DISCLAIMER: All rights for this story belong to JeesieChreesie. In general, Twilight belongs to Stephenie Meyer so we are both sad to say that we do not claim any of the characters, names and places.

A/N: Please do not hate for being late by three weeks. Life is really demanding wight now so be patient with me. Get on with it…see you at the bottom.

Κεφάλαιο 4: Πάρε

"Ο ήλιος έρχεται."

Οι ακτίνες της αυγής απλώθηκαν μέσα στο δωμάτιο, ζεσταίνοντας το χρυσό πάπλωμα, δημιουργώντας ένα αίσθημα ελπίδας γύρω μου. Είχαμε επιβιώσει την πιο σκοτεινή ώρα μας, και τώρα ήταν μια νέα μέρα για να φτιάξουμε τα πράγματα.

Το προηγούμενο βράδυ μείναμε στην μπανιέρα, κρατώντας ο ένας τον άλλο, απολαμβάνοντας την αίσθηση του αγγίγματος του άλλου που καθησύχαζε και τους δυο μας. Αν και είχα μόνο επιδιώξει να τον φροντίσω, το ότι το έκανα θεράπευσε και εμένα. Η παρουσία και οι αδυναμίες του γέμισαν το κενό στην καρδιά μου που ακόμη αιμορραγούσε και ποτέ δεν σταμάτησε μετά την επιστροφή του. Κάτι μέσα μου αναγνώριζε την ενστικτώδη ανάγκη όχι μόνο να είμαι μαζί του, αλλά να είμαι εκεί γι 'αυτόν. Να είμαστε για πάντα ένα. Ήξερα τώρα ότι ήμουν μαζί του πριν, αλλά είχα αποτύχει να τον αφήσω να μπει μέσα μου. Να αποδεχτώ τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τους φόβους και τις αδυναμίες του σαν δικές μου. Με τα σώματά μας κολλημένα το ένα στο άλλο, ανέπνευσα το άρωμά του, για να τον κρατήσω μαζί μου. Μέσα μου. Να ζει από μένα.

Τελικά, το νερό κρύωσε και το σώμα μου με πρόδωσε όταν άρχισε να τρέμει, αναγκάζοντας τον Edward να κάνει κάτι γι' αυτό. Με ξύπνησε από την ονειροπόληση μας, στεγνώνοντας και ντύνοντάς με προσεκτικά. Ήθελα να τον σταματήσω, να του πω ότι δεν ήθελα να ανησυχεί για μένα, γιατί ήταν η σειρά μου να τον βοηθήσω. Αλλά μέσα στα μάτια του έκαιγε η ίδια ανάγκη με τη δική μου. Το προηγούμενο βράδυ είχε αναγκαστεί να κάτσει στην άκρη και να αφήσει κάποιον άλλο να κρατήσει ζεστή και να προστατεύσει αυτήν που ήταν δική του. Έπρεπε να κρατήσει την απόστασή του από το παγωμένο σώμα μου, και να παρακολουθήσει καθώς το σώμα του εχθρού του με σκέπαζε με τη θερμότητά του. Άκουσε πώς το αίμα μου ζεστάθηκε και άρχισε να ρέει πιο γρήγορα στις φλέβες μου, πώς αναστέναξα με ανακούφιση και υπέκυψα στα βάθη της λήθης μουρμουρίζοντας το όνομα ενός άλλου. Το υπέμεινε για την προστασία μου, αλλά το κάλεσμα να διεκδικήσει εκ νέου τη θέση του ως ο άνθρωπος που με προστατεύει και με φροντίζει τον έτρωγε, όπως λύγιζε εμένα η ενοχή μου.

Έμεινα σιωπηλή και τον άφησα στο έργο του, καθώς έτριβε την πετσέτα πάνω στο υγρό σώμα μου, αφαιρώντας κάθε σταγόνα νερού και χρησιμοποιώντας την τριβή για να με κρατήσει ζεστή. Αντί να διαμαρτυρηθώ όταν κάλυψε το σώμα μου με μία δική του φανέλα, εισέπνευσα την μόνιμη μυρωδιά του που είχε αποτυπωθεί σε αυτήν. Στάθηκα ακίνητη καθώς πέρασε το χέρι του κάτω από την μπλούζα, αποστρέφοντας τα μάτια του, και αφαίρεσε το μουσκεμένος μαγιό μου. Δέχτηκα με ευγνωμοσύνη τη πυτζάμα που μου έδωσε να βάλω. Ξεκούρασα το κεφάλι μου στο στήθος του, κάθε σημείο του σώματός μου καλυμμένο από αυτόν, και τον άφησα να με κουβαλήσει στο κρεβάτι μας. Με τάισε μπουκιά-μπουκιά ένα από τα σάντουιτς που είχα φέρει και μου έδωσε γουλιές νερό από το μπουκάλι μου, σκουπίζοντας το πηγούνι μου κάθε φορά που έπινα. Δεν είχε σημασία το γεγονός ότι αυτός ήταν που χρειαζόταν ανάπαυση ενώ εγώ ήμουν σωματικά μια χαρά. Με κάθε μία από τις ενέργειές του, αποκαθιστούσε την πληγωμένη υπερηφάνεια και την αξιοπρέπειά του. Δεν επέβαλλε τον εαυτό του πάνω μου, αλλά ανανέωνε τη διεκδίκηση της θέσης αυτού που είχε το δικαίωμα να με φροντίζει. Ήταν απόδειξη πως υπήρχε ακόμη ελπίδα μέσα του που άνθιζε, και υπενθύμισή του σε μένα ότι ήθελε να είμαι δική του. Χωρίς λέξη, ξάπλωσε δίπλα μου, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου για να ξεκουραστούμε.

Τώρα, καθώς ξύπνησα σε μία νέα μέρα, βρήκα το χέρι μου άδειο, και τoν Edward να κάθεται στον καναπέ, μακριά από το φως του ήλιου. Το πρόσωπό του, ούτε άδειο ούτε αισιόδοξο, φορούσε μία προσεκτικά μελετημένη μάσκα επιφύλαξης. Κινούνταν με μεγαλύτερη ευκολία από ό, τι το προηγούμενο βράδυ, αλλά όταν άρχισε να μιλάει, αμφέβαλλα πως η νύχτα τον είχε ανανεώσει, όπως είχε ανανεώσει εμένα.

"Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω τον ήλιο. Να φέρω φως και ζεστασιά στη ζωή σου. Να διώξω μακριά τις σκιές με την αγάπη μου για σένα. Αλλά έχω περπατήσει στο σκοτάδι και λούστηκα στο αίμα του. Σου είπα ότι έχω σκοτώσει, αλλά ποτέ δεν μπήκα σε λεπτομέρειες, επειδή φοβόμουν να δω τον τρόμο στο πρόσωπό σου. Έχω παρακαλέσει για την αγάπη σου, και όμως ποτέ δεν σου έχω αποκαλύψει πλήρως αυτό που είμαι. Μέχρι τώρα θα μπορούσα ευκολότερα να σε ωθήσω μακριά σκόπιμα, όσο να σε συντροφεύσω στον ύπνο σου, αλλά δεν μπορώ να λέω ψέματα για το τι είμαι πια. Δεν είναι δίκαιο και δεν είναι σωστό. "

Κοίταξα στον τώρα εκτυφλωτικό ήλιο που έκανε τα μάτια μου να δακρύσουν καθώς προσπάθησα να κοιτάξω κατευθείαν στον Edward.

"Σε ξέρω. Ποιος και τι είσαι. Χθες... ας πούμε ότι ήταν η αποκάλυψη του Edward. Νομίζω ότι ίσως για πρώτη φορά είδα ακριβώς ποιος είσαι. Τι σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι τόσο κακός;"

Το βλέμμα του παρέμεινε σταθερά στο πάτωμα μπροστά του. Οι ώμοι του έπεσαν μπροστά, δίνοντας μάχη με τους δαίμονες από τους οποίους δεν κατάφερα να τον ελευθερώσω.

"Με κράτησες στην αγκαλιά σου χθες σαν να ήμουν κανονικός άντρας. Φρόντισες τα τραύματά μου και έπλυνες το σώμα μου. Νοιάστηκες για μένα όπως η γυναίκα για το σύζυγό της. Δεν είμαι ούτε άντρας ούτε σύζυγός... Η άστατη μοίρα μου έχει αρνηθεί τέτοιες φιλοδοξίες. Όχι, είμαι ο ποταπός κρετίνος του οποίου τα χείλη είναι ακόμα βαμμένα με το χρώμα του αίματός σου. Είμαι ο Λεβιάθαν που δημιουργήθηκε από χίλιες σταματημένες καρδιές. Είμαι η βδέλλα που ρουφάει τη ζωή σου."

Αυτός δεν ήταν πόνος που ένα φιλί στο μέτωπο μπορούσε να γιατρέψει. Εξέφραζε τα βάθη της απέχθειάς του προς τον εαυτό του, κάτι για το οποίο μόνο υπαινιγμούς είχα δει στο παρελθόν. Αυτοί οι ασαφείς υπαινιγμοί του, στις αρχές, ότι δεν ήταν καλός για μένα, ότι ήταν ο κακός στην ιστορία μας, και η αδιάκοπη ανάγκη του να με κρατήσει από το να ψάξω πολύ βαθιά μέσα στη φύση του ως βρικόλακας. Ζάρωνε στο άκουσμα των αστείων μου για τη διατροφή του και φοβόταν κάθε σενάριο που με είχε στο πλάι του σαν βρικόλακα.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και πλησίασα τον καναπέ που ίσα που φωτιζόταν, κάθισα κοντά του, αλλά δεν τον άγγιξα. Καθόταν εκεί, ακίνητος με το πρόσωπό του να συσπάτε από σημάδια ανησυχίας, με μάτια άγρια να μου υπενθυμίζουν τη βαναυσότητα του παρελθόντος του, και με άρωμα εξουσίας ενός μόλις εξημερωμένου αρπακτικού.

"Έι, άκουσέ με. Συνέχεια περιμένεις να σε κατακρίνω για το παρελθόν σου. Να βρω ελάττωμα στην εκδίκησή σου. Ποτέ δεν θα το κάνω αυτό. Καταλαβαίνω ότι ως ένα βαθμό υπάρχει ένα θηρίο μέσα σου, αλλά ποτέ δεν θα καθορίσει ποιος είσαι. Σίγουρα δεν είναι αυτό που είσαι. Είσαι άνθρωπος. Σε είδα να παραπατάς, να πέφτεις και να αιμορραγείς. Σε έχω δει να φροντίζεις και να προστατεύεις αυτούς που αγαπάς. Σε κοιτάζω και μπορώ να δω την ψυχή σου να ακτινοβολεί από μέσα, να με τυλίγει. Είσαι ένας άντρας, και μάλιστα καλός."

Σηκώθηκε από τη θέση του, βαδίζοντας πάνω κάτω στο δωμάτιο, κλωτσώντας βιβλία, ρούχα και οτιδήποτε έβρισκε στο πέρασμά του.

"Είναι καλός ο άνθρωπος που σκοτώνει; Που γλεντάει με το αίμα του άλλου; Που επιθυμεί τόσο απεγνωσμένα κάποιον για να διευκολύνει τη μοναξιά του, που σέρνει ένα θνητό κορίτσι σε αυτή τη ζωή; Που την έχει δει πληγωμένη και έχει έρθει τόσο κοντά στο θάνατο εξαιτίας του; Που ολόκληρη ύπαρξή του είναι τόσο επικίνδυνη γι' αυτή που πρέπει να την κρατά σε απόσταση για να μην έρθει πολύ κοντά και δελεάσει τον αδύναμο έλεγχό του; Που η ψυχρότητα και η ζήλια του την έσπρωξαν στην αγκαλιά ενός άλλου; Αυτό είναι που εσύ ονομάζεις άνθρωπος;"

Η φωνή του γινόταν σταδιακά πιο δυνατή και τόνιζε τις κατάλληλες λέξεις κάθε φορά, μόνο για να καταλήξει σε έναν απογοητευμένο ψίθυρο. Τα βιβλία που είχαν μείνει στο ράφι έπεσαν στο πάτωμα και μπερδεύτηκαν με τα σπασμένα CDs. Η καταστροφή του δωματίου και ο ανταγωνισμός με τον εαυτό του μιμούνταν τις ρωγμές στη σχέση μας.

"Bella, δεν μπορώ να είμαι άνθρωπος για σένα. Δεν μπορώ να γεράσω δίπλα σου ή να χύσω δάκρυα στη σκληρότητα της ζωής. Δεν μπορώ να σου κάνω έρωτα χωρίς φόβο, ή να μεγαλώσουν τα παιδιά μου μέσα σου. Δεν μπορώ να σταθώ μπροστά στο Θεό και να ορκιστώ να σε αγαπάω μέχρι τη μέρα που θα πεθάνουμε μαζί. Ο Θεός δεν αναγνωρίζει τους ομοίους μου. Δημιουργεί τους αμνούς, όχι τα λιοντάρια στο δάσος της νύχτας. Εγώ είμαι το τέρας των 108 χρόνων που παραμονεύει στην ντουλάπα σου, αλλά ακόμη και έτσι σε παρακάλεσα να μείνεις μαζί μου και να γίνεις κυρία Τέρας. Ναι, τέτοιος άντρας είμαι."

Αυτό δεν ήταν στο εγχειρίδιο με τους 101 τρόπους να κάνεις τον βρικόλακα σύντροφό σου να αισθανθεί καλύτερα για τον εαυτό του. Αυτό ήταν απλά ένα από τα θέματα που κάνει το φυλλοκάρδι σου να τρέμει και για το οποίο τα 18 χρόνια της ζωής μου δεν με είχαν προετοιμάσει. Ακόμη και αυτή η σκέψη αποδείκνυε πόσο έξω από τα όριά μου ήταν αυτό το ζήτημα. Η ενστικτώδης αντίδρασή μου ήταν να χλευάσω αυτά που λέει και να του πω ότι γινόταν γελοίος. Τον αγαπούσα σαν άνθρωπο και σαν βρικόλακα και όταν θα με άλλαζε, να πάνε στο διάολο οι αξίες, ήμουν έτοιμη και πρόθυμη να το τέρας του.

Όμως, αν υπήρχε ένα πράγμα που είχα μάθει χθες, ήταν να μην εμπιστεύομαι το ένστικτό μου επιπόλαια, γιατί θάνατος και μακελειό ακολουθούν συνήθως. Αντί να βιαστώ να τον καθησυχάσω, ανέλυσα αυτά που είπε και βρήκα ότι η καρδιά του προβλήματος ήταν αυτό από το οποίο υπέφερα και εγώ. Εξουθενωτικές ανασφάλειες. Μερικές ήταν εσωτερικοί φόβοι του και άλλες τις έχω προκαλέσει εγώ, αλλά το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να είμαι ειλικρινής μαζί του.

"Edward… σχεδόν δεν ξέρω πώς να σου το πω αυτό, γιατί φοβάμαι πως θα ... τέλος πάντων. Απλά πρέπει να το πω."

Μπράβο, τρόμαξέ τον αφού έχεις περάσει όλη τη νύχτα προσπαθώντας να τον καθησυχάσεις.

"Όταν είπα ότι χθες ήταν μια αποκάλυψη, πραγματικά ήταν, σε περισσότερα επίπεδα από ό, τι μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν σε θέση να καταλάβω. Τα πάντα, όλες οι πράξεις, και οι σκέψεις μου ακόμη ήταν αμελητέες, και έτσι είναι από τότε που ήρθες πίσω σε μένα. Ίσως ακόμη και από τότε που έφυγες. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμουν τον εαυτό μου, τον Jacob και κυρίως εσένα ήταν απολύτως λάθος. Αυτό που συνέβη στο ξέφωτο ήταν τόσο αποτρόπαιο που σταμάτησε όλες τις παρανοήσεις και τις υποθέσεις μου αμέσως. Επιτέλους ένιωθα σαν να ήξερα εσένα, εμένα, και μπορούσα να δω τη σχέση μου με τον Jacob ξεκάθαρα. Θα απευθυνθώ στο τελευταίο αργότερα, γιατί ειλικρινά εσύ και εγώ είμαστε πιο σημαντικοί."

Αυτό και ήθελα να παρατείνω τον πόνο που αυτή η συζήτηση θα προκαλούσε και στους δύο.

"Αλλά Edward, είσαι άνθρωπος, και αυτό δεν ήταν ποτέ πιο φανερό από ό, τι σε εκείνη τη σκηνή. Εγώ... σε κατέστρεψα. Ξέρω ότι άκουσες τι συνέβη όταν πήγα στον Jacob, στιγμές αφού είχες δηλώσει ότι η αποδοχή μου στην πρότασή σου ήταν η καλύτερη νύχτα των 108 σου χρόνων. Εσύ, που έχεις αντέξει την αγωνία του αίματός μου, που θυσίασες τη δική σου ευτυχία για την προστασία της ζωής μου, που πάντα με έβαζες πρώτη από όλους, και αγνόησες τις επιθυμίες και τις αξίες σου προκειμένου να αναγνωρίσεις τις δικές μου, εσύ που έχεις τέτοιο αυτοέλεγχο και ατσαλένια θέληση που ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί... ήσουν κατεστραμμένος. Εξαιτίας μου. Επειδή ποτέ δεν σταμάτησα μία στιγμή να κοιτάξω πέρα από το μάρμαρο του δέρματός σου και να δω ότι μπορείς να αποδυναμωθείς και να πάθεις κακό όπως και εγώ."

Ο πόνος για τις πράξεις μου αντηχούσαν από μένα καθώς μιλούσα, αναγκάζοντάς με να αναδιπλωθώ στον εαυτό μου όπως τα έμβρυα, για να προστατευτώ από την επίθεση του.

"Σε αγάπησα και σε λάτρεψα σαν κάτι τόσο όμορφο και εξωπραγματικό που δεν σκέφτηκα ότι θα μπορούσες ποτέ να είσαι επιρρεπής στις ίδιες ανασφάλειες που βασανίζουν κάθε άνθρωπο. Πόνο, ζήλια, απογοήτευση, θυμό, επιθυμία, ανάγκη, παρηγοριά ή σύγχυση. Η σκέψη ότι όλο αυτό το διάστημα η συμπεριφορά μου έχει προκαλέσει σε σένα αυτά τα συναισθήματα με τρομοκρατεί και με συναρπάζει. Ποτέ δεν αμφισβήτησα το γεγονός ότι μ 'αγάπησες, αλλά φοβόμουν ότι ήταν με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο από αυτό που σ' αγάπησα εγώ. Οι δικές μου ανασφάλειες με έκαναν να αμφιβάλλω όχι μόνο εσένα, αλλά και πως οτιδήποτε θα μπορούσα ποτέ να κάνω θα σε επηρέαζε. Μέχρι χθες. Μέχρι που σε πλήγωσα με έναν τρόπο που μόνο μια γυναίκα μπορεί να πληγώσει έναν άντρα."

Σταμάτησε να πηγαινοέρχεται καθώς η φωνή μου ράγισε. Στάθηκε ακίνητος, κοιτάζοντάς με τυλιγμένη γύρω από τον εαυτό μου στον καναπέ του και η σιωπή αντηχούσε στο δωμάτιο. Η γνώμη του άλλαξε και αποφασιστικότητά του εξασθένησε καθώς ήρθε να καθίσει μπροστά μου στο πάτωμα, μιμούμενος τη θέση του σώματός μου. Οκνηρά δάκρυα μπορεί να έρχονταν και να παρέρχονταν, αλλά πάντα ασήμαντα και απαρατήρητα.

Ξαφνικά ένιωσα φρίκη στο συμβολισμό της θέσης μας. Με αυτόν κάτω από μένα στο πάτωμα, σε μία ευάλωτη, ανθρώπινη θέση, και εμένα να δεσπόζω από πάνω του. Μου παραχωρούσε την εξουσία. Έδειχνε ότι θα έπαιρνε ό, τι του έδινα, είτε τον ανέβαζε στον ουρανό είτε τον έθαβε στο χώμα. Γρυλίζοντας έπεσα στο πάτωμα. Δίπλα του, τα δάχτυλά μου να αγγίζουν τα δικά του και τα γόνατά μας να χτυπούν, ήμαστε στο ίδιο επίπεδο ο ένας με τον άλλο.

Αναγνωρίζοντας τις ενέργειές μου για αυτό που ήταν, δειλά χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του στην αποτυχημένη απόδειξη της υποταγής του. Αρνήθηκα να τον αφήσω να με βάλει πάνω στο βάθρο από το οποίο μόλις τον είχα ρίξει.

"Ο ισχυρισμός σου ότι ένα ελαφρύ σαν πούπουλο κορίτσι κατέστρεψε έναν βρικόλακα κάνει λίγα για να προστατεύσει τον ανδρισμό μου."

"Ανδρισμό, ε; Μήπως χρειάζεσαι να σου χαϊδέψω τον εγωισμό , να αρχίσω να λέω "Tι σέξι άντρας που είσαι, επίτρεψέ μου να απαριθμήσω όλα τα ωραία πάνω σου;"

Με το γέλιο του, χαλάρωσε λίγο η ένταση γύρω μας και μας διευκόλυνε να ξεκινήσουμε τις ομολογίες.

Το χαμόγελο έσβησε από το πρόσωπό του, στήριξε το κεφάλι του στα γόνατά του, και ταυτόχρονα στο δικό μου καθώς μίλησε ξανά.

"Bella, με κρατάς αμετάβλητα μπερδεμένο και να αγωνίζομαι με την ταυτότητά μου. Είμαι τελειομανής και υπερβολικός όταν θέλω να πετύχω κάτι. Πέρασα την ανθρώπινη ζωή μου να αγωνίζομαι για την κατοχή κάθε δυνατού υπερθετικού βαθμού για να κάνω τους γονείς μου υπερήφανους. Έπρεπε να είμαι ο καλύτερος μαθητής, τέρας της μουσικής, ο ταχύτερος δρομέας, και ο πιο έξυπνος από όλους τους συνομήλικούς μου. Ήθελα να είμαι ο γιος του πατέρα μου, και ο νεαρός κύριος της μητέρας μου. Είχα φιλοδοξίες να ενταχθώ στην πολεμική προσπάθεια και να πολεμήσω τον ένδοξο αγώνα. Μιλούσα γι' αυτό όπου βρισκόμουν, προσπαθώντας πάντα να είμαι ο καλύτερος που μπορούσα να γίνω. Αρνούμουν να επιτρέψω στην αποτυχία να γίνει μια από τις επιλογές μου."

Κοίταξε σε μένα ανήσυχος, σαν να φοβόταν για το τι θα σκεφτώ για ό, τι δεν είχε ακόμη πει.

"Τότε όλα όσα γνώριζα άλλαξαν. Δεν μπορείς να είσαι ένας νεαρός άνδρας που προσπαθεί να φτάσει την τελειότητα όταν ξυπνάς και είσαι βρικόλακας. Πώς μπορεί κάποιος να πετύχει σε αυτή τη ζωή; Να σκοτώσει τους περισσότερους ανθρώπους; Να έχει τις καλύτερες καταδιωκτικές/κυνηγετικές/δολοφονικές δεξιότητες; Οι δυνάμεις μου με ακολούθησαν σε αυτή τη ζωή, αλλά απέτυχαν να μου δώσουν οποιοδήποτε εφόδιο για να αγωνιστώ προς τη σωστή κατεύθυνση, εκτός από κάτι ηθικά αξιόμεμπτο. Τότε έρχεται ο τρόπος ζωής του Carlisle. Αρχικά ήταν σαν μία ανάκληση της καθαρή δύναμης που σου δίνει η φύση του βρικόλακα. Ήταν ένας αγώνας, τόσο για την καταστολή αυτών των νέων δυνάμεων όσο και της έμφυτης ανάγκης μου να ξεπερνώ πάντα τις δυνατότητές μου."

Τα μάτια του έδειχναν ότι είχε ήδη αποφασίσει ποια θα ήταν η αντίδραση μου. Ήταν γεμάτα με ντροπή και τύψεις και γρήγορα γύρισαν το δωμάτιο, σταματώντας μόνο για να έρθουν σε επαφή με τα δικά μου, καθώς η ταραχή του μεγάλωνε.

"Δεν άρχισε ως μια επιθυμία να αφαιρέσω ζωή, αν και το κτήνος μέσα μου γρύλιζε και διψούσε για αυτό. Απλά χρειαζόμουν μια διέξοδο για την μαινόμενη δύναμη μέσα μου... έναν σκοπό κατά μία έννοια. Τελικά, οδήγησε σε αυτό που η οικογένειά μου χαριτολογώντας αποκαλεί "επαναστατική" περίοδο. Εξέγερση, επανάσταση, κατά συρροή δολοφονίες... όλα παραλλαγές της αλήθειας, ότι δηλαδή δολοφονούσα ανθρώπους με το πρόσχημα ότι προσπαθούσα να διοχετεύσω τις δυνάμεις μου σε ένα ευεργετικό έργο. Μου επέτρεψε να ενδώσω και τελειοποιήσω τα πιο βασικά μου ένστικτα, ενώ ταυτόχρονα «προστάτευα» την ανθρωπότητα. Εάν δεν μπορούσα πλέον να είμαι άνθρωπος, μπορούσα τουλάχιστον να είμαι «καλός» βρικόλακας. Τα χρόνια πέρασαν και βιαστές, δολοφόνοι και κακοί βρήκαν το τέλος τους στα χέρια μου. Το αμαρτωλό αίμα τους μου έδωσε δύναμη που τα ζώα του Carlisle αδυνατούσαν να μου δώσουν, και οι ζωές που έσωζα με αυτές που έπαιρνα δικαιολογούσαν την άχρηστη ύπαρξή μου."

Το σώμα του Edward, ήδη τυλιγμένο στον εαυτό του, βυθίστηκε πιο βαθιά καθώς συνέχισε, αλλά δεν μπορούσε να χάσει την επαφή με το σώμα μου με κάποιο τρόπο.

"Όμως αυτό δεν ήταν η αλλαγή που ζητούσα από τη ζωή μου. Το αίμα ήταν άφθονο και η συγκίνηση μεγάλη. Αντηχούσε από την ανόητη ηθική πεποίθηση που στόχευε στο να είμαι άγρυπνος. Ίσως στατιστικά έσωζα ζωές με το να παίρνω άλλες, αλλά στο τέλος ήταν απλώς μαλθακότητα. Ερέθιζε την εναπομένουσα αλαζονεία και την υπερηφάνεια μου, επιτρέποντάς μου να το παίζω Θεός. Άκουγα τις σκέψεις τους και οσμιζόμουν τη φαυλότητά τους, έβλεπα τις αμαρτίες τους χαραγμένες στις ψυχές τους και τη συνεχή πρόθεσή τους να αμαρτήσουν και πάλι. Ήμουν πιο εξονυχιστικός από κάθε δικαστή, ένορκο ή δήμιο, αλλά δεν υπήρχε ισορροπία δυνάμεων. Επέτρεψα στον εαυτό μου να νομίζει ότι κράδαινε το σπαθί της Δικαιοσύνης, αλλά τα κίνητρά μου ήταν αλλοιωμένα και η ανύπαρκτη ψυχή μου πάρα πολύ βρώμικη για την αγνότητά του. Αυτός δεν ήταν σκοπός, αλλά μία αραιά καλυμμένη δικαιολογία για να διευκολύνει την άγρια δίψα μου."

Δεν είχα ιδέα πώς να τον παρηγορήσω εκτός από τον τρόπο που χρησιμοποίησα το προηγούμενο βράδυ. Γι 'αυτό και βύθισα τα χέρια μου στα μαλλιά του και καθώς άρχισα να τρίβω το κεφάλι του η αγωνιώδης ιστορία συνεχίστηκε.

"Ενδίδοντας στις αποτυχίες μου, επέστρεψα, μετανιώνοντας μπροστά στον Carlisle και την Esme, ταπεινωμένος από τους θανάτους που προκάλεσε η ύβρης μου. Όχι μόνο με δέχθηκαν πίσω, αλλά γιόρτασαν την επιστροφή του ασώτου. Η Esme με κράτησε στην αγκαλιά της, γονατιστή στο πάτωμα μαζί μου και με λίκνισε όπως έκανε με το χαμένο γιο της, ενώ εγώ τους ικέτευα να συγχωρήσουν τα παραπτώματά μου. Εξομολογήθηκα για κάθε ζωή που τερμάτισα, χωρίς ποτέ να κουνηθώ από την αγκαλιά της Esme ή να πάρω τα χέρια του Carlisle από τους ώμους μου. Δεν ήμουν ένας αμαρτωλός που απαλλασσόταν από την ενοχή του αλλά ένας καταδικασμένος άνδρας που εξιστορούσε τα εγκλήματά του. Με το να ακούσουν και να γνωρίσουν τα θύματά μου, δεν θα μπορούσα ποτέ να τους ξεχάσω, γιατί τα ονόματά τους θα αντηχούν για πάντα στο μυαλό τους όταν θα σκέφτονται εμένα. Η πίστη του Carlisle στο Θεό του και σε μένα, ποτέ δεν αμφιταλαντεύτηκε, αυτός απλώς προσπάθησε να με παρηγορήσει, λέγοντας ότι ακόμη και ο Θεός έχει έναν άγγελο του Θανάτου. Δεν καταλάβαινε ότι δεν μετρούσε αν χρειαζόσουν αυτούς τους θανάτους για να σε συντηρήσουν ή αν σκότωνες για να βρεις τον εαυτό σου. Μετά από εκείνο το βράδυ, δεν ξαναμιλήσαμε γι' αυτό, ούτε ψίθυρος δεν υπήρχε στις σκέψεις τους σχετικά με αυτά που τους είχα πει. Δεν άκουγα τα ονόματα στο μυαλό τους όταν με κοίταζαν, μόνο ότι ο αγαπημένος τους γιος είχε επιστρέψει. Δεν ήμουν άξιος της αποδοχής και της αγάπη τους, αλλά λαίμαργα την μάζευα μέσα μου. Έμεινα πεισματικά στη διατροφή του Carlisle, και όσο η οικογένειά μας μεγάλωνε το ίδιο έκανε η θέληση και η αποφασιστικότητά μου να μην ξεστρατίσω. Οι μυρωδιές με προκαλούσαν και το δηλητήριο έρρεε, αλλά εκείνο το βλέμμα της ευφορίας και ανακούφισης που αντίκρισα όταν ο Carlisle άνοιξε την πόρτα για να διαπιστώσει ότι είχα επιστρέψει ήταν μία από τις δύο μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Από τότε ήταν αποστολή μου να γίνω ο καλύτερος βρικόλακας γιος που θα μπορούσα να είμαι για τον Carlisle."

Δεν μου διέφυγε, καθώς έκανε μια παύση στην ιστορία του, το γεγονός πως τον ήξερα για σχεδόν δύο χρόνια και ποτέ δεν υποψιάστηκα ότι αισθανόταν έτσι. Τον θεωρούσα τέλειο, αν ήθελα ένα επίθετο που να τον περιγράφει επαρκώς, αλλά μου έλειπε η διορατικότητα για να καταλάβω ότι μέσα του ένιωθε μία συντριπτική ώθηση. Ότι πάλευε με την εικόνα και σκεφτόταν τόσο άσχημα για τον εαυτό του που προσπάθησε να ορίσει τον εαυτό του σύμφωνα με αυτό. Αποκάλυπτε την εσωτερική αδυναμία του σε μένα είτε σαν μια προσπάθεια να με κάνει να φύγω είτε για να ζητήσει αποδοχή με τον επιδέξιο τρόπο του. Δεν μπορούσα να ξέρω. Πήρα τα χέρια του, που εξακολουθούσε να θεωρεί πως ήταν λερωμένα με αίμα αν και οι λεκέδες εξαφανίστηκαν πριν πολύ καιρό, και τον άφησα να συνεχίσει.

"Τα χρόνια πέρασαν, και ενώ η ενοχή δεν εξαφανίστηκε, ο αθάνατος εγκέφαλος αναγκάζεται να κατακερματιστεί. Ποτέ δεν ξέχασα τις ζωές που πήρα ή και το λόγο που το έκανα, αλλά ο χρόνος, και αναμφίβολα η παρουσία των αδελφών μου, με έκαναν να νιώθω περιφρόνηση προς αυτή τη ζωή και τον εαυτό μου. Έζησα κάθε δεκαετία, μπαινοβγαίνοντας σε σχολεία, στην ιστορία και τις μόδες. Πόλεμοι άρχισαν και τελείωσαν, η κοινωνία προχωρούσε μπροστά και οι απαρχαιωμένες αξίες μου για το καλό και το κακό έχασαν τη σημασία τους. Μετά το πρώτο τέταρτο του αιώνα στην ηλικία των 17, το να αντιστέκομαι στις αλλαγές ήταν μάταιο. Γι 'αυτό και άλλαξα με τους καιρούς, αγκάλιασα και απέρριψα τις εμμονές των εποχών. Ευτυχώς με την πάροδο του χρόνου ήρθε μια αποδοχή για αυτόν τον τρόπο διατροφής. Είδα ότι αντί να εμποδίζουμε τη φύση μας, μας υποχρέωνε να σεβόμαστε τη ζωή. Είδα τα μέλη της οικογένειας μου να διατηρούν ένα κομμάτι της ανθρωπιάς τους μέσα από την αγάπη των συζύγων τους, και των άλλων γιατί δεν είχαν τροφοδοτήσει τα θηρία μέσα τους. Ωστόσο, με τα τελευταία είκοσι χρόνια περίπου, η υπερηφάνεια τους αντικαταστάθηκε από τη δική μου μελαγχολία. Όλοι τους είχαν αυτή την ενστικτώδης οικειότητα και την υποστήριξη με τους συντρόφους τους, από την οποία ήμουν αποκλεισμένος, αλλά αναγκαζόμουν να βλέπω στο μυαλό τους από μακριά. Δεν ξέρω ότι γνώριζα για αυτό εκείνη την εποχή, αλλά επιθυμούσα να το έχω κι εγώ. Να είμαι ένα με κάποια άλλη και να αισθανθώ ένα φευγαλέο σημάδι ανθρωπιάς."

Πονούσα από την μοναξιά που περιέγραφε, και ευχόμουν να μπορούσα να είχα γεννηθεί δεκαετίες νωρίτερα. Θα είχα σταθεί δίπλα του και θα τον αγαπούσα τόσο πολύ που ποτέ δεν θα είχε μια στιγμή μοναξιάς στη μακριά ζωή του.

"Εκεί ήμουν, αγέλαστος και πεισματικά αποφασισμένος να είμαι πλήρης με τον εαυτό μου, όταν περπάτησες, σκόνταψες, έπεσες και γλίστρησε στη ζωή μου. Αυτό το κορίτσι με τη θεϊκά διαβολική μυρωδιά με άλλαξε αμετάκλητα, χωρίζοντάς με στη μέση. Το αρπακτικό και ο άνθρωπος, που εποφθαλμιούσαν και διψούσαν για σένα... σ 'αγάπησα ατέλειωτα και απελπιστικά. Είμαστε δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που δεν μπορούν ποτέ να χωριστούν. Επανέφερες τον άνθρωπο μέσα μου, νεκρό και ξεχασμένο, και όλα αυτά που ποθεί και αισθάνεται. Αυτός που είμαι επιθυμεί να μπορούσα να είμαι απλώς ένας άνθρωπος. Προσπάθησα, μάταια, να είμαι αυτό για σένα. Να σε κρατήσω και να σε φιλήσω, να σε αγαπήσω και να σε φροντίσω. Και μπορώ να το κάνω. Αλλά όλα είναι χρωματισμένα με το φόβο προς τον εαυτό μου . Δεν μπορώ να παραδώσω τον εαυτό μου στο να σ 'αγαπώ ή να σε κρατήσω ασφαλή. Δεν μπορώ να σου δώσω τα πράγματα που ένας άνθρωπος δίνει σε μια γυναίκα-ένα σύντροφο, μια ζωή, ένα παιδί. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πάρω από εσένα. Να πάρω τη ζωή και την αγάπη σου, να σε πάρω μακριά από την οικογένεια και τους φίλους σου, από τα αγέννητα παιδιά σου και τον άνθρωπο που μπορεί να σ 'αγαπήσει όπως είσαι."

Τα χέρια του δεν άφησαν τα δικά μου, σφίγγοντάς με περισσότερο καθώς η φωνή του έσβηνε, για πρώτη φορά αναζητώντας δύναμη σε μένα.

"Λες ότι βλέπεις τον άνθρωπο με έναν τρόπο που δεν είχες καταφέρει ποτέ πριν, αλλά δεν μπορείς να έχεις τον ένα χωρίς το βάρος του τέρατος. Ποτέ δεν θα είμαι αντάξιός σου, αυτό το ήξερα πάντα, και ίσως τώρα περισσότερο από ποτέ. Έχω πάρει την αγάπη και την αποδοχή σου λανθασμένα με την ιδέα ενός πλάσματος που δεν υπάρχει. Όσο σκληρά και αν έχω δοκιμάσει, αυτή η διχοτόμηση ζει μέσα μου, ο άνθρωπος και το κτήνος, η δύναμη και η αδυναμία, η αγάπη και το μίσος. Σου ζήτησα άδικα να με κρατήσεις χθες το βράδυ, και το εννοούσα με όλο μου το είναι. Αλλά έχεις μία επιλογή να κάνεις και δεν είναι σωστό να σε επιβαρύνω με κάτι ελαττωματικό και υποτυπώδες, καλυμμένο και καταραμένο με αίμα."

Χίλιες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου, προσπαθώντας να βρω μια κατάλληλη απάντηση γι' αυτόν, εκτός από το να ριχτώ πάνω του και να τον σφίξω στην αγκαλιά μου σαν αρκουδάκι. Αντίθετα ανέβηκα στην αγκαλιά του, τυλίγοντάς τον με τα πόδια μου και ακουμπώντας το κεφάλι του κάτω από το πηγούνι μου. Ήμουν αποφασισμένη, καθώς καθόμασταν εκεί ενωμένοι, ότι θα βρω τελικά τις λέξεις που θα με βοηθούσαν να εξηγηθώ και θα δείξω την αγάπη μου προς αυτόν.

"Edward, όπως είπα χθες το βράδυ, η επιλογή αυτή δεν υπάρχει. Έγινε τη πρώτη ημέρα στη Βιολογία. Είσαι το Άλφα και το Ωμέγα μου, και τίποτα ενδιάμεσα δεν μετράει. Δεν έχεις κανένα λόγο να με εμπιστευτείς και ποτέ δεν θα σε κατηγορήσω γι' αυτό. Ήρθα εδώ χθες μόνο με την πρόθεση να σου αποδείξω μια για πάντα πόσο σ 'αγαπώ. Δεν έχω κάποιο σχέδιο για να το πετύχω ή ακόμα μία ένδειξη για το πώς να το κάνω αυτό, εκτός από να σε κατακλύσω με την αγάπη μου. Ναι, σε φρόντισα όπως θα έκανα για έναν άνθρωπο, γιατί είσαι, αλλά μην ξεχνάς ότι ήταν το δηλητήριο και όχι το αίμα σου που κύλισε πάνω μου. Ότι είδα τις πληγές σου να κλείνουν ως εκ θαύματος με έναν τρόπο που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να κάνει. Έφυγα όταν χρειάστηκες να πάρεις δύναμη από το αίμα. Όλα αυτά αφού σε είχα μόλις δει να αποκεφαλίζεις και να καις κάποιον άλλο για να με προστατεύσεις. Σου είμαι αιώνια ευγνώμων που μοιράστηκες το παρελθόν σου μαζί μου, αλλά γνωρίζω πολύ καλά την πλευρά του βρικόλακα μέσα σου. Οι αμφιβολίες μου δεν ήταν ποτέ εξαιτίας σου, ήταν οι αδυναμίες μου και οι ανασφάλειες που ψιθύριζαν την αναξιότητά μου στο αυτί μου, και αναδείκνυαν την τελειότητά σου στα μάτια μου. Ήμουν πάρα πολύ απορροφημένη και τυφλωμένη από τη δική μου έλλειψη αυτοεκτίμησης που δεν σε είδα να αγωνίζεσαι για να είσαι «τέλειος» για μένα, να προσπαθείς να αλλάξεις σε κάτι που νόμιζες ότι ήθελα. Το μισώ αυτό. Θα μισούσα τον εαυτό μου και την ανωριμότητά μου που το έκανε αυτό σε σένα, αν δεν ήταν το ίδιο άτομο το οποίο ερωτεύτηκες."

Ποτέ δεν θα περνούσε μέρα που δεν θα ευχαριστούσα όλα τα αστέρια στον ουρανό που είδε κάτι μέσα μου για να αγαπήσει.

"Τώρα δεν είναι ώρα να σε επιβαρύνω με τα θέματά μου, αλλά σύντομα θα σου τα πω, γιατί με εμπιστεύθηκες αρκετά για να μοιραστείς μαζί μου τα δικά σου. Αλλά Edward, μοιάζουμε τόσο πολύ. Δεν μπορώ να πιστέψω πως ποτέ δεν το παρατήρησα αυτό, αλλά είμαστε και οι δύο άτομα ανασφαλή, που αγωνίζονται να είναι αρκετοί για αυτόν που αγαπάμε. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που χθες αποδείχθηκε για μένα, είναι ότι η αγάπη και η αφοσίωσή σου σε μένα ήταν αναμφισβήτητη και ακλόνητη. Στη χειρότερη περίπτωση εξακολούθησες να με προστατεύεις και δε με παράτησες. Έτσι κατάλαβα, ότι ανεξάρτητα από όλα όσα θεωρώ ότι μου λείπουν, υπάρχει κάτι μέσα μου που το πρόσωπο το οποίο σέβομαι και θαυμάζω περισσότερο, ο άνθρωπος που είναι ο πιο κοντινός φίλος μου, έμπιστος και αντιπροσωπεύει κάθε επιθυμία μου, με βρίσκει άξια για την αγάπη του. Και ενώ εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί το κάνεις, νομίζω ότι είναι δίκαιο να πω ότι τα λόγια και οι πράξεις σου έχουν αποδείξει ότι έχω εκπληρώσει τον ίδιο ρόλο για σένα."

Πήρα μία ασταθή ανάσα, αναζητώντας όχι με το μυαλό αλλά με την καρδιά μου τις λέξεις που θα γέμιζαν το κενό μέσα του.

"Αγάπη μου, δεν υπάρχει ούτε ένα χιλιοστό επάνω σου που δεν αγαπώ και λατρεύω. Από τις άκρες των ατίθασων μαλλιών σου στα βάθη της χρυσής ψυχής σου, που προσπαθεί απεγνωσμένα να είναι καλή και αληθινή. Η δύναμή σου είναι που με σώζει από τους κινδύνους αυτού του άγριου κόσμου. Υπόσχομαι να τη σέβομαι πάντα, αλλά ποτέ δεν θα φοβηθώ αυτήν ή εσένα. Η χθεσινή μέρα έχει αποδείξει περίτρανα ότι ακόμη και στη χειρότερη των περιπτώσεων και παρά τον ανόητο πειρασμό μου στα χείλη σου, όταν όλες οι επιφυλάξεις σου έχουν πέσει, είσαι ανίκανος να με βλάψεις. Καταλαβαίνω τη βασική σου ανάγκη να είσαι ο άνθρωπος που μεγάλωσες για να είσαι. Να μου δώσεις ένα παιδί και να γεράσεις δίπλα μου. Ξέρω ότι καταριέσαι την αθανασία σου για αυτό, αλλά εγώ όχι. Το θεωρώ ευλογία που κάποιος βρήκε σωστό να μου επιτρέψει να σε κρατήσω για πάντα. Είμαι άπληστη, δεν σε θέλω για 60-70 χρόνια. Θέλω αιώνες και χιλιετίες μαζί σου. Είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω τη μητρότητα για αυτό. Αν θα αγαπούσα το παιδί σου; Ναι, θα το λάτρευα ως το τέλος του κόσμου και πιο πέρα. Αλλά μόνο γιατί θα ήταν δικό μας, όχι δικό μου. Είμαι πλήρης μαζί σου."

Το μόνο παιδί ήθελα ποτέ θα ήταν του Edward. Είχα περάσει τη ζωή μου μεγαλώνοντας τη μητέρα μου και τους τελευταίους πέντε μήνες με μία αγέλη ζωηρών αγοριών. Είχα τελειώσει με τις μητρικές εμπειρίες, πραγματικά. Δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να περάσω την αιωνιότητα μόνο με τον Edward, τώρα το τελευταίο πράγμα που έπρεπε να κάνω ήταν να τον πείσω ότι μπορούσε να το θέλει και αυτός.

"Γι' αυτό τώρα σου ζητώ να αφήσεις τα πράγματα ως έχουν, και να είσαι δικός μου. Κράτα την αγάπη μου μέσα σου και άφησέ την να σε στηρίζει. Τι σημασία έχουν η ενοχή και η σύγχυση όταν το πρόσωπο που αγαπάς πιο πολύ, σε αγαπάει το ίδιο; Πάρε ό, τι είναι αυτό που βλέπεις καλό μέσα μου και άσε τη γνώση πως σε αγαπώ όχι ως βρικόλακα ή άνθρωπο, αλλά σαν τον Edward μου, να διευκολύνει τον πόνο σου. Δεν είσαι πια δολοφόνος ή καταραμένος, εσύ αθάνατος κι εγώ θνητή. Όλοι οι τρόποι με τους οποίους αποκαλούμε τους εαυτούς μας δεν έχουν νόημα. Ανήκουμε ο ένας στον άλλο. Δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο από αυτό."

Πριν καν τελειώσω να μιλάω έφερε το σώμα του πιο κοντά μου. Με τράβηξε σ 'αυτόν και έπιασε το πρόσωπό μου στα τρεμάμενα χέρια του. Η μύτη και τα μάγουλά του πέρασαν πάνω από τα δικά μου, αναγράφοντας το περίγραμμα με την αφή του. Τα χείλη του ακολούθησαν απαλά, καίγοντας το δέρμα μου μέχρι που έφτασε στο στόμα μου. Με απέραντη τρυφερότητα, εκτυφλωτική αγάπη και ψίθυρους μίας αιώνιας υπόσχεσης, με διεκδίκησε από την αρχή. Το φιλί είχε μια γεύση θλίψης και χαράς, προδοσίας και συγχώρεσης, ζωής και θανάτου, κυνηγού και θηράματος. Όλα τα ζεύγη των αντιθέσεων και των διαφορών μας έγιναν ένα με αυτό το φιλί. Το φάσμα λύγισε σε έναν αιώνια δακτύλιο γύρω μας. Τυλιγόταν και τυλιγόταν, χωρίς αρχή και τέλος, σε έναν ατελείωτο κύκλο φτιαγμένο από εμάς.

Αιώνες πέρασαν προτού τραβηχτούμε αρκετά μακριά που μόνο μια ανάσα μας χώριζε.

"Δικός σου;" ρώτησε.

"Δικός μου. Όπως και εγώ είμαι δική σου." Του ορκίστηκα.

Ο βρυχηθμός που βγήκε από μέσα του μπερδεύτηκε με την πυρακτωμένη έξαρση καθώς τα χείλη του άρχισαν να περιφέρονται και πάλι.

"Όλη δική μου."

References

"Here Comes the Sun" by The Beatles

To My Dear and Loving Husband- poem by Anne Bradstreet

Niccolo Machiavelli's political theory...can be found in Discourses, The Prince, and most of his plays.

The Leviathan by Thomas Hobbes

"Foundation" by Kate Nash

Lamb and Tyger, Tyger both by William Blake

Tears, Idle Tears poem by Lord Tennyson

"Endlessly" by Muse (personally my favorite)

"Macbeth" William Shakespeare

"Let it Be" by The Beatles

Nevermore poem by Edgar Allen Poe

A/N: So here you have it. Το επόμενο κεφάλαιο θα είναι έτοιμο μέσα στις γιορτές. It's one of those transition-chapters but it's really important.

I'd like to thank JeesieChreesie for allowing me to do this translation. Here is the link to the English original chapter:

.net/s/4891389/4/Atlas_Shrugged

Recs: 1. I want to repeat one of my last recs since the story is finished and quite breathtaking!

"The Beauty of his Eyes" by AlexaET.

My dear friend who now is visiting her hometown finished this beautiful story that gives a lesson of strength and true unconditional love. Despite all the difficulties, no one will perish if those who love them surround them with their care. I gave my heart to this Edward…Go see what I'm talking about! .net/s/5932808/1/

2. Now My favourite tweet girls Monica and Alexa are cooperating on this one! It's fairly new and only 3 chapters on the way but it definitely deserves your attention and time! Tell them I sent you! .net/s/6481013/1/The_Roads_of_Life

Αυτά για την ώρα… είναι και αργά… αφήστε μου τις σκέψεις σας αφού διαβάσετε το κεφάλαιο. Τα πράγματα μπορεί να έχουν πάρει καλύτερη τροπή αλλά έχουμε αρκετό καιρό ακόμα πριν να μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Αν είστε από το TwilightSaga έχω μία συζήτηση εκεί για την ιστορία.

Until next time!