Nee… dacht ik alleen maar. Nee dit kon niet waar zijn. Edward was net weg gegaan. Ze had alles gehoord. Ze had hem weg horen gaan en nu zou ze hem terugpakken. Ze zou zorgen dat Edward zou boeten…. Hij had James vermoordt ,dus zou zij mij vermoorden ,maar… Ik zag iets in haar ogen. Iets dat leek op… Twijfel? Toen drong het tot me door. Ze zou Edward er geen pijn meer mee doen om mij te vermoorden. Hij hield niet meer van me ,als hij ooit al van me had gehouden tenminste ,maar ondertussen was ze me zó gaan haten dat ze me ook niet zo zou achterlaten. Ze zou me pijn gaan doen… veel pijn. "Het heeft geen nut meer ,dat begrijp zelfs jij." Zei Victoria en haar stem deed me huiveren. "En toch-"

"Kun je me hier niet zo achterlaten." Maakte ik haar zin af. Er verscheen een glimlach op haar gezicht. "Gelukkig begrijp je me ,maar wat gaan we dan wel met je doen?" Ze liep rondjes om me heen en ik bleef verstijfd staan toen ze mijn haar vanaf achter me wegschoof. Dit was anders. Natuurlijk was haar hand nog steeds koud. Net als bij Edward ,maar het voelde niet veilig. "Ik weet het al…" fluisterde ze in mijn oor. Ik wist dat wat het ook zou zijn ik sneller dood zou zijn dan een normaal mens en om eerlijk te zijn wilde ik niets liever. Geen leven zonder Edward. "meer pijn kan ik je helaas niet geven…" fluisterde ze weer in mijn oor. Ik hoorde haar lachen en toen…

Stekende pijn. Niets meer dan stekende pijn. Ik had gelijk gehad ,ze had me meer pijn bezorgd dan dat ik ooit had kunnen voorspellen. Wat gebeurde er met me? Vroeg ik mezelf af ,maar diep van binnen wist ik precies wat er gebeurde. Ik had de verhalen immers gehoord. De pijn die ik zou hebben… De duur… De gevolgen… Alles. Ik wist alles al ,maar ik hoopte vurig dat het niet waar zou zijn. Geen leven zonder Edward ,dat kon ik niet…


Het was inmiddels 100 jaar geleden sinds mijn transformatie. Na ,het leek wel ,eeuwen van alleen maar pijn was mijn hart uiteindelijk gestopt met kloppen en voelde ik niet meer ,behalve dan de grond waar ik op lag. Het voelde aan als een donzig bed ,maar toen ik keek bleek ik in een doornstruik te zijn gevallen. Dit kan best nog wel eens handig zijn had ik toen gedacht gezien mijn onhandigheid ,maar die gedachte ging al gauw weg toen ik dacht aan een leven zonder Edward.

Om de een of andere rede was het me nooit gelukt om Edward te zoeken. Iets binnenin me zei dat ik hier moest blijven in Forks. Ik had na mijn transformatie (gelukkig) minder moeite gehad met het 'Vegetarische' dieet dat ik had besloten te volgen. Zodra mijn ogen niet meer vurig rood waren ging ik terug naar Charlie die toen al een half jaar de hele stad had vol gehangen met mijn foto. Hij was niet van plan te stoppen tot hij me gevonden had. Toen ik thuis kwam werd ik meteen bekogeld met vragen ,maar ik had gezegd dat ik het er niet over wilde hebben. Natuurlijk nam Charlie daar geen genoegen mee ,maar na me huisarrest te hebben gegeven voor de rest van mijn leven en iedere dag opnieuw vragen heeft hij het na een jaar opgegeven.

Toen het duidelijker werd dat ik niet ouder werd was ik gedwongen uit huis te gaan. Natuurlijk had iedereen allang gezien dat ik veranderd was ,maar aangezien ik niets losliet hadden de meesten het daar na een paar weken ook niet meer over.

Mijn leven was een drama. Precies zoals Edward had gezegd. Het stelde niets voor… niet zonder hem. Ik kon hem niet uit mijn gedachten halen en die gedachten waren vaak nog pijnlijker dan mijn transformatie. Ik wilde niet leven en had al een paar keer gedacht aan de Volturi. Net zoals Edward ooit van plan was. Ik zou ze smeken om me te vermoorden ,maar dan dacht ik er weer aan dat Edward daar buiten Forks nog ergens rondliep en dat hij misschien ooit nog zou terugkomen. En tegelijkertijd wist ik dat hij nooit terug zou komen ,omdat hij geen rede had om terug te komen. Hij hield niet meer van me ,maar ik kon het niet accepteren. Het lukte gewoonweg niet. Eigenlijk was mijn hele vampierleven tot nu toe dus gewoon een tweestrijd geweest tussen wel of niet naar de Volturi gaan. Steeds als ik op het punt stond te vertrekken besloot ik weer niet te gaan. Om gek van te worden!

Toen ik bij Charlie weg was gegaan had ik eigenlijk geen huis gehad. Ik leefde in het bos en ik vond het nog niet eens zo verschrikkelijk erg. Ik was nog wel in Forks ,maar kwam nooit uit het bos en had vanaf dat ik bij Charlie weg ging geen mensen meer gezien. Aangezien ik ook tamelijk weinig had te doen was ik vaak op jacht ,maar na 100 jaar besloot ik toch om weer tussen de mensen te gaan leven. Charlie was inmiddels dood en iedereen die ik verder kende ook. Ik hoefde me dus geen zorgen te maken dat iemand me zou herkennen.

Vandaag was mijn eerste dag voor een 2e keer High school. Waarom deed ik dit ook alweer? Het zou me alleen maar pijn doen om terug te gaan om naar de plaats te gaan waar ik Hem had ontmoet ,maar steeds als ik weer dacht aan niet opnieuw naar school gaan kwam dat gevoel weer terug. Dat gevoel van diep binnenin me dat zei dat ik het wel moest doen en me totaal overtuigde zonder me ook maar enige uitleg te geven. Dwaas… dacht ik bij mezelf. Ik wilde meteen weer terug ,maar dat ene gevoel bracht me weer terug. Vreselijk frustrerend!

Alles ging ,tot mijn verbazing ,best goed mijn eerste uren. Ik werd nagestaard en had eerlijk gezegd ook niet anders verwacht ,want ik was anders en ze hadden het recht om bang te zijn. Ondanks dat had ik me al in geen 100 jaar zo goed gevoeld. Ik had dit veel en veel eerder moeten doen ,maar het was te veel om zo mooi en goed te blijven. Dit kon gewoon niet zo blijven. Het was pauze en ik besefte opeens dat ik naar de kantine zou moeten en dat dan alles zou veranderen. Dit zou pijnlijk worden. Misschien zelfs wel tè pijnlijk. Ik had hier zo vaak met Hem gezeten. Met hem gepraat. Hier was alles begonnen. Ik liep de kantine in en ging naar de tafel waar Hij vroeger had gezeten. Ik wist niet wat ik mezelf aandeed. Dit zou me alleen nog maar meer pijn bezorgen.

Ik hoorde door de hele kantine heen waar iedereen het over had. Over mij natuurlijk. Het mooiste 'mens' dat ze ooit hadden gezien. Er was maar één gesprek dat niet over mij ging ,dat dacht ik tenminste en dat was een gesprek dat zelfs ik niet kon volgen. "Stop!" de stem was te bekend ,maar tegelijkertijd ook zo anders. "Nee ,nee ,nee!" Wie was dat? Bij wie hoorde die stem? "Oké jij hebt straks les met haar. Als ze jou niet herkent zeg dan ook niet wie je bent. Zeg elkaars namen nooit! Op geen enkele voorwaarde! Als je ziet dat ze het echt is loop dan niet de klas in ,maar ga meteen terug naar ons." Alles werd gezegd door één persoon… een vrouw ,maar ik kon niet bedenken wie het zou kunnen zijn… Of ,misschien wist ik het wel ,maar wilde ik het niet toegeven. Als ze het niet zouden zijn dan zou het te veel pijn doen. "Waar heb je het over. Over wie heb je het A-" zei een zwaardere ,mannenstem die me ook bekend voorkwam ,maar opnieuw net anders was dan het origineel dat ik me herinnerde. "Onder geen enkele voorwaarde…" zei de vrouw weer. Kon alles nou voor een enkele keer niet zo vaag zijn?! Was dat echt te veel gevraagd?!

Ik ging na de pauze meteen naar mijn les en probeerde niet meer aan het gesprek te denken ,maar helaas lukte dat niet heel erg. De bel ging bijna toen ik iemand hoorde fluisteren "Bella". Hè hoe kon dit? Ze wisten nog niet eens mijn naam. Niemand hier. Oké de leraar misschien ,maar geloof me die had het niet gezegd. De stem was weer te bekend. Ik keek naar de plek waar het geluid vandaan kwam ,maar zag alleen nog een pluk zwart haar. Het enige vreemde aan het zwarte haar was dat het te snel ging. Een normaal iemand had nooit zo snel kunnen zijn. Ik pakte mijn nog niet uitgepakte tas op en liep zo snel als (menselijk) mogelijk naar de deur en volgde toen de geur van de persoon die net voor het raam had gestaan. Kon mijn dag nog erger worden?! Of nee erger was niet het goede woord… Frustrerend dat was het. Ik herkende alles ,maar het was allemaal vervormd ,net iets anders dan normaal en toch bleef ik hopen dat het waar was. Dat dit keer mijn fantasie niet op hol was geslagen. Ik bleef hopen… al wist ik dat het niet kon. Het was gewoonweg onmogelijk.

Ik volgde de geur nog steeds en dacht nergens meer aan. Vaag in de verte hoorde ik iemand commanderen. "Jij daar ,zo staan ,je weet wat zo je moet doen. Jij daar ,goed zo. Ik sta hier. Ze kan jullie nog niet zien. Dat is te veel voor haar." Waar hadden ze het in godsnaam over? Ik volgde het spoor nog steeds en kwam op een gegeven moment bij de deuren naar buiten toe. Ik wist dat ik moest stoppen met rennen ,maar dat deed ik niet. Ik gooide de deuren open en werd door vier sterke handen vastgepakt. Ik kneep mijn ogen dicht en zei tegen mezelf : Niet kijken ,niet kijken ,het is niet waar ,ze zijn niet echt en als ze wel echt zijn zijn ze zo weer weg… "Bella ,kijk me alsjeblieft aan…" Ik schudde mijn hoofd van niet. "Bella ,ik weet dat je gaat kij-"

"Nee!" zei ik abrupt. "Als ik kijk doet het alleen maar meer pijn." Zei ik terwijl ik mijn ogen stijf dicht hield. "Bella…" Ik draaide mijn hoofd weg toen ik een hand op mijn wang voelde die te warm aanvoelde. "Geloof me ,Bella ,hij is er niet dat beloof ik je." Ik begon te twijfelen en dat voelden ze allemaal aan. Ik ontspande in de armen van de twee 'mensen' die me vasthielden. Langzaam deed ik mijn ogen open en zakte ineen op de grond. Zelfs als vampier was ik nog zwak. Ik voelde de pijn weer net zo hevig als 100 jaar geleden toen ze net weg waren gegaan. De pijn door mijn hele lichaam. Het gevoel dat ik niet meer op mijn benen zou kunnen blijven staan. Zelfs nu ik een vampier was voelde ik het nog. Ik voelde een hand op mijn schouder en ontspande meteen. Dat moest Jasper zijn. De vier vampiers gingen voor me staan en ik zag in hun ogen dat ze geschokt waren… Wat zou er nu gebeuren? Zouden ze weer gewoon verdwijnen ,net als de vorige keer? En waar was Hij ? Degene die ik absoluut niet wilde zien ,maar toch ook weer wel. Wat nu?