'Wij gaan alvast Ginny…' zei Hermelien. Het was nu al een halfuur geleden en Harry was nog niet beneden. 'We zien jullie in de trein ,maar schiet wel op anders missen jullie hem.'

'We zullen zo komen.' Hermelien knikte en liep samen met Ron weg. Ik liep naar boven om en klopte bij Harry op de deur. 'Harry?' … Geen antwoord … 'Harry?!' … Nog steeds geen antwoord … 'Harry James Potter , doe die deur open en wel n-' Op dat moment werd de deur open gedaan en werd er een hand voor mijn mond gehouden. 'Ginn ,hou alsjeblieft op met schreeuwen.' Zei Harry rustig. Ik knikte. 'Waar blijf je? We moeten gaan?' vroeg ik nu ook rustig. 'Ik weet niet of ik wel moet gaan. Ik-' Toen hij zo begon liep ik langs hem heen pakte zijn spullen van de grond en liep de deur weer uit. 'Meekomen! Nu!' zei ik toen ik langs hem liep. 'Ik hou ook van jou…' zei Harry die zo te horen bijna in lachen uitbarstte.

'Kom op Ginn ,doe nou even rustig…' zei Harry tegen me. Ik kon het nog steeds niet geloven. Hij had het gewoon weer gedaan! Als hij het echt had gemeend was ik hem weer kwijt geweest… 'Doe zoiets nooit meer!' zei ik kwaad tegen hem. We waren inmiddels bij perron 9 ¾ aangekomen. Harry had me net al zoenend door de muur heen geduwd en dat maakte de situatie er niet veel beter op. We vonden Ron en Hermelien met z'n tweeën in een coupé en gingen naar binnen. Hermelien leek nogal bezorgd ,maar relaxte meteen toen ze zag dat wij binnenkwamen. Ik zou haar daar later nog wel over spreken ,waarom opeens zo ongerust? 'Wow ,Hermelien doe alsjeblieft rustig…' zei Harry. 'Niet totdat jij in het kasteel bent. Je kunt nu namelijk nog beslissen om haar hart te breken en niet te gaan.' Ik stopte weer met ademen en Harry slaakte een zucht. Zou hij het me echt weer aandoen om niet te gaan? Was hij net wel serieus geweest? Dat kon toch niet? Er spookten veel te veel vragen door mijn hoofd. 'Ginn ,ademen!' zei hij voor de zoveelste keer. 'En dan zeggen dat ik aan het stressen ben.' Mompelde hij er achteraan. 'Wa-wat bedoel je niet gaan?' vroeg ik aan Hermelien. 'Heb je het haar nog niet verteld?' vroeg Hermelien ongelovig. 'Harry?! Snap je het dan echt nie-' Ik onderbrak haar… 'Wat verteld?' vroeg ik. 'Harry je hed het me beloofd. Geen geheimen!' Harry keek Hermelien kwaad aan en zei tegen mij : 'Ik heb ook niet gezegd dat ik het niet zou vertellen… Ik zei letterlijk : 'Nu niet later misschien.'' Nu begreep ik het pas. 'Die nachtmerrie' Hij knikte alleen maar. 'Je weet goede momenten wel erg goed te verpesten moet ik zeggen.' Zei ik en ik liep de coupé uit.

Ik zocht de trein door naar Luna ,maar toen ik die gevonden had zag ik dat ze naast Marcel zat… Voor mijn stemming zagen ze er veeeeeel te klef uit met z'n tweeën. Nu snapte ik waarom Ron er altijd zo'n hekel aan had als ik weer eens met Harry zat. Ik werd van alles niet veel vrolijk en zocht verder naar een andere bekende.

Uiteindelijk was de enige die ik kon vinden Daan die tot mijn verbazing een hele coupé in zijn eentje had. 'Hoi Daan zei ik toen ik de deur dichtschoof en tegenover hem ging zitten. 'Hoi' zei hij alleen maar. 'Leuke vakantie gehad?' vroeg ik om een gesprek te beginnen. 'Ja hoor' zei hij alleen maar. Ik wachtte in de hoop dat hij iets zou zeggen ,maar hij zei niets. 'Is Simon er niet?' vroeg ik in een laatste poging een gesprek te beginnen. 'Nee , of je het gelooft of niet die heeft een vriendin. Moet jij ook niet ergens bij Harry zitten?' zei hij en hij was duidelijk aangebrand. 'Nee ,hij zit bij Ron en Hermelien. Meningsverschil…'

'En Luna?' vroeg hij. 'Iets te klef met Marcel erbij.' Zei ik. 'Geloof me…' begon hij. 'Je bent niet de enige die het niks vindt.' Het bleef een lange tijd stil en na een tijdje kreeg ik in de gaten dat Daan steeds naar me bleef staren. 'Ik ga wel weer even kijken hoe het met Harry ,Ron en Hermelien is.' Zei ik toen ik nog chagrijniger van Daan's gestaar werd dan dat ik ooit van Harry had kunnen worden als ik daar was gebleven.

Ik vond Harry in dezelfde coupé als waar ik weg was gegaan en ik ging naast hem zitten. Hij sloeg een arm om mijn middel en keek me aan met een 'vergeef-me-alsjeblieft' blik. Als antwoord legde ik mijn hoofd tegen zijn schouder. Ik wist dat ik nooit lang boos op hem had kunnen blijven. Ik zou het later nog wel over die nachtmerrie hebben ,want daar zou hij mooi niet onderuit komen. Ik voelde dat ik langzaam wegzakte en op een gegeven moment viel ik in slaap.