Yosh! Een Nederlandse IE fic. Hiroto pov word verteld in de hij-vorm. En ja, mijn schrijfstijl is niet geweldig, maar ik ben niet zo gewend om in de hij-vorm te schrijven, dus, sorry voor dingen die je lastig te begrijpen zijn.


Hiroto pov

Hiroto maakte zich zorgen. Het was halverwege het schooljaar, misschien al veder. Wat hem opviel was dat Midorikawa zich de laatste paar dagen zich vreemd gedroeg. Hij kwam hem vaker tegen dan normaal, ook tijdens uren dat Midorikawa eigenlijk gewoon les had. Misschien spijbelde hij, maar dan zou je verwachte dat hij Hiroto probeerde te vermijden. Ook was het niks voor hem om te spijbelen.

De roodharige tiener zuchtte en besloot om zijn vriend te helpen en dat kon maar op een manier, hem volgen en uit vinden wat hij de hele tijd mee bezig was.

Hij leunde tegen de muur langs het lokaal waar Midorikawa op het moment les had hebben, zijn vriend opwachten als hij er stiekem tussen uit zou willen gaan. De lessen waren net begonnen en er was nog niemand het lokaal in of uit gegaan. Hiroto keek met verbazing naar Midorikawa die langs hem liep. Hij wist zeker dat Midorikawa het lokaal niet had verlaten, maar toch liep hij hier.

Nu was Hiroto verward. Als je gaat spijbelen ga je toch niet door de school rondlopen en als je dat toch doet, zou je, je vrienden vermijden, niet er gewoon langs lopen en doen alsof je ze helemaal niet kent. Te nieuwsgierig om deze kans hem te laten ontglippen, volgde Hiroto zijn vriend op een veilig afstand. Na hem een paar gangen te volgen was hij verdwenen, wat hem best wel verbaasde. Het was een best lange gang, dus hij kon niet vlug een sprintje getrokken hebben om hem af te schudden. Ook was er maar één lokaal in deze gang en dat was de dames toilet. Geluid van een mobiel die af ging kwam uit de toiletten. Zou dat betekenen dat Midorikawa de meisje toilet in was gedoken om hem af te schudden. Maar die theorie leek hem sterk nadat hij Midorikawa luid hoorde praten. Hiroto drukte zijn oor zachtjes tegen de deur aan en luisterde het mobiel gesprek van Midorikawa af.

'Met Midorikawa,' hoorde hij Midorikawa zeggen, maar toch klonk zijn stem anders, misschien was hij verkouden. Na een korte pauze begon hij weer met praten.

'Aaah, ik mis je ook, maar ik ben pas een week weg. En je hoeft niet bang dat ik hier jaren blijf, je weet dat ik hier maar een paar weken blijf.' Het zou kunnen zijn dat Midorikawa aan het praten was over het feit dat hij samen waren verhuisd naar een appartement, om dichter bij de school te wonen. Waarschijnlijk was hij met iemand van de Sun Garden aan het praten en dat hij het er over had dat hij de Sun Garden nog een keer zou bezoeken.

'Nii-chan zijn beste vriend is best wel schattig om eerlijk te zijn.' Hiroto was nu best wel verward. Het kon zo zijn dat hij Nii-chan naar Saginuma verwees, omdat de twee een redelijk goede band hadden. Maar dat leek toch erg onwaarschijnlijk, omdat Saginuma niet echt veel vrienden had, zeker geen beste vriend.

'Neeh, natuurlijk ben ik niet geïnteresseerd in hem. Ik heb jou en het is bijna een feit dat goede vrienden bij elkaar komen uiteindelijk, ook al is dat vaak alleen bij een jongen en meisje relatie, maar oké. Het ligt toch aan Ryuuji met wie hij uiteindelijk trouwt. ' Ryuuji was Midorikawa's voornaam, maar dat betekende dat de persoon in de dames toiletten Midorikawa niet kon zijn, maar wie dan wel?

'Natuurlijk heb ik geen probleem ermee als mijn broertje een relatie met een jongen begint, het is zijn leven, niet de mijne en als hij gelukkig is, dan ben ik dat ook.' En toen klikte het. Hiroto had geen idee dat Midorikawa überhaupt familie had. Maar Midorikawa had er ook nooit iets over gezegd.

'Ik hou ook van je en ja. Ik kom weer terug als mijn missie afgelopen is.' Hiroto hoorde dat de telefoon dichtgeklapt werd en voetstappen die dichter bij kwamen.

Vlug ging hij tegen de muur tegenover de toiletten staan, wachten totdat Midorikawa eruit kwam. Midorikawa kwam de toiletten uit, maar niet meer in zijn schooluniform, maar in zijn gewone kleren, een paarse sweater met een rood shirt eronder. Zijn ogen en die van Midorikawa maakte even contact, voordat Midorikawa rood begon aan te lopen.

'Laat me raden, je hebt me afgeluisterd?' Het viel Hiroto nu ook een paar dingen op. Als voetballer krijg je vanzelf een wel wat spieren, maar bij Midorikawa waren er niet echt spieren te bekennen. Ook was hij een beetje kleiner dan normaal. Ook was het bij jongens dat hij bovenlichaam strak naar beneden geen, maar deze Midorikawa zaten er boven zijn heupen een soort van inkeping.

'Ja. En het eerste dat ik wil weten is, wie ben jij en waarom lijk je zoveel op Midorikawa?' Midorikawa zuchtte.
'Oké, als je het zo graag wil weten, ik ben Midorikawa Midori, Ryuuji's tweelingzus. Toen Ryuuji naar de Sungarden ging was ik naar een opvang gebracht in Italië, we hebben geen contact meer gehad, dus daarom was Ryuuji me volgens mij zo goed als vergeten.' Dat verklaarde al veel, maar als ze een tweeling zouden zijn zouden ze een twee-eiige tweeling moeten zijn en twee-eiige tweelingen leken vaak niet op elkaar.

'Voordat je gaat vragen waarom ik dan zoveel op je vriend lijk, dan leg ik je het even uit. Onze ouders hadden allebei groen haar, beide hebben we papa's zwarte ogen geërfd.' Hiroto knikte als bevestiging dat hij het snapte.
'Maar, hou het geheim. Ryuuji mag hier niks van weten.' Midori glimlachte en verdween richting de uitgang. Niet veel later ging de bel en stroomde de gangen vol met studenten.

'Hiroto-kun, wat doe jij hier nog?' De echte Midorikawa kwam naar hem toelopen, redelijk verbaasd dat hij hier nog was, omdat school voor hem al het vorige uur was afgelopen. 'Uuh… Ik moest nog wat bespreken met de Engels docente over het volgende proefwerk.' Hiroto zuchtte opgelucht dat hij snel genoeg iets had bedacht en dat Midorikawa het zo te zien geloofde.

'Oké.' De twee vrienden verlieten samen de school en liepen naar hun gezamenlijke appartement toe. Diep in zijn gedachte verzonken merkte hij niet dat ze al bij hun appartement aangekomen waren.

'Oi, aarde aan Hiroto.' De jongen keek zijn vriend verbaasd aan. 'Je hoeft niet buiten te blijven staan. Nee. Je moet zelfs naar binnen. Je bent vandaag verantwoordelijk voor het eten.' Midorikawa maakte de deur open en werd op de voet gevolgd door Hiroto.