Om eerlijk te zijn ben ik niet echt blij met wat ik tot nu toe heb ,maar ik probeer verder te schrijven. Ik ben bang dat ik binnenkort ga vastlopen ,dus ideeën zijn altijd welkom… Een hele korte ,en het duurde een beetje (heel erg) lang ,maar beter dan niets ,toch?

Wat moest ik nu doen? Ik ging hem mooi niet confronteren. Ik kon het gewoon niet. Ik zou weer gewoon in de bossen gaan leven ,maar zodra hij ging jagen zou hij me kunnen vinden… Geen optie. Ik koop het huis van Charlie en ga daar wonen… Ook niet. Dat zou de eerst plek zijn waar Hij zou kijken voor me ,of eigenlijk ,mijn lichaam.

Ik hoorde stemmen achter me : "Alice ,ik weet da je het heel graag zou willen ,maar Bella is dood. Ik blijf bij mijn plan. Zodra ik haar heb gevonden ga ik naar de Volturi en- Alice ik herken die geur dat is- Nee ,dat kan niet." Ik moest nu rennen ,maar het lukte niet. Ik was in shock. Alle emotie was uit zijn stem verdwenen. Ik had nog nooit iemand zo monotoon horen praten. Waarschijnlijk was het zo erg dat alleen vampiers het konden. Een menselijk iemand had het nooit voor elkaar gekregen om zo monotoon te praten ,dat kon je gewoonweg niet. Ik wist dat hij me zou vinden als ik bleef staan ,maar dat was diep binnenin me precies wat ik wilde. Ik wilde dat hij me zou vinden. Ik nam een besluit en wilde alsnog wegrennen toen ik een hand op mijn schouders voelde.

"Mag ik vragen wie je bent? Je hebt de geur van…van…" Ik rende zo snel als ik kon ,maar werd al na drie stappen gepakt door Twee paar sterke handen. "Je moet het nu doen. Je weet wat hij zichzelf anders aandoet." Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde perse niets zeggen ,want mijn stem zou me verraden. Help! Help! Ik ben hier niet klaar voor. Ik wil dit niet ,maar hoe maak ik dat duidelijk zonder het te zeggen? Help!

"Alice ,wie is dat... Nee ,dat kan niet dat heb ik je net ook al gezegd… Hou er over op ,oké!... Wat?!... Alice ,het is duidelijk dat ze niets met me te maken wil hebben. Waarom zou ze anders steeds wegrennen?... Voor de laatste keer dat. Is. Niet. … niet. … niet. … Haar !" Het is verschrikkelijk irritant als je maar één deel van het gesprek hoort ,maar ik wist dat ze het over mij hadden.

Op dat moment werd ik voor E-ed-edw-Argh… Hem neergegooid door Emmett en Jasper. Ik stond zo snel mogelijk weer op en draaide me om om weg te rennen ,maar werd alweer vastgehouden. Ik gromde naar Emmett ,maar die bleef me gewoon vasthouden zonder ook maar een kick te geven. "Hey ,doe ff rustig tegen mijn vriendje!" hoorde ik van een paar meter verderop. "Alice ,ik weet niet wie dit is ,maar ze wil dit niet!" zei Edward. "Kijk dan!" zei Alice. "Je weet dat je dit niet gaat winnen ,Bell" zei ze er snel achteraan ,zo zacht dat alleen ik het kon horen. Voor ik het wist had ze me omgedraaid. Ik nam niet eens meer de moeite om weg te kijken. Ze had gelijk ,ik wist toch wel dat ik het zou verliezen. Ik keek zenuwachtig naar Zijn voeten en bewoog heen en weer. Ik durfde niet omhoog te kijken.

"Bella?" hoorde ik een stem vragend zeggen. Hij herkende me nog niet. Het was meer een vraag. Ik keek een klein beetje omhoog en keek nu ongeveer naar zijn borstkas. Als ik zijn ogen zou zien zou ik breken ,dus dat deed ik ook niet. Edward realiseerde zich dat ik het echt was en rende op me af ,maar ik deed een stap naar achter zodra hij dichter dan een meter bij me in de buurt kwam. "B-Bella ,maar ,hoe ,wie?" Ik wilde geen antwoord geven en dat deed ik ook niet. Ik wilde weg. Ik wilde huilen ,maar dat kon niet. Alsjeblieft ,Alice ,ik kan dit niet? Ik draaide onrustig rond om een uitweg te vinden ,maar het lukte niet. Ik kon niet weg. Ik zakte op de grond neer. Help ,help… Waarom snappen ze het niet? Ik kan dit niet.

"Bella? Bella?" het was Alice. Ik zat nog steeds op de grond en was waarschijnlijk in een shock geweest ,want ik zag vier bezorgde vampiers voor me staan. Wacht ,vier? Waar is de vijfde? Waar is Hij ? "Nou ,da heb je goed gedaan ,Alice." Zei Rosalie. "De eerste krijg je in een shock en de tweede vertrekt weer voordat ook maar iemand heeft gemerkt dat hij terug is." Hij was weg. Alweer. Ik wist niet wat ik moest denken. Moest ik blij zijn? Of juist niet? Wilde ik hem weer zien na al die jaren ,omdat ik wist dat ik nog van hem hield? Of was ik juist boos op hem ,omdat hij me alweer had verlaten? Ik wist het gewoonweg niet. Trouwens ,waarom zou hij ook blijven? Hij houdt niet eens meer van me ,maar tegelijkertijd had ik gehoopt dat alles goed zou zijn nu ik een vampier was.

"Wat hebben jullie hem verteld?" vroeg ik. Ik wilde weten wat Hij van me wist. "Ehm… niet… veel… Hij liep weg zodra hij jou zag. Hij zei dat hij naar 'Het veld' ging." Zei Alice en dat was genoeg voor mij. Zonder er verder bij na te denken of dit wel echt was wat ik wilde sprong ik op en probeerde in de richting van Edward te rennen. Voor ik het wist… alweer die twee paar handen. "Jullie beginnen me echt op mijn zenuwen te werken." Zei ik half grommend. "Ik hou ook van jou ,sis." Zei Emmett lachend en ik verbaasde me over het 'Sis' gedeelte at hij zei. Was ik echt als een zus voor hem. "Laat haar maar gaan." Zei Alice glimlachend. Emmett keek haar verbaasd aan. "Wat?!"

"Laat. Haar. Maar. Gaan. Moet ik het nog spellen?" Emmett schudde zijn hoofd en liet me los. Ik wist dat Alice had gezien wat ik van plan was en dus draaide ik me om. "Niks zeggen." Waarschuwde ze. "Maar zorg in ieder geval dat je hem thuisbrengt." Ik glimlachte en rende weg.