Ik legde vaak de hand aan mezelf, wanneer ik daar zin in had, maar mijn lust voor Ginny was afgezwakt toen ze werkeloos was geworden. Ze was natuurlijk veel aangekomen door al dat geschrans, maar bovendien was ze de vrouw niet meer met wie ik getrouwd was. Die was opgewekt, grappig en vrolijk geweest.

Ik glimlachte naar haar en kuste haar zachtjes op haar mond. Zachtjes sluimerde haar tong naar binnen, en ik drukte haar stevig tegen me aan. Het voelde altijd goed om haar blij te maken, maar ergens koesterde ik ook steeds meer een soort van walging voor haar. Dat ik er vanuit ging dat madam zichzelf volvrat als ik thuis kwam, was daar misschien wel een voorbeeld van. Natuurlijk had ik het geprobeerd tegen te gaan, door geen chips meer te kopen, maar dan kocht ze het zelf of gooide het stiekem in het boodschappenkarretje als ik niet keek. En als er echt geen chips in huis was, bakte ze zo een bak friet of wat frikadellen om haar honger te stillen. Wanneer ook dat er niet was, at ze koekjes, en in opperste waanzin had ze zelfs een keer vet eten uit de schuur van de buren gestolen. Tegenwoordig kocht ik dus maar vetarme en zoutarme chips voor haar. Dat ging nog wel, ook al kon ze gemakkelijk twee zakken per dag op. Ontbijten deed ze ook niet meer.

Ik drukte me tegen haar aan, kuste haar op haar wang en fluisterde in haar oor dat ik graag even meeging naar boven. Tevreden trok ze aan mijn arm en ik sjokte achter haar aan.

Toen ik weer beneden kwam was het een uur later. Verbaasd keek ik op mijn horloge: Lily had nu toch echt hier moeten zijn. Ik krabde even op mijn hoofd en liep vervolgens weer naar de keuken. Ginny had boven moeite met het opsjorren van haar trainingsbroek. Ze weigerde een grotere te kopen.

Na tien minuten wat groentes te hebben gesneden begon ik me serieus zorgen te maken en ik besloot de oppasser, een aanstaand Heler van rond de 23, op te bellen. Gelukkig was zij niet zo'n bekrompen heks die weigerde van de techniek gebruik te maken. Ik had zelf ook een mobieltje en vond het een geweldig ding. Behalve als hij vastliep.

Ze nam na twee keer overgaan op.

'Hee Harry! Sorry dat ik nog niet gebeld heb: we staan vast.'

'Vast? Als in "we staan in de file"?' vroeg ik.

'Nee,' antwoordde ze, 'als in "de auto wil niet meer bewegen".'

'Oh,' zei ik kort. En na een korte pauze vroeg ik: 'Zal ik jullie komen halen?'

'Heel lief, maar we staan op de snelweg. Er is een sleepauto onderweg. Ondertussen proberen we wat te liften, want de wegenwacht heeft al laten weten dat ze geen vervoer kunnen regelen, en in een taxi kan je niet pinnen. Ik heb mijn kleingeld aan ijsjes uitgegeven, daarstraks.'

Ik hoorde Lily op de achtergrond.

'Samantha, is dat papa?'

'Ja. Wil je hem hebben?'

'Paaaaaap!' riep haar lieve, zachte stemmetje door de telefoon en ik kon niet stoppen met glimlachen. Dat kon ik nooit als ze me zo riep.

'Hee liefie!' zei ik compleet gemeend, 'hoe was het met Samantha in de dierentuin?'

'Heeeeel leuk! We hebben zebra's gezien, en olifanten, en we konden tussen de pinguïns lopen!'

'Nee maar! Tussen de pinguïns!'

'Je had het geweldig gevonden, pap! Waarom gaan wij niet een keertje?'

'Zodra ik tijd heb,' beloofde ik en ik hoorde dat mijn vrouw van de trap af kwam.

'Met wie praat je?' brulde ze, terwijl ze meteen weer op de bank ging liggen.

'Met Lily,' antwoordde ik bars. Ze was kennelijk niet beter gehumeurd geraakt door mijn zelfopoffering. Dat stemde ook mij wat chagrijnig. Het was ook nooit goed met dat mormel.

'Is mama daar ook?' vroeg Lily wat minder enthousiast.

'Ja,' antwoordde ik.

Het gesprek viel stil.

'Goed, bel zodra je gelift bent naar een plek waar ik jullie op kan halen zonder een ongeluk te veroorzaken. Beloof je dat?'

'Ja hoor, papa. Ik zeg het tegen Samantha.'

'Goed, prinses. Voorzichtig zijn hè! En bij Samantha blijven! Want Samantha-…'

'Heeft een toverstok en kan mij beschermen. Jaja, papa. Natuurlijk blijf ik bij haar. Je hoeft niet zo bezorgd te zijn, hoor!'

Ze klonk lekker bazig en ik grinnikte.

'Het is al goed, wijsneus. Nou, dáág!'

'Dáág papa!'

Met een zucht hing ik op en mijn glimlach speelde nog om mijn lippen, tot mijn vrouw haar bek opentrok.

'Wat is er nú weer met Lily? Heeft ze het huis afgebroken? De tuin gesloopt? Oh, ik weet het. Ze heeft vast de badkamer laten overstromen.'

Ik keek haar geïrriteerd aan. Ze reageerde haar wrok over haar uiterlijk af op mij, en dat was erg oneerlijk. Ik had haar nota bene net nog geheel voorgelogen dat het wel meeviel met haar dikheid. Kennelijk had ze zelf ingezien dat de maat vol was toen ze tijdens het aantrekken van haar broek de kastjes omver had gegooid met haar enorme achterwerk. De volgende keer zou ik het laten bij het uittrekken van mijn broek, en de hare kost wat kost aanlaten.

'Nee,' antwoordde ik zo kalm mogelijk, 'de auto heeft pech gekregen. En Lily was vandaag niet bij Samantha thuis, ze was naar de dierentuin. Dat heb ik je wel vier keer verteld, en Lily geloof ik nog wel vaker.'

Ginny haalde haar neus op.

'Is er nog chips?'

'Ik ga zo verder met eten maken,' zei ik, wetend dat ik te lief was, en ik stopte mijn mobiel terug in mijn zak, 'dus wacht nog maar heel even met chips eten. Anders lust je het dadelijk niet.'

'Ik lust het sowieso al niet,' mompelde ze, en drukte een kussen tegen haar moddervette buik aan.

Zuchtend liep ik naar de keuken. Waarom was ik óóít met dat monster getrouwd?

Hoofdstuk 2.

-Hermelien-

'Dit heeft het wederom bewezen!' riep Ron, terwijl hij met zijn vinger zwaaide. Hugo en ik zaten aan de keukentafel. Ik had het eten net opgediend, maar na één hap had hij het al uitgespuugd over de tafel en was opgestaan, met opgeheven hand.

'Dit heeft wederom bewezen dat mijn echtgenote NIET kan koken! Dit heeft wederom bewezen waarom de chinees mijn favoriete stekkie is om 's avonds te eten!'

'Ronnie,' begon ik, terwijl ik merkte dat ik nu al in een smekende houding was gaan staan, 'blijf nu toch zitten. Je bent net thuis, en ik heb echt-…'

'Ik blijf hier pas eten wanneer jij hebt leren eten klaarmaken! Jesus, hoe moeilijk is dat nu? Ik moet hier ook alles zelf doen! Boeken lezen kan je, maar een beetje fatsoenlijke dingen, ho maar! Waarom ben ik eigenlijk ooit verliefd op jou geworden? Ohja, ik weet het weer. Toen wist ik nog niet wat voor bagger jij me voor zou schotelen.'

Ron was furieus en deed zijn jas aan. Ik rende naar hem toe, maar hij stond al in de deuropening.

'En maak iets anders voor Hugo. Dit vergif kan je hem niet voorschotelen.'

Met een vernietigende blik gooide hij de deur dicht en trillend van de stress en de pijn die door mijn hart sneed zakte ik tegen de muur omlaag. Hugo kwam op me afgerend.

'Mama! Mama, let niet op papa. Ik vind het wel lekker. Echt. Ik vind stamppot altijd lekker.'

Ik zag zijn bemoedigend glimlachend gezichtje door mijn waas van tranen heen. Langzaam drukte ik hem tegen me aan en met horten en stoten begonnen de tranen te komen. Hugo streek door mijn haar terwijl hij kalmerende woordjes naar me fluisterde.

'Papa is gewoon een beetje gestrest door het werken. Dat is alles. Ja, ik weet het zeker, mama. Hij was sowieso al boos. Daarom reageerde hij het op jou af. Niet omdat hij het vies vond.'

'Schatje,' fluisterde ik met snikkende stem, 'je weet dat het niet de eerste keer is dat papa de deur uitstormt.'

Ik keek hem met een waterig glimlachje aan en hij keek precies zo terug.

'Kom,' fluisterde ik, 'we gaan naar de stad. We gooien die stamppot weg en dan gaan we lekker frietjes eten. Als je vader het niet blieft, dan hoeven wij niet op te eten wat hij heeft laten staan. We gaan er samen een gezellig avondje van maken. Zonder hem.'

Hugo knikte enthousiast en rende naar de tafel. Daar begon hij de borden af te ruimen. Ik glimlachte bij de aanblik, maar de glimlach veranderde snel in gesnik. Ron was nooit aardig voor me. Ik kon me de dag niet herinneren dat hij thuis kwam zonder zich op mij af te reageren. Als hij thuis kwam terwijl hij naar vrouwenparfum rook, kon ik zelf echter ook niet boos worden, omdat hij zich opsloot op onze kamer. Vaak haalde hij het slot er ook 's avonds niet vanaf, en moest ik op de bank slapen.

Als ik 's ochtends wakker werd, was ik zo blij met de kus die ik in mijn haren kreeg dat ik vergat woedend te zijn. 's Avonds kwam hij dan weer thuis met commentaar op het eten, of hij schreeuwde naar me omdat de Cambridge Cannons weer hadden verloren. Vaak sloeg hij me niet, maar hij heeft het één of twee keer gedaan. Tegenwoordig ging ik niet meer met hem in discussie. Ik liet hem begaan en probeerde er het beste van te maken.

Rose vertelde me via een brief, die alleen aan mij gericht was, dat ze papa het minst miste van alles op Zweinstein. Sterker nog: ze vertelde me dat ze het geweldig vond dat haar nieuwe vriendinnen niet wisten hoe de thuissituatie was en ze genoot van de aandacht die ze kreeg. Ik geloof niet dat woorden me ooit zo'n pijn hebben gedaan. Dat hij mij het leven zuur maakte was tot daaraan toe, maar van het leven van mijn kinderen moest hij afblijven.

Ik begon Hugo te helpen met afruimen en in mum van tijd zaten we in de auto.