Disclaimer: I do not own absolutely anything. This is a story by JeesieChreesie and she was generous to allow me to translate it into Greek. The original story of Twilight belongs to Stephenie Meyer.

Hi there! So this is chapter 3 originally named Touch.

Ξέρω ότι καθυστέρησα μία ολόκληρη εβδομάδα but please bear with me cause these weeks have been hell…πολλά διαγωνίσματα…I'm only a sixteen year old girl after all…

Anyway…on with the serious thing! See you at the bottom!

Κεφάλαιο 3: Άγγιγμα

Δεν μπορούσα να ακούσω μουσική να βγαίνει από το δωμάτιό του. Από όλα τα χαρακτηριστικά πράγματα που θα μπορούσα να είχα παρατηρήσει, η προσοχή μου εστιάστηκε στην έλλειψη κάποιας μελωδίας να διαχέεται μέσα από τους τοίχους. Δεν άκουγα arabesques ή σονάτες, πρωτοποριακή rock ή indie μουσική, θυμωμένο οξύ ήχο κιθάρας και αρμόνιο. Κανένας ήχος δεν ερχόταν από το εσωτερικό του δωματίου. Το να μην ακούω την μουσική του Edward ήταν το ίδιο με το να μην βλέπω το είδωλό του στον καθρέφτη. Ήταν σημάδι της ύπαρξής του. Η μουσική του ήταν μια μικρή ματιά στις σκέψεις και τα συναισθήματά του για μένα, που ξεγλιστρούσαν πέρα από τη μάσκα που φορούσε για να κρυφτεί από τον κόσμο. Όταν έφυγε τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο "Θάνατος του Ιζόλδης," έρεε από το αυτοκίνητό του, ως ένδειξη του τι επρόκειτο να συμβεί. Μέχρι σήμερα δεν μπορώ να παρακολουθήσω ακόμη και παλιά cartoons της Warner Brothers γιατί ο Wagner με φέρνει σε σημείο υστερίας. Μετατραυματικό σοκ από τον Bugs Bunny.

Τίποτα παρά μόνο σιωπή δεν ήρθε να με υποδεχτεί καθώς άνοιξα την πόρτα. Δεν υπήρχε κανένα σημάδι να με βοηθήσει να καταλάβω αν ήταν κάποιος μέσα εκτός από το κορεσμένο φως του διαδρόμου που έμπαινε μέσα από το άνοιγμα της πόρτας. Ώσπου να προσαρμοστούν τα μάτια μου, η αποφασιστικότητα και η αυτοπεποίθησή μου είχαν χαθεί, όπως και κάθε σημάδι ζωτικότητας από αυτόν. Στο κρεβάτι μας, τα κάποτε χρυσά σκεπάσματα είχαν σπιλωθεί από χώμα και δηλητήριο και δεν θα ήταν ποτέ όπως πριν. Δεν ήθελα να κοιτάξω πέρα από αυτά όμως και να δω τον βρικόλακά μου να έχει παραιτηθεί, να αιμορραγεί πάνω στα σεντόνια με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι. Όλη η αποφασιστικότητα που με ώθησε να είμαι ειλικρινής με τον Charlie, και να συζητήσω ευθέως με την Rosalie, εξαφανίστηκε την στιγμή που έριξα τα μάτια μου πάνω του.

Μια άσβεστη επιθυμία γεννήθηκε μέσα μου: η ανάγκη να ριχτώ πάνω του, να κλάψω ανεξέλεγκτα, να αρχίσω να παραμιλάω πάνω στο στήθος του, να χαθώ μέσα του και να μην φύγω ποτέ. Ήθελα να εγκαταλείψω τα πάντα για λίγες στιγμές ανακούφισης στην αγκαλιά του. Καιγόμουν από την ανάγκη μου γι 'αυτόν να με παρηγορήσει με την αστείρευτη αγάπη και την προστασία του. Το σώμα μου ταλαντεύτηκε προς το μέρος του, έτοιμο να πάρει από αυτόν, χωρίς να σκεφτεί ή να νοιαστεί για το τι χρειαζόταν.

Με αυτή τη σκέψη ξεπέρασα τις ιδιοτελείς παρορμήσεις μου. Αρνήθηκα να θυσιάσω τις ανάγκες του για τις δικές μου. Αυτός ήταν ο λόγος που στεκόμουν εδώ σήμερα, αντί να βρίσκομαι σε εκείνο το κρεβάτι μαζί του, να σχεδιάζουμε το μέλλον μας και να τρομοκρατούμαι στη σκέψη του γάμου. Με ένα στεναγμό παραμέρισα τις προδοτικές μου τάσεις και επικεντρώθηκα στην αποστολή μου.

Το κεφάλι του στράφηκε από το ταβάνι προς το παράθυρο, καθώς ο σχεδόν αθόρυβος θρήνος μου έφτασε στα αυτιά του. Ένιωσα ότι κάτι σήμαινε αυτό στον ίδιο, αν και ήταν αδύνατο να προσδιορίσω τι. Θα μπορούσα να επιλέξω να ανησυχήσω γι' αυτό, ή θα μπορούσα να το αφήσω να περάσει. Με το να ανησυχώ όμως δεν θα κέρδιζα τίποτα γι 'αυτό πλησίασα το κρεβάτι.

Τα μάτια του ήταν κλειστά και τα χέρια του ήταν σφιγμένα, αλλά δεν υπήρχε άλλο δείγμα κίνησης. Κρίνοντας από την απίστευτη ποσότητα δηλητηρίου που είχε συγκεντρωθεί στο στρώμα και που εξακολουθούσε να ρέει από μέσα του, αμφέβαλα πως ήταν σε θέση να κουνηθεί και πολύ. Με το που το συνειδητοποίησα αυτό πανικοβλήθηκα. Μπροστά μου βρισκόταν αυτός ο έκπτωτος πληγωμένος άγγελος. Ήθελα απεγνωσμένα να του εξηγήσω και να παρακαλέσω να με συγχωρέσει, αλλά θα ήταν μάταιο και εγωιστικό από μέρους μου να το κάνω τώρα. Οι λέξεις δεν μπορούσαν να βάλουν τα κομμάτια του στη θέση τους, και αυτός απλά θα ξάπλωνε εκεί να πονά ενώ εγώ θα παρηγορούσα τη συνείδησή μου.

Τρέμοντας, έσκυψα πάνω από το κρεβάτι και πήγα κοντά του. Μπορεί να μην ήταν σε θέση να αποτραβηχτεί, αλλά πίεσε το πρόσωπό του στα μαξιλάρια σαν να περίμενε να δεχτεί κάποιο χτύπημα. Αν επέτρεπα στον εαυτό μου να συνειδητοποιήσει το νόημα αυτής της κίνησης θα είχα καταρρεύσει μπροστά του. Αντίθετα κοίταξα τις βρώμικες τούφες των μαλλιών του, γεμάτες λάσπη και δηλητήριο, κολλημένες στο κεφάλι του για πρώτη φορά από όσο μπορούσα να θυμηθώ.

Απαλά σήκωσα το χέρι μου για να σκουπίσω το υγρό μέτωπό του και τον ένιωσα να τρέμει κάτω από το άγγιγμά μου. Χαϊδεύοντας έτσι τα μαλλιά του γέμισα με μία δυσβάσταχτη τρυφερότητα για αυτόν. Δεν ήταν ο ανίκητος αθάνατός μου. Ήταν ένα άντρας που πονούσε, ένα αγόρι σε ανάγκη. Η επιφυλακτικότητά του στο άγγιγμά μου, μου ράγισε την καρδιά, αλλά δεν με αποθάρρυνε. Ακριβώς όπως ο ίδιος προσαρμόστηκε στη μυρωδιά μου πριν από λίγο καιρό, θα δούλευα το ίδιο σκληρά να κάνω το ίδιο για να τον παρηγορήσω. Εκείνη τη στιγμή ήταν τόσο εύθραυστος όσο νόμιζε πως ήμουν εγώ. Χάιδεψα το κεφάλι του απαλά, απομακρύνοντας την απρόσκλητη βρωμιά και προσπαθώντας να εμποτίσω την αγάπη μου σε κάθε κίνηση. Το άλλο μου χέρι ακολούθησε το πρώτο πάνω από τα βυθισμένα του μάγουλα και το σμιλεμένο σαγόνι του. Πάνω από την ίσια μύτη και το μέτωπό του. Απαλά πάνω από τα κρυμμένα μάτια του και γύρω από τους μορφασμούς στο στόμα του. Συνέχιζα να τον αγγίζω σιωπηλά. Μέχρι που εκατοστό το εκατοστό το πρόσωπό του χαλάρωσε από την πονεμένη έκφρασή του και το κεφάλι του έγειρε στα χέρια μου λεπτό με το λεπτό.

Ποτέ δεν σταμάτησα τις κινήσεις μου καθώς σκαρφάλωσα πάνω από τα μαξιλάρια πίσω του και τύλιξα τον εαυτό μου γύρω του. Κινήθηκα από την μία πλευρά στην άλλη, ζεσταίνοντάς τον με το σώμα μου, χαλαρώνοντάς τον με τα χέρια μου, ελπίζοντας να τον καταπραΰνω με τη φροντίδα μου. Αργά-αργά άρχισα να αυξάνω την πίεση των δαχτύλων μου και τα έσυρα πιο χαμηλά: περιβάλλοντας τους κροτάφους και την περιοχή γύρω από τα αυτιά του, πιέζοντας ελαφρά τους αντίχειρές μου στον ανύπαρκτο σφυγμό του και πάνω στο λαιμό του. Απέφυγα επιδέξια τις ανοιχτές πληγές του που έσταζαν στους μηρούς μου και του θύμισα τη πρώτη φορά που με έφερε στο λιβάδι μας, δημιουργώντας βαριεστημένα σχήματα πάνω στο δέρμα του. Σχεδόν γουργούρισε με αγαλλίαση με αυτή την αίσθηση που κάποιος τον είχε αγγίξει με αγάπη.

Συνέχισα έτσι πάνω και κάτω, ανάμεσα στα μαλλιά και το λαιμό του χωρίς να αφήνω τα χέρια μου να χάνου επαφή μαζί του. Μια διαρκής υπενθύμιση της παρουσίας μου. Ήταν τόσο επιτακτικό όσο η λαχανιασμένη αναπνοή μου να ξέρει ότι ήμουν εκεί δίπλα του, ότι πάντα θα είμαι. Έπρεπε να ξέρει ότι όταν ποτέ πληγωνόταν ήθελα να τον φροντίσω. Ότι όταν ήταν λυπημένος, ήθελα να του παρέχω παρηγοριά. Ότι δεν ήξερα κανέναν άλλο τρόπο για να υπάρχω παρά με το να τον αγαπάω. Γι 'αυτό θα συνέχιζα για όση ώρα με άφηνε, σταματώντας μόνο για ακούσω τον ραγισμένο ψίθυρό του.

"Bella."

Ήθελα να πω κάτι βαθυστόχαστο, να δηλώσω τις προθέσεις και τη λύπη μου στην πρώτη λέξη μου προς αυτόν. Το μόνο που βγήκε ήταν ένα ασταθές,

"Ναι;"

"Γιατί... γιατί είσαι εδώ;"

«Πού αλλού θα μπορούσα να είμαι;" Ρώτησα δύσπιστα.

"Σπίτι."

Έσκυψα πάνω από το κεφάλι του και πίεσα τα χείλη μου στο σημάδι ανησυχίας ανάμεσα στα μάτια του και του απάντησα με ειλικρίνεια.

«Είμαι σπίτι."

Ξεφύσηξε μία ανάσα που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι κρατούσε, και σήκωσε το κεφάλι του μέσα στην αγκαλιά μου. Δεν ήταν συγχώρεση, αλλά ένδειξη της αποδοχής της παρουσίας μου, ίσως ακόμη και την επιθυμία του να βρίσκομαι εκεί.

"Αντιλαμβάνομαι την αναίδεια του αιτήματός μου, και σου υπόσχομαι ότι θα είναι το τελευταίο μου, αλλά πριν..."

Η φωνή του ράγισε πριν μπορέσει να ολοκληρώσει την πρότασή του, χωρίς να ξέρει ότι θα του έδινα ό, τι ζητούσε από μένα, ακόμα και αυτά που δεν τολμούσε να ζητήσει.

Με το κεφάλι του στην αγκαλιά μου, τράβηξα τον εαυτό μου ακόμα πιο κοντά σ 'αυτόν μέχρι που μπορούσε να νιώσει την ζεστασιά της κοιλιάς μου. Η αλλαγή της θέσης, μου επέτρεψε να τον λικνίσω με το σώμα μου, και να γυρίσει το κεφάλι του μέχρι που αναγκάστηκε να με κοιτάξει στα μάτια και να δει την αθόρυβη παράκλησή μου γι 'αυτόν να συνεχίσει.

"Πριν φύγεις, θα με αφήσεις να σε κρατήσω, εδώ δίπλα μου, για μια τελευταία φορά;"

Με κοίταξε, προετοιμάζοντας τον εαυτό του για την άρνηση μου, ικετεύοντάς με να καταδεχτώ να τον αγαπήσω. Ας πάει στα κομμάτια η αποφασιστηκότητά μου, δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυά μου από το να πέσουν πάνω του, το κάψιμο του προσώπου μου, ή την πνιγμένη μου απογοήτευση. Λες και θα μπορούσα ποτέ να τον αφήσω, αλλά και πάλι, η υγεία του ήταν η προτεραιότητά μου.

«Μπορείς να με κρατήσεις για όσο χρόνο χρειαστεί για να κοιμηθείς τη στιγμή που αφήσεις τον Carlisle να σε θεραπεύσει. Ακόμη και με όλο το πείσμα μου δεν νομίζω ότι μπορώ να σηκώσω τα χέρια σου αρκετά ψηλά για να τα τυλίξω γύρω μου."

Ήταν περιττό να ρωτήσω γιατί είχε αρνηθεί βοήθεια αρχικά. Βλέποντας τον τώρα, ήταν τόσο σαφές όσο ο πρωινός ήλιος. Δεν είχε τάσεις αυτοκτονίας, αλλά δεν είχε και τη θέληση να ζήσει. Ήταν, και ίσως ακόμα να είναι, απελπισμένος. Χωρίς ελπίδα, δεν υπάρχει ζωή, έτσι είχε επιλέξει να ξαπλώσει εδώ και απλά να υπάρχει.

Κούνησε το κεφάλι του καταφατικά στην ερώτησή μου, γι 'αυτό γύρισα το βλέμμα μου προς την κατεύθυνση της πόρτας και είπα ένα όνομα.

"Carlisle."

Μέχρι τη στιγμή που κοίταξα πάλι τον Edward, ο Carlisle πέρασε μέσα από την πόρτα, κρατώντας ένα μπολ με το ένα χέρι και γάζες γαντζωμένες σε λαβίδες με το άλλο, ένα χαμόγελο γεμάτο ευγνωμοσύνη και ανακούφιση στο πρόσωπό του.

"Να 'σαι καλά Bella, που τον βοήθησες να δει το φως."

Δεν θα μπορούσα να αναγνωρίσω ή να δεχτώ την εκτίμησή του, γι 'αυτό προσπάθησα να αλλάξω το θέμα με μια ερώτηση που σίγουρα ήδη περίμενε.

«Στο παρελθόν, όταν τα παιδιά μου έχουν τραυματιστεί, είχαν τους συζύγους τους να τους φροντίσουν. Για κάποιο λόγο, ο Emmett προτιμά τις μεθόδους μεταφοράς δηλητηρίου της Rose από του πατέρα ή της μητέρας του. Ο Edward ποτέ δεν ήταν όσο απερίσκεπτος όσο οι άλλοι γιοι μου. Ποτέ δεν έχει υποστεί κανένα τραυματισμό που δεν μπορούσε να φροντίσει μόνος του και έτσι αυτό ποτέ δεν ήταν ζήτημα. Υποθέτω, λαμβάνοντας υπόψη την έκταση και τα σημεία των πληγών του, ότι δεν θα εκτιμούσε την άμεση προσέγγιση. "

Ο υπαινιγμός ενός λοξού χαμόγελου φάνηκε στο στόμα του Edward.

"Ναι, Carlisle, προτιμώ περισσότερο έναν κοινό κουβά από σάλιο της οικογένειας και αντισηπτικές γάζες, από το να ακούω τον Emmett να με κοροϊδεύει για την επόμενη χιλιετία."

Ποτέ πριν ο ωμός σαρκασμός δεν με γέμισε με ευφορία. Δεν θα με ένοιαζε αν παρέμενε για πάντα σαρκαστικός. Ήταν ένα σημάδι πως προσπαθούσε. Υπήρχε ακόμη λίγη θέληση μέσα του και δεν είχα κάνει τίποτα παρά να χαϊδέψω τα μαλλιά του και να του υποσχεθώ ότι θα με πάρει στην αγκαλιά του. Υπήρχαν ακόμα χιλιόμετρα να διασχίσουμε, αλλά το πρώτο βήμα είχε γίνει.

«Bella σκέφτηκα ότι μπορεί να θέλεις να με βοηθήσεις. Εάν χρησιμοποιήσεις τη λαβίδα, το δηλητήριο που μάζεψα δεν πρόκειται να αγγίξει το δέρμα σου. Κανονικά θα ήταν περιττό για σένα, αλλά ειλικρινά, αν υπήρχε κάποιος τρόπος για το δηλητήριο να βρει τρόπο να περάσει στην κυκλοφορία του αίματος μέσω της επιδερμίδας, θα τύχαινε σε σένα."

Ο Edward κούνησε το κεφάλι σοβαρά σε αυτά τα λόγια, γι 'αυτό επέλεξα να αγνοήσω τη φυσική τάση μου να αμφισβητήσω αυτή την άποψη, δεδομένου ότι ήταν αναπόφευκτα σωστή. Αυτό, και απλά χαιρόμουν που ήμουν σε θέση να κάνω κάτι τόσο βασικό όπως να φροντίσω τις πληγές του. Μια μέρα ήθελα να σταθώ ενώπιον του Θεού και να ορκιστώ να αγαπώ και να προστατεύω αυτόν τον άντρα στις δύσκολες και τις εύκολες μέρες. Σήμερα δέσμευα τον εαυτό μου σε αυτόν όχι με λόγια, αλλά με έναν όρκο καρδιάς.

Αν και ήταν δύσκολο λόγω της ειρωνικής επιθυμίας του Edward να μη γίνεται βάρος σε μένα.

"Σε παρακαλώ, μην αισθάνεσαι υποχρεωμένη να το κάνεις αυτό, πραγματικά δεν χρειάζεται. Δεν είναι σωστό να πρέπει να με φροντίζεις."

Ανόητε, παράλογε βρικόλακα.

"Προσπάθησε να με σταματήσεις. Το μόνο πράγμα που δεν είναι σωστό στην περίπτωσή μας είναι ότι ποτέ δεν το έχω κάνει στο παρελθόν.

"Τώρα πες μου πώς να το κάνω αυτό και τι μπορώ να κάνω για να απαλύνω τον πόνο."

Ο Edward δεν σχολίασε τα λόγια μου, αλλά οι σφιγμένοι ώμοι του χαλάρωσαν και πήρα αυτό ως ανταπόκριση. Ο Carlisle με καθοδήγησε δείχνοντάς μου τι έπρεπε να κάνω, ζητώντας μου να βγάλω το κουρελιασμένο και σκισμένο πουκάμισο του Edward ενώ τράβηξε ό, τι είχε απομείνει από το παντελόνι του. Περίμενα κάποιο σχόλιο από τον Edward σχετικά με την εμφάνισή του, δεδομένου ότι ποτέ πριν δεν τον είχα δει με τόσο λίγο ρούχα. Αντιθέτως με κοίταξε, ψάχνοντας το πρόσωπό μου για κάποιο σημάδι δυσφορίας. Φυσικά θα σκεφτόταν εμένα, ενώ ο ίδιος αιμορραγούσε ... ή καλύτερα έσταζε. Τον διαβεβαίωσα περνώντας τα δάχτυλά μου μία ακόμη φορά από τα μαλλιά του και ένα παρατεταμένο φιλί στο μέτωπό του. Γρήγορα άφησα το κεφάλι του στο μαξιλάρι και μετακινήθηκα από κάτω του για να φτάσω πιο εύκολα τις πληγές του.

Πήρα τη λαβίδα από τον Carlisle, μούσκεψα τη γάζα με δηλητήριο και την πέρασα πάνω από τις πληγές με αρκετή πίεση ώστε να μπει μέσα το δηλητήριο. Ο γιατρός είπε ότι το έκανα σωστά και εξήγησε τις διαφορετικές παραλλαγές του δηλητηρίου για διαφορετικές λειτουργίες. Μόνο το είδος που εκκρινόταν από τους σιαλογόνους αδένες τους είχε τις απαιτούμενες θεραπευτικές ιδιότητες. Βέβαια εγώ τον αγνόησα, προτιμώντας να παρακολουθήσω το θαύμα μπροστά μου.

Είχα αρχίσει με την βαθειά πληγή στο λαιμό του Edward. Με ανησυχούσε περισσότερο έχοντας δει την Victoria να τον δαγκώνει εκεί. Παραδόξως ήταν καθαρή πληγή, που έμοιαζε περισσότερο με κόψιμο από μαχαίρι παρά για πραγματικό δάγκωμα. Καθώς όμως έτριβα το δηλητήριο επάνω του, είδα τις δύο πλευρές να κολλούν μαζί και να σφραγίζονται. Ήταν δύσκολο να αναθεωρήσω τη γνώμη μου για μια ουσία που μου είχε προκαλέσει τέτοιο αβάσταχτο πόνο, και ευτυχώς θα μου προκαλούσε και πάλι, αλλά είχε την ικανότητα να θεραπεύει μαγικά τον Edward. Ήταν η προσωποποίηση των βιολογικών διαφορών μας, ότι στην πραγματικότητα δεν ήμαστε ίδιοι. Αλλά η φυσική δεν μπορούσε να πει κουβέντα για την ένωση σκέψεων ούτε για τον δεσμό της ψυχής μας.

Ο Carlisle βγήκε από το δωμάτιο, αφήνοντάς με στην εργασία μου, με μια ήσυχη λέξη στο γιο του. Τα λόγια του ήταν προορισμένα για να τα ακούσω κι εγώ αλλά προτίμησα να επικεντρωθώ στις πληγές, και όχι στις τρυφερές παρατηρήσεις του. Είχα αρκετά πράγματα να απασχολήσω το μυαλό μου, αφού τα τραύματα του Edward ήταν συντριπτικά. Αμυχές σε όλο το στομάχι του, τομές στους τένοντές του, σχισμές στην πλάτη του. Επικεντρώθηκα επιμελώς, επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία, βυθίζοντας τη γάζα στο δηλητήριο, πλημμυρίζοντας τις πληγές, και βλέποντάς τες να κλείνουν. Κάθε μια από αυτές τις φρόντισα με τη μέγιστη φροντίδα και προσοχή. Είχε γίνει μια αλληγορία για τη δουλειά που χρειαζόταν η σχέση μας. Θα αντιμετώπιζα κάθε πληγή, θα την έντυνα με ειλικρίνεια, και θα έδιωχνα μακριά τον πόνο έτσι ώστε να επουλωθεί.

Τελικά η δουλειά έγινε, όλα κάτω από το άγρυπνο μάτι του βρικόλακά μου. Φάνηκε να περιμένει να τα παρατήσω και να φύγω, αλλά με το που τελείωσα, το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθήσω να βρεθώ πιο κοντά του. Δεν νοιαζόμουν για τους λεκέδες από δηλητήριο, σύρθηκα κατά μήκος του σώματός του, συγκρατώντας το βάρος μου και μαζεύτηκα κάτω από το λαιμό του.

"Θέλεις να με κρατήσεις τώρα;"

Το καλό του χέρι κουνήθηκε δίπλα μου, αλλά μόνο κατάφερε να φτάσει στο γόνατό μου με το ελαφρότερο άγγιγμα. Συνοφρυώθηκε και είπε με έναν παραιτημένο αναστεναγμό,

«Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, αλλά παρά την ευγενική σου φροντίδα, φαίνεται ότι το πείσμα μου προκάλεσε να χάσω πάρα πολλά υγρά για να κουνηθώ."

Νωρίτερα ήμουν πολύ επικεντρωμένη στο να διαβάζω τη συναισθηματική του κατάσταση μέσα από τα μάτια του για να παρατηρήσω το χρώμα τους. Φαινόταν σαν να είχε χάσει τον αγώνα που τον είχε τραυματίσει τόσο. Το χρυσαφί είχε γίνει μαύρο και οι κύκλοι κάτω από τα μάτια του έντονοι. Η ανάγκη του για τροφή ήταν απελπιστική. Έπρεπε πια να καλέσω τον Emmett, ελπίζοντας ότι η δουλειά στην οποία τον είχα στείλει με την άφιξή μου για να αποσπάσω την προσοχή του ήταν επιτυχής.

Αφού έκατσα πίσω από το κεφάλι του Edward, φώναξα τον αδελφό του. Με κοίταζε με προσήλωση, όπως πάντα, προσπαθώντας να διαβάσει τις σκέψεις μου. Ένιωσα λύπη να με σουβλίζει που δεν ρώτησε να μάθει τι περνούσε από το κεφάλι μου, γιατί σίγουρα ήθελα να τις απλώσω όλες μπροστά του, αν το επιθυμούσε, αλλά φάνηκε να φοβάται να ζητήσει τίποτα παραπάνω από τη μικρή του παράκληση.

Απάντησα στην ερώτησή του με την άφιξη του Emmett.

"Έφερες την παραγγελία;"

Ο Emmett με κοίταξε περίεργα, όπως είχε κάνει όταν του το πρότεινα για πρώτη φορά. Όταν έφτασα στο σπίτι και μπήκα στο σαλόνι, βημάτιζε πάνω κάτω δίπλα από το παράθυρο, γρυλίζοντας περιοδικά που ο αδελφός του δεν τον άφηνε να τον βοηθήσει. Δεν άντεχε να παρακολουθεί την οικογένειά του να υποφέρει χωρίς να έχει τρόπο να διορθώσει την κατάσταση. Η Esme του θύμισε ότι ο Edward θα έπρεπε να πάει για κυνήγι όταν γίνει καλά, και ότι Emmett μπορούσε να τον βοηθήσει τότε. Αντίθετα, αυτός απάντησε με μία αυθάδεια που δεν είχα δει ποτέ κανέναν από τους Cullen να χρησιμοποιεί προς την μητέρα τους.

«Πώς στο διάολο θα μπορέσει να πάει για κυνήγι; Έχασε σχεδόν όλο το καταραμένο δηλητήριό του όταν προσπαθούσε να μας αποφύγει. Με πέταξε έξω από το δωμάτιό του και έμεινε στο κρεβάτι του, αφήνοντας ό, τι τον κρατά ζωντανό να ξεχειλίζει από μέσα του με το να αρνείται την βοήθειά μας!"

Η Esme, έχοντας πάντα επίγνωση του πόνου των παιδιών της, αγνόησε το ξέσπασμά του, αλλά αποφάσισα να επέμβω πριν επιδεινωθεί η κατάσταση. Η πρότασή μου να πάει ο Emmett να φέρει κάτι για τον Edward, συναντήθηκε με μία αντίδραση σαν να είχα μόλις φιληθεί με τον Aro μπροστά στα μάτια τους. Η σύγχυση και οι διευκρινίσεις άρχισαν, ώστε να εξηγήσω ότι δεν εννοούσα ότι έπρεπε να πετάξει ένα αιλουροειδές πάνω στο επιρρεπές σώμα του Edward για να φάει. Τελικά όμως, με πολλή γκρίνια από την πλευρά του για την απώλεια της γεύσης και για το ότι θα ήταν αγενές να φάει στο κρεβάτι, έφυγε για να φροντίσει το πρόβλημα.

"Ναι. Συγνώμη φίλε, απορρόφησε τη γεύση από το δοχείο, γι 'αυτό θα πρέπει να είναι πολύ χάλια. Μπορεί να μην είναι φρέσκο από την πηγή, αλλά θα καλύψει την ανάγκη μέχρι να μπορείς να πάρεις κάτι μόνος σου."

Ανοίγοντας τη χαρτοσακούλα που κρατούσε, (προφανώς πήρε την αναφορά μου για παραγγελία στην κυριολεξία) έβγαλε πολλές θερμοφόρες.

«Εγώ, εεε, δεν ήξερα τι θα σου τραβούσε την όρεξη, γι 'αυτό συναντήθηκα με τον Jasper και κάναμε ένα είδος μπουφέ για σένα. Υπάρχει άλκη, ελάφι, μαύρη αρκούδα, πούμα και κογιότ."

Ανέφερε το τελευταίο με ένα διαβολικό χαμόγελο που προκάλεσε τον Edward να ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο.

«Εάν ήδη έχει χάλια γεύση, ας μείνω σταθερά στο ίδιο θέμα. Δώσε μου το σκύλο."

Το ότι δεν αντέδρασα καθόλου σε αυτό ήταν μία απόδειξη για το πόσο τα πράγματα είχαν αλλάξει. Αντίθετα σηκώθηκα από το κρεβάτι και φίλησε τη μύτη του.

"Θα σε αφήσω για λίγο μόνο σου για να γίνεις βρικόλακας."

Φαινόταν απρόθυμος και έκπληκτος. Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι δεν θα μάλωνα μαζί του για να βρίσκομαι εκεί όταν θα έπαιρνε την τροφή του. Μπορούσα να τον εμπιστεύομαι, και ακόμα σωστά πίστευα ότι δεν θα με έβλαπτε, αλλά το έκανε για την προστασία μου. Ήταν καιρός πια να το σεβαστώ αυτό.

Δυστυχώς, μπορεί να είχα κλείσει τις πληγές του σώματός του, αλλά οι πληγές μέσα του μόλις που είχαν μπαλωθεί.

"Θα ξανάρθεις;"

Έσκυψα από πάνω του μέχρι τον κοιτάξω στα μάτια.

"Πάντα θα έρχομαι πίσω σε σένα."

Πήρα την τσάντα μου, και περπάτησα γύρω από το χάλι που είχε δημιουργήσει στην αντίστασή του, και πήγα να βρω την Alice.

"Στο δωμάτιό μου." Φώναξε από τις σκάλες σε μένα.

Καθόταν στο κρεβάτι της με ένα κενό βλέμμα στα μάτια της.

"Τι σημαίνει ότι δεν μπορείς να δεις τίποτα;"

"Ο Jacob δεν πρόκειται να κάνει έφοδο στο σπίτι και να σε κλέψει, εάν αυτό είναι που υπονοείς. Είτε είσαι ακόμα ανίδεη ως προς το τι πρέπει να κάνεις ή ο Edward δεν έχει αποφασίσει αν πρόκειται να το δεχτεί. Είναι σχεδόν σαν να είστε πίσω σε εκείνο τον απότομο γκρεμό, τα δάχτυλα των ποδιών σας είναι στην άκρη, αλλά μπορείτε ακόμα να κάνετε πίσω ή να πηδήξετε. Αυτή η ιδιοτροπία δεν έχει φανεί ακόμα, αλλά έρχεται. Εξακολουθώ να βλέπω ένα όραμα του εαυτού μου που βλέπει όραμα. Δεν είναι καθόλου χρήσιμο."

Μπορούσα να αισθανθώ τον παροξυσμό της Alice να αυξάνεται. Παρά τη γρίνια μου για την εμμονή της με τη μόδα και την ενόχληση του Edward που ήξερε τα πάντα, και οι δύο είχαμε την τάση να τα αγνοούμε ξέροντας ότι αυτός ήταν ο τρόπος της να αντιμετωπίζει καταστάσεις. Μην έχοντας αναμνήσεις από τη ζωή της σαν άνθρωπος και με τους υπαινιγμούς της πως αυτή η ζωή ήταν σκέτη κόλαση, επέλεγε να είναι αισιόδοξη, και εξέφραζε αυτήν την αισιοδοξία κάνοντας το δικό της μικρό μέρος του κόσμου όμορφο. Τα οράματά της ήταν περίπου το ίδιο. Ήταν τόσο δικό της κομμάτι όσο και η ακοή ή η όρασή της. Δεν ήταν έκπληξη για κανέναν όταν την πανικόβαλλε η αποτυχία των οραμάτων της, ήταν σαν να τυφλωνόταν. Γι' αυτό το λόγο μπορούσα να συγχωρήσω την ανυπομονησία της για τον Edward και εμένα να διορθώσουμε τα λάθη μας για να μπορεί να συνεισφέρει στο φινάλε.

"Λυπάμαι που πηγαίνεις στα τυφλά Alice, αλλά τώρα πιστεύω ότι είναι καλύτερα έτσι. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να αντέξω να ξέρω πώς θα τελειώσουν όλα. Θα διέγραφε τη θυσία και την προσπάθεια να διορθώσουμε τα πράγματα μόνοι μας. Και αυτό είναι που χρειαζόμαστε, να βάλουμε στην άκρη όλους και όλα και απλά να είμαστε εμείς χωρίς καμία παρέμβαση. Υπήρχε πολύ συνωστισμός στη σχέση μας τώρα τελευταία, και ήρθε η ώρα να κάνουμε κάποιες αναδιαρθρώσεις.

Ελπίζω να ξέρεις ότι αυτό δεν έχει να κάνει καθόλου με εσένα ή τις αμέτρητες φορές που μας έχεις βοηθήσει. Επειδή δεν είναι έτσι. Χωρίς εσένα, είναι πολύ πιθανό ότι ο Edward και εγώ ποτέ δεν θα ξανασμίγαμε, ή αν είχε επιτύχει το στόχο του να πεθάνει, κανένας από μας δε θα ήταν εδώ τώρα. Δεν ξέρω αν σου έχω πει ποτέ πόσο σε αγαπάω και σε ευχαριστώ γι' αυτό. Ίσως θα μπορούσα να μοιραστώ τα έξοδα της Porsche με τον Edward;"

"Θα πρέπει να έχεις επίγνωση της τιμής πριν αποφασίσεις να κάνεις κάτι τέτοιο. Και έλεος, μπορώ να καταλάβω υπαινιγμούς. Εγώ απλώς θα μείνω εδώ στο δωμάτιό μου, μόνη μου, σε οραματική δυσκοιλιότητα. Μη διστάσετε να παραμείνετε αναποφάσιστοι."

Μπορεί να μην στοιχημάτιζα ποτέ εναντίον της, αλλά θα έβρισκα έναν τρόπο για να την αποτρέψω όταν όλα τελείωναν επιτέλους. Μέχρι τότε, αποφάσισα να της τα πω όλα γιατί παρά το γεγονός ότι ήταν θυμωμένη, ενδιαφερόταν πραγματικά για μας. Με το δικό της τρόπο πως πρέπει να τα ξέρει όλα.

"Οι πληγές του έχουν επουλωθεί και ο Emmett του παρέχει αίμα τη στιγμή που μιλάμε. Ο Carlisle λέει ότι θα πονάει για λίγο, αλλά θα ανακτήσει τη δύναμή του σύντομα. Τότε θα μπορεί να πλυθεί και θα…"

Σταμάτησα απότομα καθώς μου ήρθε μία ιδέα η οποία αμέσως διακόπηκε από ένα στρίγκλισμα.

«Ο Edward βρίσκεται ακόμη σε συναισθηματική παράλυση, οπότε δεν ξέρω πως θα αντιδράσει. Αλλά εδώ είναι αυτό που επρόκειτο να μου ζητήσεις. Και για την ιστορία, ξέρω τον αδερφό μου. Δεν θα ανεχθεί το ντάντεμα, αλλά αυτό είναι σωστό. Μπορεί να ενδιαφέρομαι γι' αυτόν, αλλά υπάρχει ένας ρόλος που η οικογένειά του δεν μπορεί να εκπληρώσει. Για τον τελευταίο μισό αιώνα που τον γνωρίζω ήταν πάντα μόνος με τον εαυτό του. Φρόντισέ τον. Κανείς άλλος δεν το έχει κάνει ποτέ. Θα πρέπει να έχει σχεδόν τελειώσει τώρα, ό, τι άλλο χρειάζεστε θα πρέπει να είναι εκεί."

Την αγκάλιασα με εκτίμηση, αποφασισμένη ότι κανείς ποτέ δεν θα αμφισβητούσε πως ένιωθα γι' αυτή την οικογένεια, και γύρισα να φύγω.

"Και Bella; Είστε οι δυο σας πλέον. Δεν θα ψάξω το μέλλον ξανά. Σου έχω εμπιστοσύνη."

"Εντάξει mister, θεραπεύτηκες και έφαγες. Ήρθε η ώρα σε καθαρίσουμε από τη βρωμιά της μέρας."

Καθόταν επάνω στο κρεβάτι ανάμεσα σε λεκιασμένα σεντόνια, φορώντας μόνο ένα μποξεράκι με το πρόσωπό του να αλλάζει διάφορες εκφράσεις. Ανακούφιση, και κάτι που θα μπορούσα μόνο να περιγράψω ως ένα συνδυασμό αυτό-αποστροφής και ενόχλησης.

"Αν είσαι εδώ μόνο για να το παίξεις νταντά, σε παρακαλώ μην ασχολείσαι. Δεν έχεις κανένα χρέος να πληρώσεις. Θα είμαι...δυνατός… ξανά αρκετά σύντομα."

Ναι, είχαμε ακόμα χιλιόμετρα να διανύσουμε.

Πήγα κοντά του, πήρα το χέρι του και το τοποθέτησα πάνω από την καρδιά μου, ενώ αναρωτιόμουν αμυδρά αν μπορούσε να την ακούσει να ραγίζει με αυτή του τη σκέψη.

"Εσύ με νταντεύεις κάθε φορά που με κρατάς για να μην γλιστρήσω; Όταν είμαι αναστατωμένη; Όταν κλείνεις τις πληγές μου; Μήπως με προστατεύεις επειδή το θεωρείς καθήκον σου, Edward;"

Τράβηξε πίσω το χέρι του με θυμό.

"Επίτηδες λες τέτοιες κουταμάρες; Τι άλλο περιμένεις να κάνω; Να σε αφήσω να πέσεις; Να πάθεις κακό; Να πληγωθείς; Μπορεί να είμαι ένα άψυχο τέρας, αλλά ακόμη κι εγώ δεν είμαι τόσο άκαρδος ώστε να σε βλέπω να υποφέρεις."

"Τότε νομίζεις ότι εγώ είμαι."

Σταμάτησα, αφήνοντάς του χρόνο μόνο για να το επιβεβαιώσει ή να το αρνηθεί, αλλά το μόνο που έκανε ήταν να ακουμπήσει το κεφάλι στα χέρια του.

"Αν η Esme, η Rose, και η Alice φροντίζουν τους συντρόφους τους, γιατί να είναι διαφορετικά για εμένα; Δεν το κάνω γιατί έχω να πληρώσω κάποιο χρέος, είναι η δουλειά μου. Το μόνο που έκανες πάντα είναι να θυσιάζεις τον εαυτό σου για μένα Edward. Τώρα είναι η σειρά μου. Άφησέ με να σε φροντίσω. Σε παρακαλώ. "

Με τράβηξε δίπλα του στο κρεβάτι, πιο βίαια απ 'ότι συνήθως, και ακούμπησε το κεφάλι του στην κοιλότητα του λαιμού μου. Έμεινε εκεί για μια στιγμή. Εισέπνευσε τη μυρωδιά μου, εκπνέοντας τη κούραση του, ακούγοντας τον χτύπο της καρδιάς μου, και νιώθοντας την κίνηση του στήθους μου. Τον κράτησα κοντά μου, απολαμβάνοντας την παρουσία του, με την έξαψη αποτυπωμένη στο δέρμα μου εκεί που συναντούσε το κεφάλι, στην αίσθηση των μαλλιών του ανάμεσα στα δάχτυλά μου, τη μυρωδιά του που θόλωνε το μυαλό μου με την αγάπη μου γι' αυτόν.

"Μπορείς να πάρεις ό, τι δικό μου έχω να σου δώσω, Bella. Απλά σε παρακαλώ, σε εκλιπαρώ, μην θυσιάσεις την ευτυχία σου για μένα."

Ένιωσα το βάρος της αγωνίας του, βαθιά μέσα μου. Συνέτριβε και διέλυε το είναι μου, με λύγιζε. Ήθελα να υποκύψω, και να βυθιστώ στα βάθη της και ποτέ να μην βγω. Αλλά ο Edward κουβαλούσε το βάρος αυτής της αγωνίας, και έτσι θα έκανα και εγώ.

Επιχειρώντας να σηκώσω το πρόσωπό του, προσπάθησα να μιλήσω παρά τον κόμπο στο λαιμό μου.

«Κοίταξέ με. Εσύ. Είσαι. Η ευτυχία μου."

Τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά μου καθώς συνέχισα.

"Ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσα να παραιτηθώ από την ευτυχία μου είναι να βλέπω να υπομείνεις τέτοιο πόνο. Δεν μπορώ να αντέξω να σε βλέπω πληγωμένο, ακόμα κι αν είναι αποτέλεσμα των δικών μου χεριών. Δεν θα ζητήσω να με συγχωρέσεις ακόμα, αλλά θα σε παρακαλέσω να με αφήσεις να είμαι δίπλα σου. Άσε με να σε βοηθήσω. Μοιράσου το φορτίο σου μαζί μου."

"Δεν έχεις κανένα λόγο να αισθάνεσαι ένο…"

Τον διέκοψα, με το χέρι μου πάνω από το στόμα του.

"Σκάσε, Edward. Ποτέ πριν δεν σου έχω πει κάτι τέτοιο, και ελπίζω ποτέ να μην ξαναχρειαστεί να το κάνω. Αλλά μην το λες αυτό. Έχω πολλά για τα οποία πρέπει να αισθάνομαι ένοχη, αλλά δεν πρόκειται γι' αυτό. Είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό. Μπορώ να ζήσω με την ενοχή μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς σου δίνω την αγάπη μου."

Με κοίταξε, έντονα και αποφασιστικά, προσπαθώντας να διακρίνει την αλήθεια πίσω από τα λόγια μου. Ποτέ δεν απέστρεψε το βλέμμα του ή ανοιγόκλεισε τα μάτια, ήταν πάρα πολύ σημαντικό να γνωρίζει την ειλικρίνεια της δήλωσής μου. Χρόνος πέρασε και βουνά μετακινήθηκαν πριν σκύψει το κεφάλι του, με ένα μικρό χαμόγελο στο καλυμμένο με το χέρι μου στόμα του. Ένιωσα την μικρή πίεση των χειλιών του στην παλάμη μου.

"Πώς προτίθεσαι να με καθαρίσεις τότε;"

Πιο αργά από ό, τι τον είχα δει ποτέ να κινείται, ο Edward περπάτησε μέχρι το μπάνιο. Δεν δέχθηκε τη βοήθεια μου, αλλά κράτησε το χέρι μου στο δικό του. Ερχόταν κοντά μου και με άφηνε δίπλα του. Παλάμη με παλάμη, ένωνε τον εαυτό του μαζί μου τόσο δυνατά όσο ένα ιερό χειροφίλημα.

Καθώς μπήκαμε μέσα στο σκοτεινό μπάνιο, με το μόνο φως που ερχόταν από μικροσκοπικές φλόγες που τρεμόπαιζαν, και με το χορό του ατμού ανάμεσά τους, κατάλαβα ότι έμοιαζε περισσότερο με μια ρομαντική στιγμή από ένα λουτρό επούλωσης. Άρχισα να πανικοβάλλομαι και να τραβιέμαι μακριά του, ανησυχώντας ότι θα νόμιζε πως θεωρούσα ότι ήμαστε έτοιμοι γι 'αυτό, ή ότι προσπαθούσα να ξεπεράσω τα όρια που είχε θέσει.

"Εγώ…. Μπορώ να περιμένω στο δωμάτιό σου, αν ... αν θέλεις. Δεν… δεν χρειάζεται να είμαι εδώ. Δεν… θέλω να νιώθεις άβολα ή να νομίζεις ότι σε πιέζω. Ορκίζομαι δεν προσπαθώ να κάνω τίποτα. Απλά σκέφτηκα ότι θα σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα. Εγώ απλώς θα περιμένω έξω. Πάρε όσο χρόνο θέλεις. "

Δεν άφησε το χέρι μου καθώς μπήκε στην μπανιέρα με ένα σιγανό αναστεναγμό ευχαρίστησης.

"Αν μπορείς να βάλεις τον ματωμένο καρπό σου στο στόμα μου, τότε μπορείς να μπεις στην αναθεματισμένη μπανιέρα."

Ήταν η πρώτη φορά που είχε κάνει αναφορά στα γεγονότα της ημέρας, αλλά το έκανε καθώς με ενθάρρυνε να μείνω μαζί του. Μπορούσα να αισθανθώ την επικείμενη συζήτησή μας να έρχεται, αλλά τώρα δεν ήταν ώρα για τέτοια. Ήθελε να είμαι μαζί του και θα ήμουν ηλίθια να του αρνηθώ οτιδήποτε. Έβγαλα όλα τα ρούχα μου, εκτός από το μαγιό που είχα δανειστεί από την Alice. Πριν να μπω μέσα, έβαλα μουσική στο ηχοσύστημα.

Με μετακίνησε έτσι ώστε να κάθομαι δίπλα του, ώμο με ώμο, στην τεράστια μπανιέρα. Η υγρασία στον αέρα, φωτισμένη από τα κεριά, το χαμηλό φως, η γλυκιά μουσική του πιάνου και η διαφορά του ζεστού νερού και του κρύου δέρματος του Edward, όλα ήταν ένα αιθέριο όνειρο.

"Ξέρεις ποιο κομμάτι είναι αυτό που παίζει;"

Κούνησα το κεφάλι μου. Είχα διαλέξει απλώς να παίζει κλασικό πιάνο. Ήταν η προσωποποίηση του Edward, και ήθελα κάτι που θα τον κάνει να αισθάνεται περισσότερο ο εαυτός του ξανά.

"Είναι το Reverie του Debussy. Είναι μία ονειρική ή σκεπτική κατάσταση στην οποία κάποιος μπορεί να χαθεί στις ονειροπολήσεις του," αναστέναξε καθώς άρχισα να τον πλένω.

Με ευλάβεια τον καθάρισα με ένα σφουγγάρι. Ξέπλυνα τις βρωμιές και το δηλητήριο, το ξεραμένο αίμα μου και τα αόρατα δάκρυα, τον πόνο και την αγωνία της ημέρας. Κάθε πέρασμα του σφουγγαριού και πιτσίλισμα του νερού μας ανανέωνε. Πάνε οι μέρες της αδιαφορίας μου και των βασάνων του, των παρεξηγήσεων και των ανασφαλειών, της ανισορροπίας μεταξύ μας. Από αυτή τη στιγμή θα είμαστε απλά ο Edward και η Bella που μοιραζόμαστε τη ζωή μας και τους εαυτούς μας με τον άλλον.

Όταν τον είχα καθαρίσει εντελώς, με κράτησε κοντά του, με το κεφάλι μου στον ώμο του, και τα χέρια του τυλίγοντάς με στο σώμα του.

«Αυτό ήταν παλιά η ονειροπόλησή μου, ξέρεις. Για ογδόντα χρόνια βαθιά μέσα στην καρδιά μου, ονειρευόμουν την οικειότητα του αγγίγματος κάποιου άλλου. Ένα χέρι μέσα στο δικό μου, ένα χάδι στο πρόσωπό μου, ένα κεφάλι γερμένο στο στήθος μου ... να νιώθω μία ανάσα στο λαιμό μου και ένα σώμα να πιέζεται κοντά στο δικό μου. Πράγματα που τόσο συχνά θεωρούνται δεδομένα, η απλή αίσθηση του να σε προσεγγίζει κάποιος. Αλλά όταν σου αρνούνται κάτι τέτοιο, λαχταράς και πονάς γι' αυτό. Γιατί σε αυτή τη στιγμιαία επαφή με κάποιον άλλο, ηρεμεί η μοναξιά και γίνεσαι μέρος αυτού του κόσμου έστω για μια στιγμή. Είχα σχεδόν παρατήσει κάθε ελπίδα ότι θα έβρισκα ποτέ αυτό το άγγιγμα που απηχεί σε όλο το σώμα και παρηγορεί την ψυχή, το όνειρο πως κάποια μια μέρα θα με αγαπούσε. Μέχρι που ήρθες εσύ. Μαζί σου, βρήκα την ονειροπόλησή μου. Βρήκα τα πάντα. "

Κρατήθηκα πάνω του πιο σφιχτά και φίλησα την καρδιά του. Μπορεί να μην χτυπούσε αλλά δεν έχει υπάρξει ποτέ καμία άλλη με τέτοια ικανότητα να αγαπάει. Ξεκίνησα να του πω αυτό, αλλά με διέκοψε, γέρνοντας το κεφάλι μου μέχρι να τον κοιτάξω.

"Μην πεις τίποτα ακόμα. Σου είπα πριν πολύ καιρό ότι ήμουν εγωιστής, και είμαι. Σε παράτησα μια φορά για την ασφάλειά σου, όσο ανόητο και αν ήταν, και σχεδόν σάπισα μέσα μου χωρίς εσένα. Νόμιζα όμως ότι αν ποτέ δεν με ήθελες πλέον θα είχα την αξιοπρέπεια να μείνω στην άκρη για σένα. Έκανα λάθος, τόσο λάθος. Πρέπει να σου ζητήσω, να σε παρακαλέσω και να σε ικετέψω, η περηφάνια και η αξιοπρέπειά μου ας πάνε στα κομμάτια, σε παρακαλώ... σε παρακαλώ ... μη με αφήσεις.

Φοβάμαι τόσο πολύ να σε χάσω Isabella. Ακόμα και όταν νόμιζα ότι ήσουν νε... ότι είχες πεθάνει... δεν ήμουν τόσο τρομοκρατημένος, γιατί μπορούσα να σε ακολουθήσω στο σκοτάδι. Αλλά δεν υπάρχει μέρος για μένα να πάω αυτή τη φορά."

Έκανε με λυγμούς την παράκλησή του, ολόκληρο το σώμα του να τρέμει με δύναμη.

"Θα σε πάρω με όποιον τρόπο με θέλεις, σαν φίλο σου ή εραστή σου, ή έναν απλό γείτονα. Απλά σε παρακαλώ, κράτησέ με. Κράτησέ με στη ζωή σου, ακόμα κι αν δεν μπορείς να μ' αγαπάς πια. Το μόνο πράγμα που δεν μπορώ να αντέξω σε αυτό το κόσμο είναι να σε χάσω. Χωρίς εσένα, δεν μπορώ να υπάρχω."

Μανιωδώς ανέβηκα στην αγκαλιά του και άγγιξα κάθε μέρος του σώματός του με το δικό μου. Τα χέρια μας, τα στήθη μας ενωμένα, τα πόδια μου μπερδεμένα με τα δικά του, το πρόσωπό μου μπροστά στο δικό του, τα στόματά μας να αναπνέουν τον ίδιο αέρα και τα μέτωπά μας να ακουμπούν καθώς περνούσα το ένα μου χέρι μέσα από τα μαλλιά του. Έκλαψα τα δάκρυα που δεν μπορούσε να χύσει και έτρεμα μαζί του. Θα μας κρατούσα έτσι κολλημένους αν μπορούσα. Ήθελα με το άγγιγμά μου να γεμίσω το κενό που ένιωθε και να τον δεσμεύσω αιώνια με μένα.

"Όχι μια μέρα. Τώρα σε αγαπάω, σαν φίλο μου και εραστή μου, σαν τον κόσμο και την ψυχή μου. Θα σε κρατήσω Edward. Δεν θα υπάρξει ποτέ μια ημέρα που δεν θα σε ψάξω ή δεν θα θέλω να είμαι δίπλα σου. Δεν θα υπάρξει ποτέ μέρος που θα πάω και δεν θα μπορείς να με ακολουθήσεις. Κάθε επιλογή μου είσαι εσύ. Πάντα θα είσαι εσύ. Δεν μπορείς να παρακαλάς για κάτι που είναι ήδη και πάντα θα είναι δικό σου. Ό, τι είμαι, θα είναι πάντα εσύ.

Η αγκαλιά μας έσφιξε. Ο αέρας γύρω μας καθάρισε από τους ατμούς και το νερό κρύωσε, όμως ακόμα δεν αφήσαμε ο ένας τον άλλο.

Δεν ήταν μια νίκη ή ακόμα μία συμφωνία.

Ήταν δύο στόματα που ανέπνεαν ένα κρύο και σπασμένο αμήν.

So…tell me what do you think? Πείτε μου τις σκέψεις σας…good, badawful...

Chapter notes:

References therein, in order of appearance:

Music When the Lights Go Out- song by The Libertines

"Death of Isolde", from Richard Wagner's opera "Tristan and Isolde" (think pre-Shakespeare Romeo and Juliet…sorta)

Warner Brother's cartoon with Elmer Fudd and Bugs Bunny… "Kill the Rabbit" set to Wagner's "Flight of the Valkyries"

Poem: We Wear the Mask- Paul Dunbar

Sonnet XVII- Neruda

Last Request- song by Paulo Nutini

Sonnet 116- William Shakespeare

Poem: No Man is an Island – John Donne

Romeo and Juliet- Shakespeare

Poem: Dream within a Dream- Edgar Allen Poe

Someday You Will be Loved and I Will Follow You into the Dark- by Death Cab for Cutie

Hallelujah- by Leonard Cohen, Jeff Buckley, or Rufus Wainwright.

Just so you know…όπως ανέφερε και η συγγραφέας της ιστορίας στο τέλος αυτού του κεφαλαίου αυτή δεν είναι καν η αρχή… έχουν ακόμη πολύ δρόμο για να λύσουν τα θέματά τους… Εξάλλου το καλό πράγμα αργεί να γίνει!

The original chapter 3 "Touch" can be found here! /s/4891389/3/Atlas_Shrugged

Rec: "The Beauty of his eyes" by AlexaET

A story that nears its end… unfortunately for us the girls who fell in love with Blindward(hugs)! Anyway, just like good things need time, they also end at some point right?

/s/5932808/1/The_Beauty_of_His_Eyes

Isabella was given a second chance to live a life she had long lost. She took it and meets Edward; he helps her heal. But when all crumbles will she be able to help him? Or are they both going to fall apart? A story of family, strength and love.

Go give my girl Alexa some love! It's worth it!

Till the next chapter… Ταλέμε!