Heel erg bedankt voor de leuke reviews, Ezzie en Jade! En als je foutjes ziet staan, mag je die natuurlijk altijd melden ;) Ik probeer ze er allemaal uit te halen, maar ik kijk er waarschijnlijk gewoon overheen…

Hoofdstuk Zeven

Enkele seconden later stapte er een man van middelbare leeftijd de woonkamer in. Zijn zwarte haren vertoonden hier en daar al grijze haren, maar hij zag er nog erg energiek uit. Hij droeg een lang zwart gewaad en een eveneens zwarte bril. Achter de brillenglazen gingen twee felgroene ogen schuil, maar mijn blik gleed haast automatisch naar een bliksemvormig litteken op zijn voorhoofd. Het leek niet recent te zijn, maar toch was het nog steeds duidelijk zichtbaar.

Ik keek van de man naar Lily, maar kon niet meteen een treffende gelijkenis vinden. Waarschijnlijk leek Lily meer op haar moeder, net als ik.

De man – Harry, meende ik me te herinneren – begroette Loena en zijn dochter kort en richtte zich toen tot mij.

'Ik ben Harry,' zei hij heel wat vriendelijker dan ik verwacht had.

'Harry,' zei Loena zacht. 'Coreena heeft ons ondertussen heel wat meer verteld over haar situatie en ik denk dat – '

'We kunnen het niet riskeren, Loena,' onderbrak hij haar. 'Het is te belangrijk.'

'Maar Coreena is een heks!' riep Lily boos. 'Het is de schuld van de Subtractiestenen dat ze niet meer kan toveren!' En nog voor Harry meer kon doen dan verbaasd met zijn ogen knipperen vertelde Lily hem over mijn vreemde vondst.

Er gleed een geschokte uitdrukking over Harry's gezicht. 'Subtractiestenen?' herhaalde hij uiteindelijk ongelovig. 'Dat kan niet kloppen, Lily,' zei hij toen geduldig. 'Die stenen worden al eeuwen niet meer gebruikt.'

'Ik denk dat Lily gelijk heeft,' zei Loena vriendelijk. 'Coreena heeft de stenen beschreven en wat ze zei kwam overeen met wat ik mij nog kon herinneren van de lessen geschiedenis.'

'Maar, Loena,' antwoordde de man, en ik hoorde dat hij zijn best deed om geduldig te blijven, 'die stenen werden gebruikt in de middeleeuwen. Ze zijn de laatste vijfhonderd jaar niet meer gesignaleerd.'

'Coreena is een heks, ' zei Loena eenvoudigweg. 'Ik twijfel er niet aan.'

'Loena…' zei Harry lichtelijk geërgerd. 'Niet alles is wat het lijkt.'

De twee volwassenen keken elkaar aan en ik kon aan hun blikken zien dat ze elkaar respecteerden, ongeacht hun meningsverschillen. Ze leken een goede vertrouwensband te hebben.

'Coreena,' sprak hij, en hij richtte zijn groene ogen nu op mij, 'ik wil echt wel geloven dat je een heks bent, maar het kan niet. Ik heb het gecontroleerd.'

Verbijsterd vroeg ik me af hoe hij zoiets kon controleren zonder mij ook maar te kennen en blijkbaar was mijn verwarring van mijn gezicht af te lezen, want Harry glimlachte zwakjes, ging zitten in de enige overgebleven fauteuil recht tegenover de bank en begon te spreken: 'Elke tovenaar of heks die geboren wordt, wordt geregistreerd in een magisch geboorteboek. Op die manier kunnen we het overzicht behouden. Loena schreef dat je ongeveer even oud was als Lily, dus heb ik alle geboortes gecontroleerd vanaf 2005 tot en met 2009. Klopt dat geboortejaar?'

'Ja,' zei ik snel. 'Ik ben geboren in 2006.'

Harry knikte. 'Er zijn in die vijf jaar amper negen meisjes met de naam Coreena geboren in Engeland en die zijn allemaal óf afgestudeerd óf bezig met hun opleiding aan Zweinstein. Dat is onze school,' voegde hij er gauw aan toe.

Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik had geprobeerd te wennen aan het idee van magie, maar nu leek dat opeens niet meer nodig te zijn. Blijkbaar kon ik geen heks zijn.

'Ben je geboren in Engeland? Want anders kan het nog steeds,' zei Lily koppig.

'Nee, ik ben hier geboren.'

'Maar, Harry,' mengde Loena zich weer in het gesprek, 'wat gebeurt er met heksen van wie de kracht is weggenomen? Verdwijnen die niet uit het boek?'

Een vonkje onverklaarbare hoop laaide in me op. Ik wist niet precies waarom, maar nu ik eenmaal kennis had gemaakt met deze magische wereld wilde ik er deel van uitmaken.

Harry zuchtte vermoeid. 'Je hebt misschien gelijk.'

'Misschien moet ik die stenen gewoon eens tonen?' stelde ik voorzichtig voor. Ik voelde me niet op mijn gemak nu ik initiatief toonde in deze situatie. Tenslotte hing mijn toekomst er vanaf.

Lily keek me glimlachend aan en leek het een prima idee te vinden. Loena was het er ook mee eens en na enige aarzeling stemde ook Harry toe.

'Heb ik het juist begrepen dat er twee zulke stenen zijn?' vroeg hij.

'Ja, klopt.'

'Dus dat zou betekenen dat je moeder ook een heks is,' zei hij nadenkend. 'Hoe heet je moeder?'

'Feline Moore,' antwoordde ik een beetje onwennig.

'Ok,' was het enige antwoord. 'Ik zal met je meegaan en dan kunnen we daarna verder kijken.'

'Ik wil ook mee,' zei Lily krachtig en ze stond op.

'Dat is niet nodig, Lily. Wacht maar gewoon hier, we zijn zo terug.' Zijn toon dulde geen tegenspraak en Lily keek haar vader kwaad aan.

'Om er sneller te komen, kunnen we het best Verschijnselen,' legde Harry rustig uit. Hij stond op en ik volgde zijn voorbeeld. We liepen met zijn vieren naar buiten en daar draaide Harry zich naar me toe.

'Je moet mijn arm heel goed vasthouden en vooral niet loslaten, ok?'

'Ok,' mompelde ik nerveus. Ik had geen flauw idee wat er ging gebeuren en legde mijn rechterhand op Harry's arm. Hij keek me goedkeurend aan en telde tot drie.

Opeens kwam de gedachte in me op dat ik mijn leven toevertrouwde aan een wildvreemde man. Waarom had ik er nog niets eens bij stilgestaan dat het op zijn minst ongewoon was om alleen met een onbekende te reizen? Ik kende natuurlijk het antwoord: er waren te veel andere dingen die mijn aandacht opeisten. Normale gedachten leken tegenwoordig geen bestaansrecht meer te hebben.

En op dat moment kreeg ik het vreselijke gevoel in een veel te krappe buis vast te zitten. Mijn longen smachtten om zuurstof, maar werden alleen maar verder in mijn borstkas gedrukt. Mijn oren suisden, mijn ogen traanden en net op het moment dat ik dacht dat mijn lichaam de druk niet langer zou kunnen weerstaan, ademde ik dankbaar frisse lucht in.

De man naast mij keek me bezorgd aan. 'Gaat het weer? Het is een vervelend gevoel.'

Ik knikte, want ik vertrouwde mijn stem nog niet helemaal. Toen ik wat beter om me heen keek, zag ik dat we op amper tweehonderd meter van onze voordeur stonden.

'Ik denk dat ik toch liever te voet ga,' zei ik zwakjes en Harry lachte.

'Zo reageerde ik ook ongeveer toen ik voor de eerste keer Verschijnselde.'

'Dus het voelde niet anders omdat ik niet kan toveren?'

Lily's vader keek me aandachtig aan en fronste. 'Dat is een interessante vraag. Ik weet natuurlijk niet hoe het voor jou voelde.'

'Alsof ik werd samengedrukt,' zei ik een beetje rillerig. Ik had het echt een vreselijk gevoel gevonden.

Harry knikte begrijpend. 'Zo voelt het voor ons ook, maar het is erger als je Bijverschijnselt.'

'Was u dan ook niet alleen toen u voor het eerst Verschijnselde?'

'Nee, ik was inderdaad niet alleen,' antwoordde hij en zijn stem kreeg even een vreemde bijklank. 'En nu kan je maar beter die stenen halen, Coreena. Ik zal hier op je wachten.'