Hoofdstuk 6.

- Harry -

Het was een donderdagavond, drie dagen na de avond dat ik uit was geweest met Hermelien en ook drie dagen na de avond dat mijn leven was veranderd. Ik vermeed Hermelien raar genoeg op het werk: normaal ging ik wel eens langs om een praatje te maken, maar ik was nu als de dood dat ze zou zien hoe erg mijn mening over haar was veranderd. Ik vond haar niet meer zomaar aardig. Ik vond haar interessanter, liever, mooier, leuker en vooral opwindender dan ooit. Ik ga niet verdoezelen dat ik woensdagavond Hermelien in de plaats van Ginny voor me in bed projecteerde, maar ik schaam me er wel voor. Ginny merkte dat er iets gebeurd was. Niet omdat ik lulliger tegen haar deed, maar juist omdat ik veel liever tegen haar deed dan gewoonlijk. Ik schaamde me zo over wat ik voelde voor Hermelien, dat ik het probeerde goed te maken door Ginny tot vervelens toe in de watten te leggen, te knuffelen en te complimenteren. Zij dacht dat ik zo tegen haar deed omdat ik beschaamd was om de manier waarop ik haar buiten in de kou had laten staan, maar niks was minder waar. Ik wilde haar gewoon niet laten merken wat de echte reden was. Lily had echter wel iets door. Ik haalde haar woensdagavond op van Samantha en ze vroeg met die grote, bruine ogen van haar direct de vraag waar ik zo bang van was dat ze die zou stellen.

'Vind je Hermelien leuk, papa?'

'Leuk?' had ik gezegd, terwijl ik met één hand mijn stropdas losser had getrokken en met mijn andere hand nerveus op het stuur had getrommeld.

'Ja, leuk. Op de manier waarop ik Jaimy leuk vind.'

Jaimy was haar "vriendje". Hij had ook tovenaarsouders en woonde een blok verderop. Ze waren allebei oppaskinderen van Samantha. Jaimy was er echter alleen dinsdag, woensdag en vrijdag. De ouders van Jaimy werkten beide op het Departement voor Internationale Magische Samenwerking en reisden een hoop. Ik kwam ze wel eens tegen op werk en ik kan alleen zeggen dat ik ze geen verkeerde "schoonouders" voor mijn dochter vond. Het waren redelijk domme maar aardige mensen met het hart op de goede plaats.

'Je weet dat ik met mama ben getrouwd,' had ik bestraffend gezegd, maar mijn stem bibberde meer als voorheen en ze doorzag me meteen.

'Dat betekent toch niet dat je Hermelien niet leuk kan vinden! Ik heb heus wel gehoord wat je tegen Hermelien zei. Je zei dat je mama een afzichtelijke feeks vond.'

Ik botste van schrik bijna tegen de auto voor me aan, waardoor ik vol op de rem moest en we allebei naar voren schoten.

'Lily Luna Potter! Zulke dingen mag je niet zeggen, hoor je me?'

'Maar jij hebt het zelf gezegd!' riep ze verontwaardigd, 'je hebt zelf gezegd dat je haar een afzichtelijke-…'

'WEET IK!' riep ik over haar heen.

Ze keek me met grote ogen aan; ik had nog nooit zo tegen haar geschreeuwd, behalve toen ze wat jonger was. Ik kan me herinneren hoe ze ooit de vloer met glijmiddel had besmeerd. Ik moest moeite doen om niet in lachen uit de barsten, maar schreeuwde toch naar haar. Ze moest huilen.

Ik zette gefrustreerd de auto even aan de kant en Lily keek me een beetje angstig aan.

'Het gaat niet zo goed tussen mama en ik,' had ik gezegd, 'mama en ik hebben een beetje spanningen. Wat ik tegen Hermelien zei was niet aardig en ik meende het ook niet.'

'Vind je mama dan niet lelijk?'

'Nee.'

'Maar ze is zo mollig!'

Ik schoot in de lach, verschrikkelijk verkeerd natuurlijk, en drukte mijn hoofd tegen de hoofdleuning van mijn stoel.

'Ja, maar er zijn wel meer mensen mollig, en dat is geen reden om iemand een afzichtelijke feeks te noemen.'

Lily knikte en keek ernstig. Onbegrijpend had ze me daarna aangekeken, terwijl ze kalm zei:

"Maar je kuste Hermelien bijna."

Mijn ogen werden groot en ik verslikte me in mijn eigen speeksel. Toen ik uitgehoest was – Lily klopte me een paar keer bemoedigend op mijn rug -, was haar nieuwsgierigheid nog niet verdwenen. Ik wist niet wat ik moest doen.

'Niet waar,' zei ik maar, 'ik wilde haar alleen maar troosten. Ik zou je tante nooit zoenen, dat weet je heus wel. We zijn beste vrienden.'

'Je zat haar onder tafel te kietelen,' bracht Lily ertegenin, 'je kietelde haar blote bovenbeen onder haar jurk.'

Ik werd echt gespannen van dit gesprek.

'Ik wil hier geen discussie meer over, Lily. Geen woord. Begrepen?'

Ze had geknikt, we waren naar huis gereden en thuis aangekomen deed ze inderdaad alsof ze niks gevraagd had en liet me trots wat werk van school zien.

Ik was er echter nog steeds benauwd over. Toen ik de deur van mijn huis opendeed, hoorde ik Lily al blij tegen haar moeder praten. Dat geluid had ik in eeuwen niet meer gehoord. Enthousiast zette ik mijn tas neer, smeet mijn jas ergens op de trap en rende de kamer in. Warempel zaten mijn lieve vrouw en mijn mooie engeltje aan tafel te giechelen. Ik trok een verheugde blik, riep "mijn lieverds!" en kwam op de tafel afgerend. Ik knuffelde Ginny als eerste, luisterend naar de raad van mijn beste vriendin om haar voortaan in zulke situaties voorrang te geven, en kuste haar vurig op haar mond.

'Wat zie je er mooi uit vandaag!' riep ik, toen ik zag dat Ginny zich sinds een eeuwigheid weer eens had opgemaakt en wat chics had aangetrokken. Ze bloosde meisjesachtig, kuste me terug en daarna aaide ik mijn lieftallige meisje over haar hoofd.

'Vanwaar al het plezier?'

'Oh, Lily vertelde me iets over Jaimy. Dat zijn moederdochterdingen, dat begrijp je toch niet.'

Ginny knipoogde naar haar dochter en deze verstopte al lachend haar hoofd achter haar handen. Ik speelde dit maar al te graag mee en keek quasiverontwaardigd.

'Ja, dat zal wel weer. Phuh! Ik ben weer niet goed genoeg!'

De dames begonnen te schateren en ik liep intens gelukkig naar het aanrecht om aan het eten te beginnen.

'Wat zullen we eten? Jullie mogen kiezen.'

'Dat hoeft niet,' riep Ginny, 'ik heb al gekookt.'

Met ogen vol verbazing draaide ik me om. Had ik het nu goed gehoord? Dat kon toch amper. Dat deed ze nooit zonder dat ik haar eerst mee naar boven had genomen.

'Echt? Wauw! Wat een verrassing!'

'Ja, ik dacht, je zal wel moe zijn van je werk,' ratelde Ginny, 'hoe gaat het met die zaak van Theodoor Noot? Als je wil kan ik pa wel vragen voor wat extra informatie. Die heeft vast nog wat contactjes op het ministerie hier en daar…'

De oude Ginny was weer terug. Ik meen het. Dit was haar gewoon weer. Ik knuffelde haar van achteren, drukte mijn hoofd tegen de hare en kuste haar voorhoofd.

'Dat zou fijn zijn, Gin. Echt. Wanneer zien we pa en ma weer?'

Ginny kreeg een lach op haar gezicht, waarschijnlijk omdat ik haar Gin noemde. Dat had ik, onopgemerkt, al maanden niet meer gedaan.

'Wat dacht je van aanstaande zaterdag? Ik zal vanavond een uil sturen. Ik heb wel zin om weer eens bij ze op bezoek te gaan. Wil jij dan mee Lily? Dan kan je ze die mooie tekening laten zien die je bij Samantha hebt gemaakt.'

'Vind je hem echt mooi, mama?' vroeg Lily onzeker.

'Ja, natuurlijk! Ik vind de kat erg lijken. Vast dat opa en oma er trots op zijn. Waarschijnlijk willen ze hem niet meer teruggeven!'

Oh, dit was de zevende hemel. Serieus. Dit was het. Lily was zo gelukkig dat ik ervan begon te stralen. Hoewel ik geen minuut wilde missen, ging ik toch naar boven om te douchen. Toen ik beneden kwam rook het al naar pannenkoeken.

'Wat ruikt het lekker hier,' zei ik. De complimentjes en vrolijke opmerkingen konden niet meer op bij mij. Het leek wel of ik in een zoetsappige Amerikaanse speelfilm zat, maar ik vond elke seconde geweldig.

'Dank je, Harry. Ga lekker zitten.'

Ontzettend vrolijk nam ik plaats. Ik kreeg een pannenkoek voor mijn neus, Lily ook, en we namen een gelukzalige hap.

Een gruwelijke tel later kreeg ik door dat wat ik proefde niet gezond kon zijn. Het smaakte afschuwelijk. Echt af-schu-we-lijk. Ik voelde met mijn tong dat er nog stukjes eierschaal in de pannenkoek meegebakken zaten en hij was zo zout dat ik zin had om hem uit te kotsen. Ik slikte het echter door, met een waterig glimlachje op mijn gezicht. Lily was echter niet zo tactisch. Dat kon ik maar al te goed begrijpen. Ze dacht waarschijnlijk dat ze vergiftigd werd.

'GATVERDERRIE!' riep Lily, met een kei harde snerpende stem, en ze spuwde het eten uit haar mond terug op haar pannenkoek.

'Er zitten stukjes in! Bah, het is zo vies!'

Ik keek gespannen naar mijn bord en wilde niet zien wat deze uitspraak zou veroorzaken.

'Wat?' hoorde ik Ginny roepen, 'WAT? Klein snertkind! Waarom ben je ooit geboren? KUTKIND. STOM KUTKIND!'

Verschrikt keek ik omhoog. Zo had ze Lily nog nooit genoemd.

'Ginny, alsjeblieft!' riep ik met verheven stem, maar Ginny kwam boven me uit en was sneller bij mijn dochter dan ik dacht.

Een harde klets weerklonk door de hele woonkamer. Daarna zette Lily een enorme keel op en ze rende weg van haar moeder, maar deze zat haar achterna. Een grote, rode vlek was op haar wang te zien. Uit een snee op haar wang welde wat bloed.

Zonder na te denken trok in mijn toverstaf en richtte die op Ginny. Een rode lamstraal vloerde haar direct. Daarna sprak ik zo'n sterke schildspreuk uit dat ze geen met geen mogelijkheid bij Lily kon komen. Mijn oogappeltje.

Het was een chaos in mijn hoofd. Dit kon niet. Dit gebeurde niet. Dit kon gewoonweg niet gebeurd zijn. Mijn vrouw hield van mijn kind. Haar eigen vlees en bloed. Ze hadden een paar minuten geleden nog zo gezamenlijk gelachen! Hoe kon dit in vredesnaam gebeurd zijn?

Ik hakte meteen de knoop door. Ik moest dit doen.

'Ginny,' zei ik met bevende stem, 'dit was de druppel. We gaan scheiden. Ik neem Lily mee en vertrek. En denk maar niet dat ik nog terugkom. Je bent me kwijt. Voorgoed.'

Ik liep naar boven, trok Lily met me mee. Alles gebeurde in een waas. Ik weet nog dat ik mijn toverstaf de opdracht gaf om mijn en Lily's kleren in drie verschillende koffers te doen. Die sommeerde ik naar de bestemming waar ik heen ging. Mijn persoonlijke spullen, zoals het fotoalbum waar mijn ouders nog instonden, de spiegel van Sirius, een grote fotolijst met een foto van Hermelien en mij, en zo nog wat dingen, laadde ik in een rugzak waarbij ik ook het gros van Lily's knuffels stopte. Ik droeg Lily op haar lievelingsspulletjes mee te nemen: ze pakte wat kleurpotloden, tekeningen en een kettinkje dat ze van Jaimy had gekregen. Daarna pakte ik haar stevig vast, kuste ik haar wangen en liet ik ons rondtollen. Alleen ik was degene die vanuit mijn huis kon Verdwijnselen.

- Hermelien -

De deur sloeg dicht en ik keek Ron na, die terwijl hij zijn das omsloeg ziedend uit ons huis beende. Ik kon hem weer niet tegenhouden. Lasagne was niet zijn favoriet, dat wist ik, maar ik had het zo druk gehad op werk en dit was simpelweg het makkelijkste wat ik kon bereiden… God, wat moest ik doen om hem te plezieren? Ik had hem in al mijn goedheid niet eens geconfronteerd met mijn bevindingen over Cho of zijn werkeloosheid, maar toch behandelde hij me als een kat die over het dure hoogpolige tapijt had gekotst. Hugo at zijn lasagne, het was zijn lievelingseten, maar ik zei dat ik iets in mijn oog had en liep naar boven. Ik wilde even wat tijd voor mezelf.

Op de overloop was ik al bijna in tranen, maar hield ze abrupt in toen ik de koffers zag die zich bovenaan de trap hadden gepositioneerd. Was Ron van plan te vertrekken? Het leek alsof mijn maag plotseling van ijzer was, ik kreeg een brok in mijn keel en wilde gillen. Toen realiseerde ik dat dat onze koffers niet waren. Ik herkende een hutkoffer met de initialen "HP" op de zijkant.

'Ron!' hoorde ik gedempt vanaf buiten, 'wat doe jij zo laat op straat?'

Oh help. Wat was Harry van plan?

- Harry -

Als die zak maar niet bij haar was weggelopen. Dat verdiende ze niet.

'Even een luchtje scheppen,' zei Ron echter, terwijl hij me vrolijk aankeek. Daarna zag hij Lily staan, met die lelijke kras op haar gezicht. Ik wilde het nog helen.

'Hee grote nicht! Wie heeft dat bij je gedaan? Heb je gevochten op school? Dat kan ook niet anders, met zo'n pa!'

Hij grijnsde naar mij en stootte me aan, maar ik grijnsde niet terug.

'Nee,' zei Lily, 'mama sloeg me in mijn gezicht omdat ik het eten niet lekker vond.'

Hij sloot abrupt zijn mond, trok wit weg en keek mij aan. Ik keek hem aan met een blik die hij kende en hij begreep me direct.

'Oh… Shit hee. Ga maar vlug naar binnen, meisje. Hugo is er ook. Dan blijf ik buiten even staan kletsen met je pa, goed?'

Lily knikte en ging op een drafje naar binnen. Ik zuchtte en blies een wolkje uit. Het was ijskoud buiten.

'Jemig Harry. Heeft Gin haar echt gemept?'

'Wat maakt jou dat uit,' beet ik hem toe, 'jij doet hetzelfde met je vrouw!'

Het was eruit voor ik er erg in hand. Soms had ik een hekel aan mijn temperament, maar nu voelde ik mezelf koken en borrelen en ik wilde niks liever dan Ron een flinke vervloeking naar zijn hoofd slingeren.

Gekwetst keek hij me aan. Het was alsof ik zijn moeder van slechte kookkunsten had beschuldigd.

'Sorry hoor,' zei hij maar, 'ik wil alleen maar het naadje van de kous weten…'

'Je moet mijn vraag niet ontwijken,' riep ik nu bijna, 'waarom sla je Hermelien? Waarom heb je haar niet verteld van je ontslag? En waarom ben je überhaupt met Cho Chang aan de haal gegaan?'

Rons oren werden rood.

'Hoor eens even, dit is mijn leven,' schreeuwde hij, 'daar heb jij niks mee te maken, oh beroemde heer Potter!'

'Oh jawel!' gilde ik, 'toevallig is Hermelien de meest belangrijke persoon in mijn leven, en ik wil niet dat ze met een haar gekrenkt wordt!'

'Ze is anders MIJN vrouw!' begon Ron en hief zijn hand dreigend op.

'EN DAT IS EEN REDEN OM HAAR TOT PULP TE SLAAN?' krijste ik terwijl ik voelde hoe mijn hoofd rood werd, mijn stem vervaarlijk trilde en mijn toverstaf rode vonken spoot.

Hijgend stonden we tegenover elkaar.

'Verexcuseer mij,' zei Ron na een lange pauze, 'maar ik heb nog een afspraak.'

Daarna draaide hij zich kordaat om en liep ik vlotte tred van me weg.

'Ja, ga maar, lafaard!' riep ik hem na, 'loop maar weg! Daar ben je toch zo goed in! Waarom ben je ooit met Hermelien getrouwd? Waarom in godshemelsnaam?'

Maar hij hoorde me niet. Of deed alsof hij me niet hoorde.

Ik ontgrendelde de deur met Alohomora en stapte naar binnen. Hermelien keek me vanaf de keuken bezorgd aan, maar ik glimlachte.

'Ik ben bij haar weg,' zei ik schor, 'het is eindelijk voorbij.'

'Oh Harry,' zuchtte Hermelien, en ik rende op haar af. Ik omhelsde haar zoals ik haar nog nooit omhelsd had. Ik kuste haar vurig op haar wang, liet mijn handen over haar rug dwalen, sloot mijn ogen en had haar gewoon even nodig. Ze rook heerlijk naar een bepaalde shampoo en ik wenste direct dat ik mijn handen door haar bos kon laten woelen. Haar warme omhelzing deed me denken aan betere tijden, tijden waarin Voldemort net verdwenen was, een nieuwe wereld voor ons openging en we allemaal zó gelukkig hadden geleken…

Ik liet Hermelien los en richtte me toen op Lily. Ze zat aan tafel, haar gezichtje was nog betraand en ze hield Hugo's handje vast.

'Kom,' zei ik zachtjes, en ik liep naar haar toe, 'rustig maar. Doet je wang pijn?'

Lily knikte en de traantjes biggelden binnen no time weer over haar snoetje. Ik kon het niet aanzien.

Ik richtte mijn toverstok op haar. Ze was bang, wilde wegrennen, maar ik hield haar vast.

'Vulnera Senentur.'

De kras was weg. Het warme licht dat zojuist over haar gezicht had gestreken had haar ogen doen verwijden. Ze keek me aan met een fascinatie, maar ik kuste haar neus zachtjes, wreef over haar gezichtje en keek bemoedigend.

'Zie je? Geen centje pijn. Die papa van jou die doet dat gewoon even.'

Ze omhelsde me.

'Mag ik met Hugo spelen?' vroeg ze daarna, met een nog lichtelijk gebroken stemmetje, 'hij vroeg me of we samen tekeningen konden maken. En dat wil ik heel graag, want ik wil even uit mijn hoofd tekenen wat mama deed en waar ik nu ben.'

Ik knikte en slikte toen ze met z'n tweeën naar boven renden. Daarna voelde ik Hermeliens hand op mijn schouder, haar adem in mijn nek en langzaam legde ze haar hoofd tegen mijn nek. Ik voelde hoe gestrest ik was, mijn hoofd zat vol smurrie en shit en ik wilde het er gewoon even uithebben.

'Zullen we even gaan wandelen?' vroeg ik zachtjes.

Ik voelde Hermelien knikken.

Langzaam draaide ik me om en gezamenlijk stapten we de deur uit.

- Hermelien -

Ik keek opzij en zag Harry zoals ik hem van vroeger kende. Zijn haar zat in de war, de ogen achter zijn brillenglazen staarden afwezig naar beneden en hij had geen sjaal of handschoenen aan om zich warm te houden. Hij liep daar gewoon maar een beetje, voor zich uit sloffend, en keek ernstig. Zo ernstig had hij tijden niet meer gekeken. Ik maakte me, zoals altijd, zorgen over hem.

'Wat voel je?' vroeg ik, in de plaats van het gebruikelijke "Wat is er?".

Harry kneep zijn lippen samen zodat het spleetjes werden en wees in de verte naar een kroeg.

'Dat ziet er prima uit. Kop warme chocomel doen?'

In de kroeg was het warm en behaaglijk. Harry nam mijn jas aan en hing die over een kapstok. We bestelden twee warme koppen chocomel met slagroom en een opgewarmd stuk appeltaart.

'Ik maak me zorgen over Lily,' zei hij direct nadat de ober was vertrokken.

'Snap ik,' zei ik zachtjes, maar hij praatte eroverheen.

'Ze maakt zo'n gekrenkte indruk! Volgens mij zijn de dingen die Ginny tegen haar riep harder aangekomen dan de klap zelf.'

'Wat heeft ze gezegd dan?' vroeg ik. Harry was zo bezorgd en als ik naar hem keek zag ik die prachtige ogen waarin ik kon verdrinken. Hij was echt een lieve vader. Ik voelde zijn warmte tegen mijn lichaam. We zaten samen op een hoekbank, zo ééntje die met leer bekleed was en tegen de muur aangeplakt zat zodat het een bank was van een hele zaak lang. Ik had de neiging me tegen hem aan te drukken en hem flink te knuffelen, maar hield me in.

'"Waarom ben je ooit geboren?" riep ze, en dan nog een paar scheldwoorden. En ik voel me toch ook weer schuldig dat ik bij Gin weg ben, want ze deed zo lief vandaag en ze had zich opgemaakt.'

Ik hoorde hem zuchten en voelde toen dat hij tegen me aankroop, zijn hoofd in mijn nek vleide en zijn handen om mijn rug sloot.

'En eigenlijk kan ik haar ook niks kwalijk nemen, want ze is ziek in haar hoofd. Daarom eet ze zoveel, ze heeft gewoon een stoornis.'

Ik concentreerde me niet meer op wat hij zei maar op de manier waarop zijn lippen geheel per ongeluk mijn hals raakten als hij ze bewoog.

'En ik voel me nog schuldiger omdat… Omdat…'

'Omdat wat?' vroeg ik, toen ik merkte dat hij bij dat woord bleef haperen.

Hij hief zijn hoofd weer op, maar bleef zijn handen tegen mijn rug klemmen.

'Hierom,' zei hij zachtjes.

Hij boog voorover en ik voelde zijn zachte lippen tegen de mijne. Ik kon niet geloven wat er gebeurde. Mijn gezicht, mijn handen, mijn rug maar vooral mijn mond leek in vlam te staan. Ik sloot mijn ogen en opende mijn mond zodat Harry zijn tong naar binnen kon laten. Het was fantastisch. Zijn handen wreven over mijn rug, aaiden mijn lange haar en zijn lippen waren in strijd met mij verwikkeld. Ik heb nog nooit iemand zo gepassioneerd gezoend. Inwendig wisselden we tweestrijd om de dominantie van de kus, maar Harry won gemakkelijk en ik voelde hoe hij mijn tanden en mijn lippen verkende. Voor we loslieten, beet Harry teder in mijn onderlip. Allebei moesten we op adem komen, hij en ik. Hijgend zaten we tegen elkaar geklemd in dat knusse café, waar we inmiddels de aandacht van velen hadden opgeëist.

'Twee chocolademelk met en twee stukken appeltaart?' vroeg de ober aarzelend die kennelijk al wat langer bij het tafeltje had gestaan.

'Ja, danku,' antwoordde Harry, en toen hij wegliep proestten hij en ik allebei in een hard gelach uit. Appeltaart heeft me nog nooit zo goed gesmaakt.